Marzenia i tajemnice

Na drogę wzięłam książkę Danuty Wałęsy, książkę głośną, mającą być rewolucją, końcem zmowy milczenia wokół rodziny Lecha Wałęsy, człowieka który ma tyleż samo wrogów na śmierć co równie oddanych przyjaciół. Nie chcę się w tej recenzji skupiać na ocenie działalności politycznej Lecha Wałęsy, bo to nie jest głównym tematem tej książki.
Życie, człowiek jest jak drzewo, metafora znana prawda? Zapuszcza korzenie, puszcza gałązki, zmaga się z silnymi wiatrami, po tą jakże, moim zdaniem oklepaną, metaforę sięga p. Danuta Wałęsa na samym początku swoich wspomnień, uparcie w wielu fragmentach powraca do tego zapuszczania korzeni, aż tak nie sprawdzałam, ale chyba każda opowieść o przeprowadzce Wałęsów kończy się, właśnie przypomnieniem motywu drzewa. Moim zdaniem – zupełnie niepotrzebne, ta książka to nie utwór podzielony na zwrotki i powtarzający się refren… ufam, że czytelnik jest człowiekiem inteligentnym i wystarczy jednokrotne opisanie danego zjawiska, zamiast powtarzać w kółko jedno i to samo, co nic nie wnosi do historii.
Kto nie zna rodziny Wałęsów? Każdy coś słyszał, każdy coś wie, zapewne osoby jeszcze troszkę młodsze ode mnie będą wiedziały to z historii czy z WOSu ja jeszcze pewne wydarzenia pamiętałam, przez mglę, ale pamiętałam, głównie chodzi o prezydenturę Wałęsy, ale jak to się zaczęło nie mam prawa pamiętać, p. Danuta jest rówieśniczką mojej Mamy, którą książka ujęła i zachwyciła. Po prostu. Ja przeczytałam ją piorunem, ale z towarzyszącym mi uczuciem irytacji oraz tłukącym się po pustej czaszce pytaniem, po co te wynurzenia, po co ta, mimo wszystko sporej objętości, opowieść, niewnosząca NIC NOWEGO. Mojej Mamie się podobało, gdyż jak mniemam identyfikowała się z bohaterką, żyła w tych samych czasach, przypominała sobie pewne wydarzenia, czy widziała wypadki na Wybrzeżu w innym świetle. Pani Danuta, moim zdaniem w swej opowieści ma takie trzy główne wątki, pierwszy to działalność polityczna męża, opisuje wszystkie ważniejsze wydarzenia historyczne z boku osoby zaangażowanej w ten historyczny wir, jest osobą, która jest z jednej strony w samym centrum tego huraganu i paradoksalnie jest najbardziej odsunięta, gdyż mąż jej się nie zwierza, nie radzi się jej. To jest drugi nurt, jej wieczna samotność, alienacja, dom, rodzina, gromada!! Dzieci na głowie i jeszcze wielka historia depcąca po piętach i oczywiście jej trud włożony w podtrzymanie rodziny, podkreślanie jak to świetnie sobie radziła, sama, jak kocha trudne wyzwania. Moim zdaniem jest to jedna z wielu niekonsekwencji tej książki, skoro tak dobrze jej samej, to dlaczego w innych miejscach narzeka na samotność. W jednym miejscu, gdy na początku pisze o sobie o swojej rodzinie, swoim wykształceniu podkreśla jak mało znaczy wykształcenie, jak jest to Malo istotne, po to, żeby na sam koniec opisując swoje dzieci z dumą podkreślać co osiągnęły, jakie wykształcenie zdobyły i jak to wspaniale, pięknie i uroczo.
Bardzo nie podobał mi się w tej książce swoisty, moim zdaniem, relatywizm moralny, Pani Danuta mimo, że deklaruje swoją głęboką wiarę, swoje przywiązanie do Ojca Świętego, to jak starała się kierować zasadami wiary, bardzo łatwo zapomina o tym fundamentalnym „nie sądźcie abyście nie byli sądzeni”, Pani Danuta bardzo łatwo, przynajmniej ja odniosłam takie wrażenie, feruje wyroki, Pan Wałęsa mógł kogoś odsuwać od siebie, wtedy na pewno miał powód, gdy dzieje się w drugą stronę, wtedy jest to zdrada, zachowanie gorsze niż postępowanie gen. Jaruzelskiego, podkreślam to albowiem, mimo upływu czasu generał jest synonimem zła i za parę dni będziemy mogli obserwować falę ataków. Pani Danuta, co normalne, lojalność w związku jest oczywiście bardzo ważna, więc normalne, że broni, usprawiedliwia niemalże każde zachowanie męża, ale jest bezlitosna, dla przeciwników politycznych. Co mnie ubodło, osobiście bardzo nie spodobało Mie się takie zachowanie to oskarżanie o coś jakiejś osoby, ferowanie ostrych, w sumie niepopartych namacalnymi dowodami sądów i powiedzcie jak tak potraktowana osoba ma się bronić? Wiele osób przeczyta tą książkę bo jest rozchwytywana i wyrobi sobie opinię, do kogoś przylgnie błoto, zostanie przyczepiona łatka, Pani Danuta twierdzi, że nie zna się na polityce, że nie lubi polityki po co więc tak gorąco miejscami się w nią angażuje? Niepojęte jest to dla mnie. Być może ktoś wyprowadzi mnie z błędu. Mimo wszystko uważam, że człowiek na poziomie w naszym społeczeństwie powinien hołdować starożytnej zasadzie de mortuis nihil nisi bene, czyli o zmarłych, albo dobrze, albo wcale…
Czy poznajemy tajemnice Danuty Wałęsy? Moim zdaniem absolutnie nie, to grzeczniutka książka, nawet jeśli wspomniany będzie prof. Falandysz, ani słowem nie zostanie napomknięto o zjawisku falandyzacji prawa o wyskokach dzieci… o tym nie przeczytacie w tej książce, ale o tym jak trudno jest być dzieckiem prezydenta już tak, wszystko co złe wydarzyło się w rodzinie to przez nieobecność Lecha Wałęsy w domu rodzinnym oraz brzemię nazwiska i urzędu. Nie mam dzieci, więc nie skwituję tego, że według mnie to wygodna wymówka, według mnie tak to wygląda.
Książka nie zdradza tajemnic, czy pokazuje marzenia Danuty Wałęsy, teoretycznie powinna to czynić, tak jest zatytułowana książka z jej wspomnieniami, jednak Pani Danuta sama twierdzi, ze o czymś takim nie marzyła. Nie sugerujcie się tytułem, moim zdaniem powinien on brzmieć „Danuta Wałęsa. Autopanegiryk”.
Danuta Wałęsa miała bez wątpienia ciekawe życie, aczkolwiek do momentu wyjazdu po Pokojowego Nobla prowadziła typowe życie kobiety tamtych czasów. Często opisując wydarzenia zwłaszcza te doniosłe, buduje strasznie sztuczne, napuszone zdania, wiec nie zawsze jest to lektura przyjemna. Dobra jako studium danego okresu naszych czasów… a i to tylko w pewnym względzie, bo Malo dowiemy się o podróżach zagraniczny, Pani Danuta Królową Elżbietę II określi po prostu fajną babką i nic więcej. Wydaje mi się, że materiał na fascynującą historię był genialny, ale zmarnowano ten potencjał zbytnim użalaniem się nad sobą na przemian z wychwalaniem pod niebiosa własnej osoby.


Na sam koniec taka refleksja, że okładka, szata graficzna są bardzo mylące, sugerują, że ta książka jest dziełem wyłącznie p. Wałęsy, a tak nie jest. Nie lubię takiego wprowadzania w błąd czytelnika. O ile lepiej zostało to rozegrane w przypadku książki o p. Czubaszek

Spisanie całego swojego życia to nie lada wyzwanie. Myślę, że pani Danuta poradziła sobie z tym doskonale. Oczywiście jest dużo tarć w tej książce - z początku na przykład drażnił mnie trochę sztuczny język, który jednak w miarę czytania nabiera autentyczności i w ogóle nie przeszkadza.
Czy książka jest oskarżeniem Wałęsy? Dla mnie tak. Dla mnie jest to odsłonięcie bardzo prywatnych relacji pomiędzy mężem a żoną.
Cały czas miałam wrażenie że Danuta Wałęsa nie ma w ogóle oparcia w swoim mężu. Co rusz autorka opisuje jakąś sytuację w której nie ma zrozumienia u swojego męża, nie ma okazywania uczuć. I przede wszystkim nie ma partnerstwa. Jego nie interesuje co ona ma do powiedzenia, na wiadomość, że pisze wspomnienia było tylko zdawkowe "no, zobaczymy, co z tego wyjdzie". Sama autorka pisze, że w wielu sprawach w ogóle się z nią nie naradzał. I w końcu gdzieś w połowie książki stwierdzenie, że "ze mną liczył się do pewnego czasu. Teraz już się nie liczy".
Takie podejście w tamtych czasach było normalne - kobieta ma siedzieć w domu przy garach i dzieciach, mężczyzna ma zarabiać. Ciężko to ocenić bo z drugiej strony pada stwierdzenie, że gdyby nie Danuta nie byłoby Wałęsy. Że się uzupełniali, że ona wiedziała, że tak ma być, stała z boku, nie wtrącała się ale było widać, kto rządzi Wałęsą. Tylko że gdzieś w tym wszystkich są odczucia pani Danuty.
To bardzo smutne i bardzo osobiste wyznania. Moim zdaniem trzeba mieć olbrzymią odwagę, żeby tak się odsłonić.

Nie zgadzam się z opinią, że przez całą książkę musimy wysłuchiwać narzekań Danuty Wałęsy. Była po prostu silną kobietą i opisała wprost wszystkie trudy. Nie była jakoś specjalnie uduchowiona, nie dla niej egzystencjalne kryzysy. Robiła swoje, musiała przeżyć i zapewnić dzieciom jedzenie, gdy jej męża kolejny raz zabierano nie wiadomo dokąd, nie wiadomo na jak długo. W drugi dzień stanu wojennego jedzie 250 km poza Gdańsk po świniaka. Po prostu - dzieci muszą coś jeść.
Co mi się nie podobało, to podejście do niektórych rzeczy - nie robiły na niej wrażenia odwiedziny Busha, Reagana, spotkanie z Margaret Thather czy z innymi osobistościami. Nie robiły na niej wrażenia wybory prezydenckie. I to wieczne nadużywanie stwierdzenia, że czegoś nie pamięta, że coś jej uleciało z pamięci. Osobiście bardzo bym chciała poznać głębiej relacje pomiędzy nią a "wielkimi tego świata" ;)
Momentami strasznie mnie drażni - pani Danuta do męża: "Jesteś zmęczony? Tak, ale co konkretnego zrobiłeś? Ja zasiałam marchewkę, która wzejdzie za trzy tygodnie, a za dwa miesiące urośnie. A ty? Godzinami stukałeś w klawiaturę komputera. Przecież to jest bez sensu" a czasami zaskakuje podejściem do życia: "Rozmowa z drugim człowiekiem jest dla mnie zawsze jakąś lekcją (...) z każdej rozmowy z drugim człowiekiem, można dla siebie wyciągnąć jakąś mądrą rzecz".

Podobał mi się rozdział w którym autorka w kilku słowach przedstawia swój stosunek do różnych znanych osób. Zaskoczyła mnie, ponieważ z wieloma jej poglądami się zgadzam.

Warto przeczytać te wspomnienia. Są autentyczne, piękne. Pokazują inny ale zwykły świat.

Książka, o której ostatnio zrobiło się głośno... mam nadzieję, że już wkrótce zrobi się głośno ze względu na piękne życiowe mądrości i wartości, które się w książce znajdują a nie ze względu na nazwisko autorki, czy fakt, kto jest jej mężem. Tak, to TA Pani Danuta Wałęsa - żona Lecha Wałęsy, matka 8 dzieci, stojąca w cieniu swojego męża. Nie to jest jednak istotne. Pani Danuta Wałęsa to bardzo mądra i inteligentna kobieta. Posiada niezwykle wiele cech, które czynią z niej osobę piękną! Każdy, kto kiedykolwiek powiedział, że Pani Danuta jest kobieta prostą sugerując się faktem, że pochodzi ze wsi, powinien się wstydzić. To prawda, Pani Danuta pochodzi z małej miejscowości, którą trudno na mapie znaleźć, ale czy naprawdę to ma świadczyć o jej wartości, poziomie inteligencji czy po prostu o tym, jakim jest człowiekiem? Sposób postępowania Pani Danuty w tak trudnych (osobiście i politycznie) chwilach świadczy tylko jej potędze.

Książka jest opowiadaniem Pani Danuty od czasów, kiedy dorastała i zdecydowała się opuścić dom rodzinny i wyjechać do Gdańska aż do bardzo bliskich nam momentów. Ostatnim szczerym wspomnieniem Pani Danuty w książce jest wypadek jej syna Jarosława, który miał miejsce 2 września. Opisywane jest każde większe wydarzenie osobiste i polityczne. Ale ten, kto nie pamięta wydarzeń lat siedemdziesiątych czy osiemdziesiątych w Polsce, nie spotka się z historycznym sprawozdaniem. W książce znajduje się relacja "od kuchni", dosłownie. Pani Danuta opisuje, jak ona przeżywała wyjazdy męża, co porabiała codziennie, jak zmagała się z rodzeniem i wychowaniem ósemki dzieci. Jak reagowała, kiedy zabierano jej męża, kiedy ją podsłuchiwano.
To, co można wyczytać z tej książki to na pewno fakt, że Pani Danuta jest niezwykle silną i odważną kobietą. Mam w sobie niezwykle dużo pokory, przyjmuje sprawy takie, jakimi są, znajduje rozwiązania, nie lamentuje, nie użala się nad swoim losem, nie traci siły i energii na panikowanie. Ona przyjmuje i działa, choć w tym działaniu jest bardzo samotna!

Danuta Wałęsa jako Pierwsza Dama nie zwracała na siebie uwagi, zawsze stojąc z tyłu, skromna ale ułożona, potrafiąca odnaleźć się w każdej sytuacji, dbająca o zwyczaje i etykietę. Sięgnęłam po tę książkę, chcąc dowiedzieć się o tej kobiecie tego, czego nikt nie wie, bo nikomu nie pokazywała swojego prawdziwego oblicza, dbając bardzo mocno o swoją prywatność. I spełniłam swoje oczekiwania. Poznałam kobietę silną i zarazem pełną pokory, dla której najwyższą wartością, do dnia dzisiejszego, jest rodzina i dobro dzieci. Poznałam też relację bardzo wiarygodnego świadka dotyczącą początków Solidarności, działalności w podziemiu, strajków, oraz działalności SB. Ale nie Lech Wałęsa i jego wkład w historię jest przedmiotem zarówno ksiązki jak i mojej recenzji ale Pani Danuta i jej wkład w scalanie rodziny i dbanie o jej dobro.

Od zawsze była dla innych, nigdy nie myślała o sobie, nigdy nie płakała. Potrafiła sprostać wszystkim wyzwaniom i to ze stoickim spokojem. Czy to chodziło o odbiór Nagrody Nobla w Oslo, czy, będąc ciężarną, odwiedzanie męża w strajkującej stoczni czy wyjazd, zaraz po jego aresztowaniu, po świniaka zamówionego na święta. Wychodziła z założenia, że za wszystko się w życiu płaci, ale wszystkiego człowiek musi się nauczyć sam i przygotować podłoże do zdobywania doświadczeń. Pełna wiary w dobro i dobrych ludzi, często doznawała rozczarowań w obliczu zdrad przyjaciół. W ludziach przede wszystkim widziała ich osobowość, duszę i serce, a nie stanowisko czy funkcję. Całe swoje życie, tak burzliwe i dynamiczne, potrafiła ze spokojem i opanowaniem, z podniesioną głową, bez paniki iść naprzód, walczyć o to, co uważała za najcenniejsze. Ten spokój pozostał jej na całe życie.

Nie miała łatwo. Można by powiedzieć, typowa Matka Polka, typowa przedstawicielka Polskiej rzeczywistości tamtych lat. Ale nie do końca. Bo ona musiała znieść znacznie więcej. Ciągłą nieobecność męża; w zależności od sytuacji politycznej: przychylne lub negatywne komentarze, wytykanie palcami, wyszydzanie lub nadmierną sympatię, tłumy pod oknami i w domu. To ona musiała prowadzić "dom otwarty" dla dziesiątek ludzi odwiedzających jej rodzinę każdego dnia. To na nią spadała "odpowiedzialność" za los wielu ludzi, proszących ją o pomoc, czy to jako żonę przewodniczącego Solidarności, czy potem Panią Prezydentową. A pomijając wszak stronę polityczną jej życia, musiała być matką dla ośmiorga dzieci. Nie zaznała stagnacji, nie zaznała spokoju, nie poznała smaku miłości w rozumieniu wzajemnej pomocy, wsparcia i uzupełniania się.

Bo w związku Państwa Wałęsów występował ścisły, choć niepisany, podział ról. On zarabia pieniądze, a ona ma dbać o rodzinę i dzieci. Nic nowego, można powiedzieć, zwłaszcza w tamtych czasach. Ale w tym przypadku na barki Pani Danuty spadło zbyt wiele. Będąc w jej centrum, odcinała się, jak mogła od polityki. Zresztą, mąż nigdy jej nie wtajemniczał w swoje działania, nie pytał o zdanie, nie prosił o radę. Dość chłodny, zaangażowany w sprawę, która przesłaniała mu cały świat, nie potrafił okazywać uczuć.

Ta książka to dobre źródło wiedzy o latach rozkwitu Solidarności, o tym, co dla mnie, urodzonej zaraz po ogłoszeniu stanu wojennego, stanowiło dość długo niewiadomą.

Co mi się nie podobało? Wypowiadanie się i wydawanie wyroków o różnych ludziach polityki. Czasem, owszem, Pani Danuta uzasadniała swoje ostre słowa ale często opierała się na tym, iż każdy powinien już daną wiedzę posiadać i wiedzieć co oceniana osoba złego zrobiła (oczywiście w odniesieniu do Lecha Wałęsy) a przecież każdy dane wydarzenie może interpretować w inny sposób, a młody czytelnik może w ogóle nie mieć o tym pojęcia. Poza tym podkreślając swoją niechęć do polityki, oraz brak zainteresowania nią, nie powinna również pod jej kątem oceniać poszczególnych działaczy.

Narracja pierwszoosobowa, język prosty, tym bardziej prawdziwy bo zupełnie nieoszlifowany, niepoprawiany. O rzeczach w życiu najważniejszych Danuta Wałęsa mówi zwyczajnie ale zarazem wzruszająco. Wielokrotnie się powtarza, zarówno kilka słów jak i całe zdania ale umówmy się, nie jest pisarką i można jej to wybaczyć. Tym bardziej, że wspomnieć i przelać na papier całe swoje życie nie jest łatwo.

To opowieść życiowa, pełna mądrych i przemyślanych wypowiedzi, podpartych głębokim, zdobytym ciężką pracą doświadczeniem. Danuta Wałęsa miała wiele marzeń, na pewno nie spełniło się do dziś to najważniejsze, o posiadaniu, w pełnym tego słowa znaczeniu, męża. Tym bardziej Danka budzi we mnie ogromny szacunek i podziw. Przyznam, że znacznie większy niż jej mąż, do którego nigdy nie byłam przekonana, a jego obraz nakreślony na stronach tej książki, wcale nie sprawił, że zmieniłam zdanie. Kiedy on stawał się bohaterem podnoszącego się z zastoju społeczeństwa, ona była bohaterką dnia codziennego dla swojej rodziny.

To prawda, jak mówi włoskie przysłowie, że za każdym silnym mężczyzną stoi jeszcze silniejsza kobieta i bez Danuty nie byłoby takiego Lecha.

* Książka pięknie wydana, z licznymi fotografiami, z relacjami bliskich o Pani Danucie.

Muszę przyznać, że ujęły mnie wyznania pani Danuty Wałęsy. Oczywiście nie ma co ukrywać, nie jest to język literacki. Pani Danuta jest prostą kobietą, którą los rzucił na arenę międzynarodową. Wspominając swoje życie często się powtarza, dużo nie pamięta, ale słuchając tego audiobooka miałam ochotę powiedzieć "spokojnie pani Danuto, to nie przesłuchanie, niech pani po prostu opowie swoją historię". Mimo, że jest to język potoczny cieszę się, że na potrzeby tej książki nie przerobiono go, nie wygładzono, dzięki czemu jest bardzo autentycznie. Ma się wrażenie, że znajoma wpadła na kawkę i tak zeszło się na wspomnienia. A jest co wspominać... odebranie nagrody Nobla w imieniu męża czy spotkania z Janem Pawłem II, to oczywiście piękne chwile, które wynagrodziły jej ciężkie życie.

Bo pani Danuta to przede wszystkim matka ośmiorga dzieci i żona. Na pierwszym miejscu stawia zawsze rodzinę. Zaangażowanie się męża w działalność polityczną negatywnie odbija się na bliskich, ale jest silną, zahartowaną kobietą i bezustannie walczy o ich dobro. Ubolewa nad tym, że chroniąc dzieci nie rozmawiała z nimi o sytuacji politycznej w kraju, ani o tym jak bardzo ojciec rodziny jest zaangażowany w opozycję. Widzi to jako poważny błąd wychowawczy. Ja tak nie uważam. W tamtych czasach bezpieczniejsza dla dzieci była niewiedza. Teraz jest inaczej, rozbudza się w dzieciach ciekawość do świata, ale nie wtedy. Taka wiedza mogłaby przysporzyć im tylko problemów. Po co pozbawiać je beztroskiego dzieciństwa.

Myślę, że ta publiczna spowiedź na pewno pomoże dowartościować się pani Danucie jako kobiecie, żonie i matce. Jej ciężki los podzielało wiele kobiet w Polsce. Wiele czytelniczek odnalazło w tych zwierzeniach siebie i swoje postrzeganie świata. Na spotkaniach z czytelniczkami pani prezydentowa wymienia się doświadczeniami, dzięki czemu "pozytywnie ładują swoje akumulatory" jak często mówiło się w domu Wałęsów.

A ja cieszę się, że zamiast książki kupiłam audiobooka. Wybrana przez panią Danutę lektorka pani Dorota Kolak sprawiła, że miałam wrażenie, że gościłam w swoim domu Pierwszą Damę. Szkoda tylko, że ona sama nie lubi tego określenia :)

Tytuł : Marzenia i tajemnice
Autor : Danuta Wałęsa, Piotr Adamowicz
Data wydania : 2011
Liczba stron : 552

Zauważyłam, że w mojej bibliotece stoi sobie książka Danuty Wałęsy, o której wszędzie było tak głośno. Postanowiłam sobie ją wypożyczyć i zobaczyć czy jest coś warta (czyt. ciekawa). Z początku poznajemy dzieciństwo i wczesną młodość pani Danuty. Opisuje nam ona jak wyglądał jej dom rodziny. Na następnych kartkach książki widzimy jak przyszła żona Wałęsy pragnie spełnić swoje marzenia o innym, lepszym życiu i wyjeżdża do Gdańska. Tam poznaje swojego przyszłego męża, biorą ślub, pojawiają się dzieci. W międzyczasie mąż - Lech działa w Solidarności, pojawia się stan wojenny, zostaje też prezydentem. W kolejnych wyborach jednak przegrywa. Czytamy o wspomnieniach ze spotkań z Ojcem Świętym, czy o legendarnej nagrodzie Nobla. Wszystko to jest okraszone dużą ilością ciekawych zdjęć, wspomnieniami ludzi związanymi z Wałęsami. Książka nie za nudna, ale też nie za wybitna. Pozostawiona w stylu takim, w jakim zostały zostały nagrane wspomnienia, aby całość wyszła w miarę naturalnie. Tak jakbyś słuchał czyiś opowieści. Kupić bym tej książki nie kupiła, ale też nie żałuję że ją przeczytałam. Pozwoliła mi ona spojrzeć z innej perspektywy na świat ludzi, którzy z nizin społecznych potrafią coś osiągnąć. Stać się kimś ważnym. Ale sława to nie tylko tytuły, czy zaszczyty. To też masa upokorzeń i ludzkiej zawiści. Jesteście ciekawi ? Przeczytajcie.

Szczerze mówiąc nigdy nie zakładałem, że zajrzę do tej biografii, uznałem ją z twór dedykowany kobietom w wieku 50+.. i takie też spełniał zadanie w moim domu.

Po 2 tyg. spoglądania na jej okładkę stwierdziłem, że przeczytam, zapoznam się z tą publikacją, ocenię...a i może dowiem się czegoś więcej o L.Wałęsie, postaci niezwykle bliskiej mej rodzinie, ale zarazem ocenianej krytycznie, kiedy zachodzi taka potrzeba.

Denerwował mnie z początku prosty styl... jakim posługuje się autorka (przy współudziale P.Adamowicza, człowieka odpowiedzialnego za tą książkę)..., ale z każdym kolejnym rozdziałem... przybywało i chęci i wzmagała się ciekawość....:)

Przy okazji wyczytałem wiele faktów o osobach bliżej znanych mojej rodzinie, a o czym nie wiedziałem, tzn. ich powiązaniach z rodziną prezydenta.

No i to co najbardziej mi się podoba! Opis postaci, które przewinęły się w życiu pani Danuty, bez słodzenia i zbędnych metafor. Momentami bardzo ostry w słowach, szczery...

Podsumowując mimo bardzo negatywnego nastawienia, jestem mile zaskoczony tą biografią i wiem, że także w moim rodzinnym domu (a nie tylko u rodziców) powinna znaleźć ona miejsce w biblioteczce... najlepiej z autografem autorki, o co będę zabiegał:)

Lubię od czasu do czasu sięgnąć po ciekawą biografię. Życie innych czasami bywa ciekawe. Nie wiem co sprawiło, że chciałam przeczytać o życiu Danuty Wałęsy? Ciekawość? Być może też. Pani Wałęsa opisała lata, które ledwie pamiętam, albo wcale. Może chciałam poznać jej punkt widzenia na pewne sprawy polityczne? Pewnie też. Generalnie chciałam poznać przede wszystkim życie matki, która wychowała ośmioro dzieci.
Faktycznie znalazłam odpowiedzi na swoje pytania, czy szczere? Tego nie wiem, jednak z pewnością książkę czytało się dobrze.
Danuta Wałęsa w formie opowiadania zawarła większość swojego życia. Począwszy od wspomnień z domu rodzinnego, po zamieszkanie w Gdańsku, poznanie Lecha Wałęsy, narodziny dzieci, skończywszy na prezydenturze i ciężkim życiu po kadencji.
"Marzenia i tajemnice" bardzo szybko się czytało, miałam wrażenie, że sama autorka opowiada to co w swoim życiu przeżyła, zobaczyła czy o tym kogo poznała. Przez te wszystkie lata pani Wałęsowa przeżyła wiele, musiała głównie liczyć na siebie. Sama wychowała dzieci, sama załatwiała mnóstwo spraw, sama prowadziła dom...z pewnością nie było jej łatwo.
Nie będę opisywała poszczególnych sytuacji, poglądów pani prezydentowej, sami przekonajcie się jakie było i jest życie tej kobiety.
Książka z pewnością warta przeczytania, zawiera mnóstwo dokumentów, fotografii, ale przede wszystkim wspomnień, emocji i rozczarowań...
Polecam tym, którzy lubią czytać wspomnienia, na pewno "Marzenia i tajemnice" nie będą rozczarowaniem.

Jeśli kogoś denerwuje zakończenie "Kopciuszka" "i żyli długo i szczęśliwie" powinien koniecznie przeczytać tę książkę.Dowie się, ile sił potrzeba, by z klasą przenieść się z mazowieckiej wioski na najważniejsze salony Rzeczpospolitej. Że charakteru trzeba, by w nich zachować siebie, że wszystko wymaga pracy. A Danuta Wałęsowa imponuje skromnością, prostotą, tym, że bez kompleksów, krygowania się prezentuje to, co uważa za najważniejsze - siebie jako matkę, kobietę rodzinną, kurę domową, która jednak potrafiła dać sobie radę z najtrudniejszymi rzeczami.
Rozczulają te wspomnienia i dają taki ludzki wymiar wielkim wydarzeniom. Nigdzie indziej nie przeczytamy, że ubek internujący Lecha Wałęsę zostawił w kuchni czapkę i że przed pierwszymi stanowojennymi świętami jedną z ważniejszych rzeczy było przywiezienie świniaka z rodzinnej wsi Wałęsy. Trudno sobie wyobrazić książkę bardziej dowartościowującą kobiety. Danuta Wałęsowa feministką w żadnym wypadku nie jest, ale jej książka to dowód, że kobieta też człowiek i to jaki!

"Autobiografia to taki specyficzny rodzaj wspomnień, które nie powiedzą nigdy całej prawy o życiu człowieka, powiedzą jedynie o tym, o jakim życiu marzył" - słowa te powtarzał wielokrotnie mój ulubiony profesor historii, który przeczytał i współtworzył dziesiątki, jeśli nie setki wspomnień o wybitnych Polakach. Przez wiele lat w pełni zgadzałam się z tym stwierdzeniem, które to potwierdzały kolejne dzieła autobiograficzne znamienitych osobistości polskiej sceny politycznej, publicystycznej i kulturowej. Jednak jak rzecze mądre przysłowie ludowe, tylko pewne "łaciate zwierzę" nie zmienia swych poglądów, a ja za takowe bynajmniej się nie uważam. Co zatem sprawiło ową "rewolucję" poglądową? Otóż odpowiedzialna za to jest autobiograficzna książka autorstwa Danuty Wałęsy "Marzenia i tajemnice", o której słów kilka chciałbym napisać w niniejszej recenzji.

"Marzenia i tajemnice" to opowieść Danuty Wałęsy o swym życiu u boku "żywego pomnika historii", jakim to stał się Lech Wałęsa. Wspomnienia owe przelał na papier Piotr Adamowicz - dziennikarz i publicysta, były działacz Solidarności. Książka ma charakter narracji Pani Danuty, która opowiada o wszelkich aspektach swojego życia, począwszy od tych najbardziej zwykłych jak np. wspólne wychowywanie małych dzieci czy też urządzanie mieszkania, a skończywszy na tych najbardziej wyniosłych - np. zaprzysiężenie męża na Prezydenta. Książkę możemy podzielić niejako na dwie części. Pierwsza z nich skupia się na osobie Pani Prezydentowej widzianej jej własnymi oczyma. Druga zaś, to wypowiedzi kilkudziesięciu innych osób, głównie rodziny, przyjaciół, współpracowników. Obie te części doskonale wzajemnie się uzupełniają, dając tym samym czytelnikowi szansę na porównanie tych "dwóch spojrzeń" na osobę Pani Danuty. To, co w szczególności zasługuje na uwagę, to fakt, iż wśród wypowiadających się osób nie ma Lecha Wałęsy, co z całą pewnością było zamierzonym zabiegiem autorskim.

Książka opowiada o dzieciństwie i młodości Danuty Wałęsy w niewielkim miasteczku pod Węgrowem. Przedstawia członków jej rodziny i najbliższych przyjaciół. Przełomowym wydarzeniem w jej życiu jest wyjazd do Gdańska i poznanie Lecha Wałęsy w roku 1968, w którym się zakochuje, a następnie bierze z nim ślub. Kolejne strony wypełniają opisy działalności solidarnościowej męża na polu publicznym oraz codzienne życie młodej żony i matki, która stara się zapewnić jak najlepsze warunki dla swej rodziny. Owe codzienne życie przeplata się nierozłącznie z wielkimi, historycznymi wydarzeniami, które stały się udziałem jej męża. I tak oto mamy tutaj nawiązania do wydarzeń Grudnia70, strajku Stoczni Gdańskiej w roku 1980, wybuchu stanu wojennego, internowaniu Lecha Wałęsy w 1982 roku, odbiorze w imieniu męża Pokojowej Nagrody Nobla w grudniu 83 r., obradach okrągłego stołu czy tez wreszcie zaprzysiężeniu Lecha Wałęsy na Prezydenta w 1990 roku.
Tych wielkich wydarzeń nie mogło z całą pewnością zabraknąć w tej książce, ponieważ w dużej mierze kształtowały one życie Pani Danuty, czyniąc je chociażby w pełni publicznym. Nie mniej jednak stanowią one jedynie pewne tło dla tego, co jest w owych wspomnieniach najważniejsze i najbardziej interesująca dla czytelnika. Mianowicie, opowieści o życiu zwykłej kobiety, która chciała być szczęśliwą żoną i matką dla swych dzieci i której niczego więcej do owego szczęścia nie było potrzeba. Jednak losy historii zadecydowały inaczej, obsadzając Panią Danutę najpierw w roli małżonki najbardziej rozpoznawalnej postaci współczesnej Europy Środkowej - człowieka który przyczynił się do obalenia komunizmu, a potem Pierwszej damy niepodległej Rzeczypospolitej Polskiej. I to właśnie ta owa przemiana, wkroczenie niejako do nowej rzeczywistości, jest dla czytelnika najbardziej fascynujące. Wyobraźmy bowiem sobie, jak musiała czuć się młoda kobieta, której, prawie z dnia na dzień, zmieniło się całe dotychczasowe życie. Dopiero wraz lekturą niniejszej autobiografii uzmysławiamy sobie, jak ciężko było chociażby wychowywać dzieci podczas niemalże stałej nieobecności męża, który pochłonięty polityką prawie wcale nie bywał w domu. Bardzo charakterystyczne jest tutaj jedno ze zdań wypowiedzianych przez Panią Danutę, która stwierdza, iż do momentu pojawienia się polityki w życiu męża, było wszystko normalnie..

W przypadku niniejszej publikacji naturalnym wydaje się zadanie pytania, o głównego bohatera tej autobiografii. Czy aby na pewno jest nim Danuta Wałęsa, czy też być może jednak jej mąż. Wydaje mi się, że mimo wszystko trafna jest ta pierwsza wersja. To książka o życiu sławnej żony, jeszcze sławniejszego męża. Kobiety, która pozostawała dotąd w cieniu, bo po prostu taka była jej wola. Wreszcie kobiety, która była podporą męża w jego działaniach i podejmowanych decyzjach. Ponadto, a może przede wszystkim, jest to opowieść o małżeńskiej miłości, czasami trudnej i pełnej poświęceń, które trzeba było ponieść w imię wyższej konieczności. Krótko mówiąc jest to historia o życiu, wcale nie tak znów bardzo innym, niż życie większości z nas. Życiu bogatym w radości i smutki, nieprzewidywalnym i z pewnością wartym poznania..

Długo zastanawiałem się dla kogo jest ta książka. Z całą pewnością zainteresuje ona ludzi w średnim wieku, którzy niejako naocznie byli świadkami opisywanych w niej wydarzeń. Ale jak zachęcić do jej przeczytania ludzi młodych, dla których Lech Wałęsa i jego małżonka są jedynie fragmentem lekcji historii ze szkolnych podręczników? Chyba najwłaściwszą i w zasadzie jedyną zachętą może być tutaj sama ciekawość świata, historii i przede wszystkim życia. Życia zwykłych ludzi, wyniesionych na pierwsze strony gazet. Mimo to, życia szczęśliwego. I to właśnie ten aspekt powinien być tu najciekawszy, nie zaś polityka, opinie i poglądy. To wszystko już znamy, słyszymy każdego dnia z ekranów telewizorów i radioodbiorników. Warto jest jednak posłuchać opowieści o wspólnym życiu dwojga ludzi, którzy umieli być razem ponad czterdzieści lat..

"Marzenia i tajemnice" to pierwsza autobiografia, której po prostu uwierzyłem. Być może stało się tak dlatego, że jest to opowieść osoby będącej w cieniu kogoś sławnego, a więc osoby, której nie zależało na idealizowaniu swego wizerunku. Oczywiście, Danuta Wałęsa bardzo chwali swojego męża i wszelkie podejmowane przez niego decyzje. Ale czy mogło być inaczej, wszak która żona nie optowałaby za swym mężem? Tak naprawdę, to nie jest ważne w tej publikacji, Lech Wałęsa nie jest tu najważniejszy. O byłym prezydencie powstało już bowiem tak wiele książek, iż kolejna nie zmieni naszego, często jakże różnego stosunku, do tej postaci. Dla czytelnika najważniejsza niechaj będzie pierwsza opowieść o Danucie Wałęsie, opowieść która jest niezwykle interesująca, i niechaj to będzie dla nas najważniejsze.

Danuta a właściwie Mirosława Wałęsa z domu Gołoś urodziła się w 1949 w Kolonii Krypy pod Węgrowem na Mazowszu. Mimo, że nigdy nie wyobrażała sobie życia w miejscu swych narodzin, nie przypuszczała, że życie jej będzie tak pełne zdarzeń, przeżyć i kiedyś, już w wolnej Polsce zostanie Pierwszą Damą a właściwie prezydentową lub żoną prezydenta, gdyż jej zdaniem to określenie bardziej do niej pasuje.

W autobiografii "Marzenia i tajemnice" poznajemy pierwszą prezydentową wolnej Polski jakiej jeszcze nie znaliśmy. To opowieść o jej dzieciństwie, młodości, poznaniu Lecha Wałęsy i stworzeniu z nim rodziny, to też opowieść o wielkiej miłości do miasta, które stało się jej miejscem na ziemi - Gdańsku. Danuta Wałęsa zawsze jawiła mi się jako osoba cicha, spokojna i stojąca dwa kroki za mężem, wielkim politykiem. I poniekąd tak jest. Czytając autobiografię żony prezydenta poznałam też jej drugie oblicze, a właściwie głębię tego pierwszego spokojnego i nie rzucającego się w oczy. Ukazała mi się jako kobieta silna, zmotywowana, murem stojąca za swym mężem, walcząca o swoją rodzinę. To osoba ze spokojem przyjmująca to, co przynosi jej życie i potrafiąca odnaleźć się w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji.

"Marzenia i tajemnice" to też opowieść o wielkiej polityce i wielkich zmianach jakie zaszły w Polsce, a których Danuta Wałęsa była świadkiem, uczestnikiem oraz współtwórcą, bo bez niej nie byłoby takiego Wałęsy a bez niego Polska mogłaby nie stać się tym, czym się stała czyli demokratyczną republiką - wolnym krajem.

Dzięki książce poznałam nie tylko osobę, która budzi szacunek i podziw, ale i spory kawałek historii Polski i to ze źródła, które w historycznej zawierusze stało w samym centrum, starając się przy okazji normalnie żyć. Danuta Wałęsa w "Marzeniach i tajemnicach" opowiada o Grudniu '70, spotkaniach z Ojcem Świętym Janem Pawłem II, stanie wojennym i przyznaniu Lechowi Wałęsie pokojowej nagrody nobla, wolnej Polsce z Lechem Wałęsą i bez jako prezydentem.

"Marzenia i tajemnice" to pozycja, która wzbogaciła moją wiedzę o historii naszego kraju. Znalazłam w niej mnóstwo tzw. perełek czyli ciekawostek o ludziach i zdarzeniach, o których wcześniej nie słyszałam. Przede wszystkim jednak "spotkałam" Danutę Wałęsę na nowo i to spotkanie mnie wzbogaciło.

Pani Danuta Wałęsa z domu Mirosława Barszcz to zwykła, prosta kobieta wsiowa, z wielodzietnej rodziny gdzie nikt nikogo niczego nie uczył ani tym bardziej nie wychowywał. Edukację zakończyła na 8 klasie SP a jej najwiekszym marzeniem było wyrwać się z rodzinnej wioski. Kolejne marzenie to wyjść za mąż i mieć dzieci, ile wlezie. Jedno i drugie sie powiodło, cała reszta to zwykły przypadek. Nigdy nie miała głębokich przemysleń, rozterek, lęków czy niepokoju danego ludziom posiadajacym wyobraźnię i myślącym. Nie zrobiły na niej wrażenia spotkania z koronowanymi głowami czy też politykami, robiła co jej kazano(zanieś kwiaty, odbierz Nobla...etc) i tyle. Mądrość życiowa jakaś tam się może z wiekiem pojawiła, ale doprawdy nie ma głebokich przemysleń. Zgadzam się co do 2 tematów: Ojca Świetego i Radia Maryja z oszołomem Rydzykiem na czele. Wałęsowa jakby mało ogarniała czas i miejsce w jakim los ją postawił, podchodzi do wszystkiego beznamiętnie, nie stać jej na jakąkolwiek refleksję, choć przecież książka nie jest przez nią napisana i mocno zredagowana. Aż strach mysleć, co by powstało gdyby pisała sama. Z Wałęsą nie ma kontaktu, był i jest obok, nie stanowia pary.Dziećmi sie owszem, zajmowała, ale wiadoma sprawa-wychowac tak sporej gromadki nie miała szans. To i wychowała jak popadło. Zupełnie nie pojmuje na czym polega sukces wydawniczy tej książki, nigdy bym jej nie kupiła(dostałam), szkoda pieniedzy i miejsca na inne książki.