Od żłobka do nagrobka – tak pracuje się w Linii Elise Karlsson. Życie tu regulowane jest rytmem pracy. I podporządkowane jej w każdym aspekcie: od najprostszych, najbardziej prozaicznych spraw, po miłość. Autorka obiera rzeczywistość jak cebulę, łuska po łusce, próbując dojść do prawdy, której ludzkość chyba nigdy nie zgłębi: jaki w zasadzie jest tej pracy sens? I nie ma dla nas zbyt wesołej odpowiedzi.
Wyjście poza pracę to ból i niemożność porozumienia z drugim człowiekiem. Istniejemy tylko w pracy, poza nią nas nie ma. Kto dawniej pomyślałby, że dla dosyć sporej (żadne statystyki, moja opinia) części społeczeństwa praca stanie się sensem życia. Linia to opowieść o życiu regulowanym rytmem pracy, nie odwrotnie, całkowicie pracy podporządkowanym. Po co? Oczywiście: żeby od tego życia, przytłaczającego, bezsensownego, odwrócić uwagę.
Policzyłem: dotychczas w mojej recenzji słowo “praca” we wszelkich formach i odmianach pojawiło się osiem razy. To celowy zabieg, szukanie zamienników na ten krótki i trafiający w punkt termin mija się z celem. Dla porównania, “życie” wystąpiło tylko cztery razy, a więc o połowę mniej. Czyli, idąc tym tokiem rozumowania, a także nawiązując już do Linii Elise Karlsson – coś tu jest mocno nie tak, skoro życie jest pod pracą.
Główna bohaterka, po przejściach, znajduje pracę w korporacji. Pierwsze skojarzenia są banalne i, jak to zwykle ze skojarzeniami bywa, krzywdzące. W korpo na wejściu trzeba odbić kartę, zaszyć się w swoim boksie, pracować, krótka przerwa na papierosa, jeszcze krótsza na jedzenie (oczywiście: catering, bo który korpośmieć zrobi sobie w domu kanapki?),w międzyczasie zebrania, które tak naprawdę są festiwalem hejtu i wylewaniem na głowę wiader pomyj, w jeszcze innym międzyczasie: plotki, podkładanie świń i spiski. W tych międzyczasach momentami brakuje miejsca na sens przychodzenia do pracy, czyli pracę.
Do podobnego, nie identycznego, świata trafia Emma. Dla tych, którzy nauczeni są pogardy dla korposzczurów, będzie to piekło, dla innych: namiastka raju, z pakietami socjalnymi, benefitami i multisportami.
Czytelnik stopniowo wchodzi w świat Emmy, obserwując rzeczywistość razem z bohaterką. Najpierw widoczne są rekwizyty, fasada oraz stereotypy, o których pisałem już wcześniej. Ale wraz z biegiem czasu wnikamy coraz głębiej w korporacyjną rzeczywistość. Zmieniają się dekoracje, jak w teatralnej sztuce – kierownicy przychodzą i odchodzą, koleżanki i kolegów przenoszą do innych działów, czasem przenoszą się sami, bo ostatecznie coś im nie odpowiada. Ktoś umiera, któryś z bossów prowadzi bloga, na którym pluje jadem, bo wiadomo, że faktycznie jest potulnym stworzeniem. Pojawiają się układy, układziki, w końcu na horyzoncie migocze też miłość.
Życie Emmy zamienia się w pracę i odwrotnie. Miejsce, do którego każdego dnia przychodzi bohaterka, staje się jej domem. Miejscem, w którym odpoczywa, je, śpi, egzystuje. Ostatecznie: przecież to rzeczywistość zawodowa ma określić granice tego kim, jak, kiedy, gdzie i dlaczego jestem. Tytułowa linia to próg miejsca pracy, próg, który przekraczamy każdego dnia, oddzielający normalność od szaleństwa, rutynę od spontaniczności, chęć od niechęci, życie od pracy. Pytanie tylko, co w tej książce (i w życiu) jest ową normalnością? To tu czy to tam?
Okazuje się, że poza pracą Emma nie istnieje, z czego ona sama też zaczyna zdawać sobie sprawę. Związki nie wypalają. Znajomi: odpadają w poszukiwaniu innych wrażeń. Nie ma sensu gotować, uprawiać sportu, robić czegokolwiek poza pracą, bo wszystko inne naznaczone jest pustką. Chodzi mi po głowie scena, którą można dodać do powieści: Emma wraca z pracy do domu i jedyne, na co ją stać, to położenie się do łóżka, a jakiekolwiek inne działania, wymagające od niej inicjatywy, zaangażowania, może też myślenia, z góry skreśla jako bezsensowne.
Obecnie częściej mówi się o zmianach w modelu pracy. O pustce, którą wywołuje ona w niektórych ludziach, nie pozwalając normalnie żyć. Tym również jest Linia: apelem o normalność, o nieuleganie presji pracy i traktowanie jej z należnym dystansem. Wydaje się to banalne, work-life balance staje się dla nas wręcz oczywiste, pytanie tylko, ilu z nas faktycznie się do tego stosuje? Nieszczęsny kapitalizm robi z nas niewolników pracy, a wszystkich, którzy kwestionują sens pracowego niewolnictwa, odstawia na margines, traktując jak zbędnych. Jednym zgrabnym słowem: praca pożera nasze życie.
Przypomina mi się fragment artykułu:
Kto jest winny, gdy nie możesz już znieść stresu w pracy? Oczywiście ty! W końcu tylko leń i maruda zadaje takie pytania. Tego rodzaju perełki można usłyszeć codziennie, ale powiedzmy je chińskim robotnikom Foxconnu (fabryk Apple),którzy z przepracowania popełniają samobójstwa. Albo ofiarom mobbingu we France Telecom, które również zdecydowały odebrać sobie życie. Albo temu pracownikowi Deutsche Banku, który pewnego dnia w 2009 roku postanowił ubrać się w najlepszy garnitur, wypić kieliszek szampana i skoczyć z dachu ulubionej francuskiej restauracji. On przynajmniej pożegnał się z tym padołem w dobrym stylu.
Eleganckie samobójstwo menadżera różni się od tego, jakie może wybrać chiński niewolnik. Ale wszyscy ci ludzie mają coś wspólnego – od powolnego gaśnięcia, umierania na stojąco i znoju życia codziennego, jaki pisany jest większości z nas, woleli śmierć.
Linia to opowieść o życiu na okres próbny – życiu w ciągłej niepewności, w braku poczuciu bezpieczeństwa, egzystencji, w której czas nieokreślony jest osiągalny jedynie po nieodwołalnym odejściu z tego świata.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Rozdeptałem czarnego kota przez przypadek
Świetna książka, choć czuć, że myśli i słowa narratora są formułowane przez dorosłego, a nie dziecko. Wulgarnie dojrzałym i gorzko-naiwnym stylem skojarzyło mi się z ...Włatcami móch :) Muszę się zgodzić, że "przemyśleniami można by obdzielić szwadron wojska". Ta książka to istna kopalnia bon motów!
Świetna książka, choć czuć, że myśli i słowa narratora są formułowane przez dorosłego, a nie dziecko. Wulgarnie dojrzałym i gorzko-naiwnym stylem skojarzyło mi się z ...Włatcami móch :) Muszę się zgodzić, że "przemyśleniami można by obdzielić szwadron wojska". Ta książka to istna kopalnia bon motów!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKlasa sama w sobie :) Brawa dla autora, za przekazanie ważnych treści w odpowiednio ciężki dla nich sposób, lecz nie męczący.
Klasa sama w sobie :) Brawa dla autora, za przekazanie ważnych treści w odpowiednio ciężki dla nich sposób, lecz nie męczący.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrafia w moje gnijące wnętrze.
mrokowate
Trafia w moje gnijące wnętrze.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tomrokowate
Narratorem tej powieści jest Franciszek, jeden z dziesięciorga podopiecznych ośrodka dla sierot prowadzonego przez zakonnice. Chłopiec nie wie dokładnie, ile ma lat - może siedem, może osiem. W przeciwieństwie do dzieci z „okna życia”, on został znaleziony na śmietniku. Nigdy nie zaznał szczęścia adopcji; potencjalni rodzice za każdym razem odjeżdżają bez niego. Franciszek wie, że jest „bękartem” i z tego powodu bywa szykanowany przez rówieśników
Choć na co dzień jest pogodny, bystry i otwarty, to boleśnie odczuwa brak bliskich w takie dni jak Dzień Matki czy Dzień Ojca. Cierpi na lęki, z których istnienia ledwo zdaje sobie sprawę. Marzy o ucieczce pociągiem nad morze i o tym, by w przyszłości zostać „kimś”.
Nie zna definicji szczęścia, a o dobru i złu dowiaduje się od sióstr przez pryzmat kar, takich jak ta za zrobienie Jezusowi brody z bitej śmietany. Dorasta w poczuciu winy za grzechy własne i cudze, próbując na własną rękę pojąć reguły rządzące niesprawiedliwym światem. Dorośli zbywają go tylko stwierdzeniem, że jego przemyśleniami „można by obdzielić szwadron wojska”. Jednak ta pozorna dojrzałość nie chroni go przed bólem i gdy jego jedyny przyjaciel zostaje adoptowany, Franciszek pogrąża się w depresji.
Pojawienie się kota otwiera przed Franciszkiem bezpieczną przestrzeń - to jedyna istota, dzięki której chłopiec może poczuć się potrzebny i kochany. Ta nowa bliskość sprawia, że przestaje czuć się wyłącznie wyrzutkiem. Bo choć o byciu „bękartem” mówi z dziwną dumą, próbując w ten sposób oswoić swój los, to głęboko w duszy wciąż chowa marzenie o prawdziwym domu.
Refleksje Franciszka to 149 literackich miniaturek w formie pamiętnika. W miarę jak bohater dojrzewa, ewoluują także jego przemyślenia
O Franciszku można by pisać bez końca, bo jego wewnętrzny świat jest niezwykle bogaty, mimo że ograniczony murami szkoły i sierocińca. By w pełni zrozumieć tę historię, trzeba wczuć się w specyficzną „dziecięcą dorosłość” bohatera.
Proza Zawady to parawan, za którym skrywa się ból osamotnienia i ogromna tęsknota. Autor z dużą swobodą kreśli detale codzienności, oddając głos chłopcu, którego świat ulepiono z odrzucenia i ciszy. Pod warstwą refleksyjności pulsuje egzystencjalny lęk dziecka, które w brutalnej walce o przetrwanie nie może liczyć na nikogo z zewnątrz. To szczery, bolesny w swojej prostocie sposób patrzenia na sens istnienia.
Za pozornie skromną formą pamiętnika kryje się filozoficzna głębia dziecięcej wrażliwości. Franciszek rozbraja swoją szczerością - bezbronność jego spostrzeżeń kruszy dorosłą obojętność, przywracając wagę sprawom, o których zdążyliśmy zapomnieć.
Autor stworzył dojrzały portret dziecka, który czyta się jak list do dorosłych. Losy małego bohatera pokazują, jak kruche są fundamenty dziecięcego świata i jak mocno rzutuje na nie nasza obecność lub jej brak.
Narratorem tej powieści jest Franciszek, jeden z dziesięciorga podopiecznych ośrodka dla sierot prowadzonego przez zakonnice. Chłopiec nie wie dokładnie, ile ma lat - może siedem, może osiem. W przeciwieństwie do dzieci z „okna życia”, on został znaleziony na śmietniku. Nigdy nie zaznał szczęścia adopcji; potencjalni rodzice za każdym razem odjeżdżają bez niego. Franciszek...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie wiem no nie wiem, ale podobała mi się szalenie! Bardzo mądra książka, i taka uważna.
Nie wiem no nie wiem, ale podobała mi się szalenie! Bardzo mądra książka, i taka uważna.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTa książka to ten typ mieszanki śmiechu z płaczem. Akcje są piękne, ale czuć drugie dno, uśmiech rzednie kiedy kłuje co ta sytuacja ze sobą niesie. Bardzo wartko i ładnie językowo napisane, sama przyjemność.
Ta książka to ten typ mieszanki śmiechu z płaczem. Akcje są piękne, ale czuć drugie dno, uśmiech rzednie kiedy kłuje co ta sytuacja ze sobą niesie. Bardzo wartko i ładnie językowo napisane, sama przyjemność.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNaprawdę znalazłam zupełnym przypadkiem, wypożyczyłam z biblioteki i....przepadłam....pochłonęłam od razu i teraz muszę się jakoś pozbierać z tych kawałków, na które się rozpadłam po skończeniu książki. Ale warto było, bo zbieram się na nowo z natychmiast zakupionymi wszystkimi książkami Pana Filipa. Dawno już mnie tak nic nie uderzyło jak Rozdeptany czarny kot przez przypadek.
Naprawdę znalazłam zupełnym przypadkiem, wypożyczyłam z biblioteki i....przepadłam....pochłonęłam od razu i teraz muszę się jakoś pozbierać z tych kawałków, na które się rozpadłam po skończeniu książki. Ale warto było, bo zbieram się na nowo z natychmiast zakupionymi wszystkimi książkami Pana Filipa. Dawno już mnie tak nic nie uderzyło jak Rozdeptany czarny kot przez przypadek.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZ jakiegoś powodu niewyobrażalnie lekko czyta mi się książki spod pióra pana Filipa. Można się przy nich uśmiechnąć i, czasami, zasmucić. Komentują rzeczywistość w taki ciekawy, nieoczywisty sposób. Do mnie to przemawia!
Z jakiegoś powodu niewyobrażalnie lekko czyta mi się książki spod pióra pana Filipa. Można się przy nich uśmiechnąć i, czasami, zasmucić. Komentują rzeczywistość w taki ciekawy, nieoczywisty sposób. Do mnie to przemawia!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwiat widziany oczami 10-cio letniego chłopca, wychowanka domu dziecka prowadzonego przez zakonnice. Jakąż cudowną wyobraźnię musi mieć autor, żeby tak genialnie to przedstawić. Bardzo mądra i przezabawna (choć miejscami smutna) powieść. Polecam!
Świat widziany oczami 10-cio letniego chłopca, wychowanka domu dziecka prowadzonego przez zakonnice. Jakąż cudowną wyobraźnię musi mieć autor, żeby tak genialnie to przedstawić. Bardzo mądra i przezabawna (choć miejscami smutna) powieść. Polecam!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPolecam każdemu!Jest w niej opisany nasz świat od tej trudniejszej strony,ale z wielkim humorem.
I pamiętajcie-problemy których się nie da rozwiązać nie są problemami. Dlaczego? Bo może akurat w tej sprawie Pan Bóg jest jeszcze niezdecydowany.....
Franek -główna postać-wspaniały chłopak,nie dziwię się ,że pani Stefa chaciałaby ,żeby jej dziecko było do niego podobne.
Gratuluję autorowi wyobraźni i empatii.Lekkości w tym co chciał powiedzieć ,szczególnie o rzeczach trudnych.
Polecam każdemu!Jest w niej opisany nasz świat od tej trudniejszej strony,ale z wielkim humorem.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toI pamiętajcie-problemy których się nie da rozwiązać nie są problemami. Dlaczego? Bo może akurat w tej sprawie Pan Bóg jest jeszcze niezdecydowany.....
Franek -główna postać-wspaniały chłopak,nie dziwię się ,że pani Stefa chaciałaby ,żeby jej dziecko było do niego podobne....