Caitlín R. Kiernan

Nie wiem czemu, ale ubzdurałam sobie, że „Tonąca dziewczyna” jest horrorem. Może to przez okładkę. I tak czytam i czytam i myślę sobie „oho, zaraz zacznie się dziać coś mrocznego”, po czym okazało się, że bejbe nie tym razem. Ani tak jakby w ogóle. Ta powieść jest dziwna. Nie wiem za bardzo jak mam ją opisać. Z jednej strony podobało mi się pokazanie jak ta schizofrenia się rozwija, gdzie na końcu jest nam ukazany ogrom szaleństwa, który dotyka główną bohaterkę. I te momenty były naprawdę ciekawe i zajmujące. Na końcu Imp zabiera nas razem ze sobą na jazdę bez trzymanki i nie mogłam się oderwać od książki. Z drugiej strony, momentami były dłużyzny, które niewiele wnosiły. No dobrze, może wnosiły atmosferę, jakąś, i budowały sferę tajemniczości, ale bardziej się wynudziłam, niż wczułam. I nie mogę powiedzieć, że ta książka mi się bardzo podobała, ale jest w niej coś, co zostaje w pamięci. Aczkolwiek arcydziełem bym tej książki nie nazwała.