Potop. Tom 1.

Okładka książki Potop. Tom 1.
Henryk Sienkiewicz Wydawnictwo: Świat Książki Cykl: Trylogia Sienkiewicza (tom 2) Seria: Kanon literatury polskiej powieść historyczna
477 str. 7 godz. 57 min.
Kategoria:
powieść historyczna
Cykl:
Trylogia Sienkiewicza (tom 2)
Seria:
Kanon literatury polskiej
Wydawnictwo:
Świat Książki
Data wydania:
2003-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2003-01-01
Liczba stron:
477
Czas czytania
7 godz. 57 min.
Język:
polski
ISBN:
8373118322
Tagi:
potop szwedzki Kmicic Wołodyjowski
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu
Średnia ocen
6,8 6,8 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Poczekaj, szukamy dla Ciebie najlepszych ofert

Pozostałe księgarnie

Informacja

Reklama
Reklama

Książki autora

Podobne książki

Reklama

Oceny

Średnia ocen
6,8 / 10
46 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
366
329

Na półkach:

Potop to powieść historyczna napisana ku pokrzepieniu serc. Niestety dla mnie jest niemiłosiernie nudna - już początek nie zachęca, gdy mamy kilka stron wymieniania nazwisk i miejscowości i ich powiązań między sobą. Po tym robi się nieco lepiej, ale niestety nie na długo.
Niby akcja tam jest, niby są pościgi, zdrady, walki, bójki i inne ciekawostki, ale to wszystko Sienkiewicz okrasza masą szczegółów i archaicznego słownictwa.
Najciekawszy był dla mnie wątek romansowy Oleńki i Kmicica, a to dużo świadczy o książce, bo ja nie przepadam za tego typu wątkami...
Przyznaję jednak, że jako dorosła lepiej zrozumiałam lekturę i wzbudziła we mnie jakieś emocje (nie tylko znudzenie, ale np. oburzenie na bohatera), czego nie było za czasów liceum.

Potop to powieść historyczna napisana ku pokrzepieniu serc. Niestety dla mnie jest niemiłosiernie nudna - już początek nie zachęca, gdy mamy kilka stron wymieniania nazwisk i miejscowości i ich powiązań między sobą. Po tym robi się nieco lepiej, ale niestety nie na długo.
Niby akcja tam jest, niby są pościgi, zdrady, walki, bójki i inne ciekawostki, ale to wszystko...

więcej Pokaż mimo to

1
avatar
26
6

Na półkach:

Najlepsza część trylogii.

Najlepsza część trylogii.

Pokaż mimo to

0
avatar

Przepiękna książka.

Przepiękna książka.

Pokaż mimo to

0
Reklama
avatar

Piękna powieść ku pokrzepieniu serc :)

Piękna powieść ku pokrzepieniu serc :)

Pokaż mimo to

1
avatar
93
38

Na półkach:

Zdecydowanie dłuższa niż "Ogniem i Mieczem" i niestety nie poszło to w parze z jakością. Powieść jest momentami odczuwalnie rozwlekła, świetne rozdziały przeplata przydługimi opisami, które nie zawsze są potrzebne, a hamują akcję powieści. Do tego wątek miłosny, naprawdę dobry w pierwszej części tutaj wydał mi się lekko wymuszony.
"Potop" to jednak przede wszystkim postacie, bohaterowie pierwszoplanowi, drugoplanowi, nawet epizodyczni. Wszyscy są różnorodni, ciekawi, bardzo dobrze napisani i śledzimy ich losy z przejęciem. Na osobne uznanie zasługuje Andrzej Kmicic, który zdecydowanie został jednym z moich ulubionych bohaterów literackich. Poza oczywistym pojawieniem się w dziele postaci fikcyjnych mamy także sporą dbałość o szczegóły a historia, może z nielicznymi i niezbyt istotnymi wyjątkami, została bardzo dobrze odwzorowana.
Warto znać.

Zdecydowanie dłuższa niż "Ogniem i Mieczem" i niestety nie poszło to w parze z jakością. Powieść jest momentami odczuwalnie rozwlekła, świetne rozdziały przeplata przydługimi opisami, które nie zawsze są potrzebne, a hamują akcję powieści. Do tego wątek miłosny, naprawdę dobry w pierwszej części tutaj wydał mi się lekko wymuszony.
"Potop" to jednak przede wszystkim...

więcej Pokaż mimo to

1
avatar
222
211

Na półkach: ,

Całkiem git to było. Oblężenie Częstochowy to mój faworyt.

Całkiem git to było. Oblężenie Częstochowy to mój faworyt.

Pokaż mimo to

1
avatar
164
88

Na półkach:

tom 1 za mną - było dobrze! Jestem zachwycona, arcydzieło, klasyk. Pozytywizm pozytywnie mnie zaskakuje ;)

tom 1 za mną - było dobrze! Jestem zachwycona, arcydzieło, klasyk. Pozytywizm pozytywnie mnie zaskakuje ;)

Pokaż mimo to

4
avatar
230
10

Na półkach: ,

Od dawna zbierałam się do napisania tej krótkiej (wcale nie jest krótka ;)) recenzji, bo nie potrafię składnie wyrazić tego jak wybitnym dziełem jest "Potop". Po długich godzinach rozmyślań doszłam do wniosku, że moje uwielbienie można częściowo wypunktować:
- przedstawienie świata przez Sienkiewicza - myślę, że odtworzenie realiów geograficznych XVII wiecznej Polski można tu porównać do stworzenia świata przez Tolkiena we "Władcy pierścieni" (to bardzo inny kaliber książki, ale jak dla mnie porównanie adekwatne). Nie mam pojęcia ile źródeł historycznych, map Sienkiewicz musiał oglądać, żeby stworzyć tak dokładny obraz. Zachwyca mnie to, że czytelnik jest informowany gdzie są bohaterowie, dokąd jadą, nawet jeśli są to malutkie wioski czy wsie, na Laudzie czy na Podlasiu, to one są i istniały w rzeczywistości. Nie sposób czytać "Potopu" bez porządnej mapy :D
- bohaterowie - właściwie każdy bohater jest małym arcydziełem: od oczywistego pierwszego kandydata, tj. Kmicica, z jego porywczością i "gorączką", każdym wybuchem i dumnym słowem, każdą wewnętrzną batalią, łamaniem się ze sobą, każdym genialnym dialogiem, czy to na Jasnej Górze tłumacząc księdzu Kordeckiemu jak rozsadzi kolubrynę (UWIELBIAM :D) albo młodemu braciszkowi jak działa granat, czy którakolwiek rozmowa z Bogusławem. Po nim jest Pan Michał, najpoczciwszy ze wszystkich, całe życie wojujący na każdym froncie (tak mi go zawsze szkoda po odmowie Oleńki), zatracił niemal własne pragnienia, wszystko dla tej jedynej Matki. Jednocześnie jest absolutnie wybitnym rycerzem, każdy opis jego walk, czy z Kmicicem, czy z Kannenbergiem, czy dowodząc w pierwszym "kosztowaniu Szweda". Przy Małym Rycerzu musi być i Zagłoba - może być irytującym, egocentrycznym sarmatą (zwłaszcza kiedy odbiera zasługi Panu Michałowi i przyznaje sobie!), jednak nie ma drugiego tak zabawnego. Jego riposty i powiedzonka ("Kiedy w brzuchu pusto, w głowie groch z kapustą" :D), fortele (to się rozumie samo przez się ;)), "opiekowanie się" Rochem, Sapiehą, Zamojskim - po prostu nie da się nie uśmiechać czytając to. Do kompletu musi być i Skrzetuski - dalej wybitny żołnierz, chociaż jego rola jest znacznie mniejsza (nie tak jednak mała jak w filmie) niż w "Ogniem i mieczem", to jest doskonałą postacią drugoplanową. Teraz już koniecznie muszę przejść do "antagonistów": Radziwiłłów. Już od samego nazwiska mam dreszcze - czysta potęga! Pierwszy opis hetmana wielkiego litewskiego mogę porównać do geniuszu opisu Jagiełły w "Krzyżakach" (zainteresowanych odsyłam). Sienkiewicz wspaniale w samym wyglądzie zawarł polityczny wymiar tych postaci. Radziwiłł jest za duży na ten pokój wspaniały, na ten zamek kiejdański, na całą Litwę! Jego monolog do Kmicica z doskonałym "Chcę... KORONY!", cała uczta w Kiejdanach, scena śmierci, w każdej jego scenie widać dumę, pragnienie wielkości i starcie tych ambicji nie tylko ze szlachtą krzycząca mu w oczy "Zdrajco!", ale nawet z własnym zdrowiem - jakby jego duch trafił do za słabego ciała, męczonego astmą, chorobą. Mimo tej chęci wybicia się, wyniesienia domu Radziwiłłów ponad wszystko, pozostał on jednak magnatem polskim, w typowym stroju, języku, w znajomości obyczajów i sposobie myślenia szlachty. Inaczej jest w przypadku Bogusława, który jest dla mnie najbardziej fascynujący. Zawsze wydaje mi się to aż śmieszne: taki fircyk, dandys, w perukach, z barwiczką na twarzy, z delikatnymi ustami, z rysami dziecka, w wymyślnych, francuskich strojach, przystrojony diamentami jest jednocześnie wodzem i strategiem tak genialnym. Przez ten "lekki", rozrywkowy styl życia (od razu nasuwa mi się: "Męża oblegano w Zbarażu, a ja bym żonę oblegał w Tykocinie" :D), dbanie o wygodę, wygląd i całą resztę, historie, które o nim krążą, wydają się nierealne. Jak taki człowiek mógłby być najwybitniejszym szermierzem dworu francuskiego, który stoczył niezliczone pojedynki,(zwykle o drobne sprawy lub kobiety), z których wychodził bez szwanku, wsławił się pod Beresteczkiem, zadziwiał talentem politycznym i siłą (chodząc na niedźwiedzie sam tylko z oszczepem i walcząc w turniejach), prowadził dziesiątki zwycięskich bitew i walk. A jednak tak jest - wszystko w jednym Bogusławie. Jednocześnie jest człowiekiem cynicznym, nie bawi się w podchody z Kmicicem (wynika to oczywiście z przekonania, że jest on człowiekiem pewnym) i bardzo dosadnie tłumaczy kulisy polityki jego domu (czerwone sukno!). Absolutnie cudowna jest każda scena, w której się pojawia, a już zwłaszcza w komplecie z Kmicicem. Bogusław jest jedyną tak indywidualną postacią w tej zgrai Polaków. Na tym nie kończy się geniusz bohaterów, można by to ciągnąć jeszcze długo, długo: Soroka jako doskonały sługa i przyjaciel, trochę przygłupi Roch Kowalski ("a to jest Pani Kowalska!" :D), chytry Rzędzian, Kiemlicze (<3), Czarniecki, Sapieha, Zamojski, wszyscy oficerowie, cała szlachta laudańska z Oleńką na czele (dumna, delikatna, rozdarta), a przy nich kmicicowa kompania; aż do króla Jana Kazimierza i zgrabnie wplecionej ważnej politycznie Marii Ludwiki, księdza Kordeckiego, Czarnieckiego, Lubomirskiego - każdy z opisem "historycznym"; aż w końcu do Szwedów: król Carolus Gustavus, Wittenberg (zwłaszcza przed Ujściem i w Warszawie), Miller, Douglas, Kannenberg i wszyscy inni. Są oczywiści postacie, o których nie da się myśleć bez zgrzytu: Kuklinowski, Radziejowski, Opaliński, całe pospolite ruszenie wielkopolskie (poza kilkoma wyjątkami). Nie sposób wymienić ich wszystkich, genialnych nawet w swej okropności. Należy oddać Sienkiewiczowi za wybitność w kreacji postaci.
- odwzorowanie historycznych wydarzeń - oczywiści z pisarską fantazją, jednak genialnie wplótł w ten koszmarny okres w dziejach tak doskonałą fabułę.
- i do fabuły w końcu muszę przejść - nie chodzi tylko o główną część losów Kmicica, ale o rozwój postaci w tle, o połączenie historii (Ujście, Kiejdany, Jasna Góra, śluby lwowskie, bitwy) z historią pojedynczych ludzi spotykających, walczących z wielkimi postaciami. Nagle okazuje się, że to Kmicic zapewnił Radziwiłłowi chwilę umocnienia na Litwie, później to on obronił Jasną Górę, następnie ocalił króla, walczył w każdej istotnej bitwie - właściwie to dzięki niemu to wojna tak wyglądała. Oczywiście tylko w książce, nie w rzeczywistości.
To na pewno nie wszystko za co kocham "Potop", nie sposób zebrać tego w jednym miejscu, bo co pomyślę o jakimś fragmencie już czuję, że o tym warto napisać i o tym też i jeszcze o tamtym i można by tak w nieskończoność. Także to już koniec i... CZYTAJCIE "POTOP"!

Od dawna zbierałam się do napisania tej krótkiej (wcale nie jest krótka ;)) recenzji, bo nie potrafię składnie wyrazić tego jak wybitnym dziełem jest "Potop". Po długich godzinach rozmyślań doszłam do wniosku, że moje uwielbienie można częściowo wypunktować:
- przedstawienie świata przez Sienkiewicza - myślę, że odtworzenie realiów geograficznych XVII wiecznej Polski można...

więcej Pokaż mimo to

4
avatar
10
8

Na półkach:

Przyjemnie się czyta

Przyjemnie się czyta

Pokaż mimo to

0
avatar
158
7

Na półkach:

Genialna książka, wspaniałe opisy, szczególnie obrony Częstochowy i rozterek wewnętrznych Andrzeja Kmicica (którego kocham).

Genialna książka, wspaniałe opisy, szczególnie obrony Częstochowy i rozterek wewnętrznych Andrzeja Kmicica (którego kocham).

Pokaż mimo to

5

Cytaty

Więcej
Henryk Sienkiewicz Potop Zobacz więcej
Henryk Sienkiewicz Potop Zobacz więcej
Henryk Sienkiewicz Potop Zobacz więcej
Więcej
Reklama
zgłoś błąd