Piękna córka kata. Opowiadania zebrane

Tym razem obszerniejszy zbiór twórczości Angeli. Cytując tłumaczkę, Magdę Heydel, "(...) kiedy myślę o jej krótkim życiu, nie wiem, co robi na mnie większe wrażenie: rozmiar i przełomowy charakter jej dzieła, powstałego na przestrzeni około 25 lat, czy fakt, ze po z górą trzech dekadach po śmierci pisarki jej twórczość jest tak przejmująco aktualna, iż mogłaby stanowić głos w toczonych dzisiaj dyskusjach nad wolnością, tożsamością, rolami społecznymi i kulturowymi." I tak to zostawię.

Tym razem obszerniejszy zbiór twórczości Angeli. Cytując tłumaczkę, Magdę Heydel, "(...) kiedy myślę o jej krótkim życiu, nie wiem, co robi na mnie większe wrażenie: rozmiar i przełomowy charakter jej dzieła, powstałego na przestrzeni około 25 lat, czy fakt, ze po z górą trzech dekadach po śmierci pisarki jej twórczość jest tak przejmująco aktualna, iż mogłaby stanowić głos...

Cóż więcej pisać.
Jest coś mrocznego, a zarazem magicznego we wszystkich opowiadaniach.
"Połknąłem" tę książkę w jedną noc... Warto było poświęcić nieprzespaną noc by nie stracić atmosfery tajemniczości.
Pierwszy raz miałem przyjemność przeczytać recenzję książki Pana Kofty w "Gazecie prawnej".
Sama recenzja sprawiła, że MUSZĘ koniecznie kupić tę książkę.
I nie żałuję 🙂
Jak dla mnie to coś FENOMENALNEGO 😁
Pozdrawiam Serdecznie wszystkich czytelników, którzy uwielbiają twórczość Angeli Carter 🙂

Cóż więcej pisać.
Jest coś mrocznego, a zarazem magicznego we wszystkich opowiadaniach.
"Połknąłem" tę książkę w jedną noc... Warto było poświęcić nieprzespaną noc by nie stracić atmosfery tajemniczości.
Pierwszy raz miałem przyjemność przeczytać recenzję książki Pana Kofty w "Gazecie prawnej".
Sama recenzja sprawiła, że MUSZĘ koniecznie kupić tę książkę.
I nie żałuję 🙂
Jak...

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Angeli Carter. Po dwóch pierwszych opowiadaniach chciałam porzucić lekturę bo nie było obiecanej dziwności i surrealizmu. Całe szczęście, że tego nie zrobiłam! Okazało się, że były one tylko przedsmakiem, niczym powolny wjazd na szczyt kolejki górskiej przed szaleńczą jazdą w dół bez trzymanki. Bajki i znane motywy wywrócone na lewą stronę, dużo gotyku i weirdu. Niezwykle orzeźwiające doświadczenie literackie. Delektowałam się każdym opowiadaniem, nieraz przechodziły mnie ciarki zachwytu pomieszanego z obrzydzeniem/ strachem/ szokiem. Aż ciężko uwierzyć, że Angela Carter tworzyła kilka dekad temu. Wg mnie jej twórczość wyprzedzała swoją epokę. W połowie lektury ebooka zamówiłam swój własny, fizyczny egzemplarz tego cuda póki jest jeszcze dostępny. Dla mnie crème de la crème. Stworzone światy i znane historie od nowa to jedno, ale jak to jest napisane - majstersztyk! Ogromna szkoda, że Angela Carter odeszła tak młodo.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Angeli Carter. Po dwóch pierwszych opowiadaniach chciałam porzucić lekturę bo nie było obiecanej dziwności i surrealizmu. Całe szczęście, że tego nie zrobiłam! Okazało się, że były one tylko przedsmakiem, niczym powolny wjazd na szczyt kolejki górskiej przed szaleńczą jazdą w dół bez trzymanki. Bajki i znane motywy wywrócone na...

Wydawnictwo Czarne w serii klasyki zaprezentowało autorkę ze specyficznym wyborem i stylem opowiadań.Angela Carter bo o niej mowa w swoich opowiadaniach przedstawiło zróżnicowany wybór opowiadań w których poprzez swój charakterystyczny styl ,dość dużą zawartość grozy i przemocy przedstawia opowiadania ,które dzieją w różnych ramach czasowych i fabułę przedstawia w formie westernu,dramatu obyczajowego,thrilleru.
Mimo zróżnicowanego wyboru opowiadań jak dla mnie w opowiadaniach Angeli Carter pojawiło za dużo przemocy,jednak wiele z tych opowiadań było dobrych,interesujących potrafiących zainteresować,wpłynąć na wyobraźnię czytelnika.

Wydawnictwo Czarne w serii klasyki zaprezentowało autorkę ze specyficznym wyborem i stylem opowiadań.Angela Carter bo o niej mowa w swoich opowiadaniach przedstawiło zróżnicowany wybór opowiadań w których poprzez swój charakterystyczny styl ,dość dużą zawartość grozy i przemocy przedstawia opowiadania ,które dzieją w różnych ramach czasowych i fabułę przedstawia w formie...

Budzi mnie deszcz (sen o Tygrysie) - nabrzmiałe smutkiem chmury powlekły garby miasta, złocisty miód leniwie po kromce chleba spływa i pyszna kawa, jak noc bezksiężycowa czarna i Piękna Córka Kata (słowa słowa słowa),kiedy ta wiosna? W ogrodzie znów stroi się Wiśnia, a w lesie srebrne elfów chichotanie; w majowym deszczu zmokły im skrzydełka, że nie są w stanie wzlecieć, w paproci kłębach żałośnie popiskują i z wiatrem echo ich się niesie i przemykają czerwone plamy lisie i płoną jagód skrzacich ciężkie kiście a później bezdroża Kapadocji letnie, owoce strącane wprost do rąk przez słońce. Jeszcze nie. Narzucam grube wdzianko, patrzę w lustro i przechodzę. Rozkołtunione gałązki nagich drzew, jak kruk karmiony miodem rzewnie nucę - Jesus' blood never failed me yet (czy ptak może śpiewać tylko tę piosenkę, którą zna, czy może nauczyć się nowej?) w alejkach parku pośród rzeźb, w podmuchach szmerach i we mgle ośmiela się i gaśnie bladziutka Amaterasu, dmie - wzbudzając echo tamburynów i bolero liści - wiatr jak uwertura w czas apokalipsy a miękkie płatki śniegu nie przestają padać, rzeka na kamieniach - pierwsza muzyka i rudzik przyjaciel człowieka na krzaku przysiadł i śpiewa w smutnych zimowych brązach i sepiach i zaraz zmierzch i kłębowisko wron zaklętych wichrem i chmurami, zbełtanych w noc i księżyc wieczny pielgrzym wkroplony pewnym cudem w rycinie nagich koron drzew, swym połyskliwym mlekiem do snu utula mnie, na oceanu dnie gdzie rosną drżące lilie, sen nuci pieśń: ptaszyno wejdź pod skrzydło me gdy pociąg wzgórzem toczy się północą

Budzi mnie deszcz (sen o Tygrysie) - nabrzmiałe smutkiem chmury powlekły garby miasta, złocisty miód leniwie po kromce chleba spływa i pyszna kawa, jak noc bezksiężycowa czarna i Piękna Córka Kata (słowa słowa słowa),kiedy ta wiosna? W ogrodzie znów stroi się Wiśnia, a w lesie srebrne elfów chichotanie; w majowym deszczu zmokły im skrzydełka, że nie są w stanie wzlecieć, w...

Wiem, że to świetna pisarka, wielu genialnych pisarzy brytyjskich czerpie z jej twórczości, ale niestety nie dla mnie . Groza, negacja , okrucieństwo to nie moje obszary czytelnicze. Owszem doceniam styl pisarski i poetyckość języka, stąd ocena 6. Nie byłam w stanie przeczytać wszystkich opowiadań, sorry Angie.

Wiem, że to świetna pisarka, wielu genialnych pisarzy brytyjskich czerpie z jej twórczości, ale niestety nie dla mnie . Groza, negacja , okrucieństwo to nie moje obszary czytelnicze. Owszem doceniam styl pisarski i poetyckość języka, stąd ocena 6. Nie byłam w stanie przeczytać wszystkich opowiadań, sorry Angie.

Niesamowita, warto wracać do wybranych (np. losowo) opowieści. Polecam

Niesamowita, warto wracać do wybranych (np. losowo) opowieści. Polecam

Czytam zbiór opowiadań Angeli Carter, wydany przez wydawnictwo Czarne w znakomitej serii Klasyka, a w głowie kłębią mi się pytania. Klasyka, w dodatku bardzo nowoczesna, a nawet eksperymentująca, a ja nigdy wcześniej o Angeli Carter nie słyszałam? Te opowiadania to odpalona petarda, moc i szaleństwo, co w małej formie nie jest często spotykane. Uwielbiam takie zaskoczenia, odkrywanie kolejnego, ważnego dla mnie twórcy. W dodatku tą zdolnością literackiej ekwilibrystyki, zasysania czytelnika w gęstą materię narracji dysponuje kobieta ponoć z wyglądu krucha i niewielka, a jednak roztaczająca charyzmatyczne fluidy, gdy tylko dotknie piórem białej kartki.

Nie boi się żadnego tematu. Niestraszna jej seksualność, nawet ta wynaturzona. Wplata w treść opowiadań elementy vodoo, czarnej magii, tortur i perwersji. Bo tak właśnie widzi naturę człowieka. Nie tę demonstrowaną ogółowi, maskowaną ogładą, z grubą cywilizacyjną nakładką, ale tę prawdziwą, zwierzęcą, poza wszelką kontrolą, tę, do której nie chcemy się przyznać, choć ona stale z nas wychodzi.

Brzydota, wykoślawienie i inne wyrafinowane turpistyczne zabiegi, mocne akcenty emocjonalne, skrajne uczucia, najczęściej silnie dewastujące psychikę, wywołujące szok. Autorka uderza w nas obrazami, co jeden to bardziej wstrząsający. Niekiedy ocierają się o groteskę, wyolbrzymienie nieprawdopodobne, ale konieczne, by dotknąć nas do samego spodu. Bo człowiek nie jest stworzony do raju, do spokoju, do sielanki. Zawsze znajdzie wtedy swoje jabłko, czy inny owoc grzechu, by nadać monotonii trochę kolorytu, a przeżyciom ognia. Jeśli otoczenie tchnie beztroską i harmonią, możemy z góry założyć, że to jedynie pozór, maska, wspólna gra, by zmylić obcych, zamącić im spojrzenie. Nawet ostracyzm może być kulturalny, jak w opowiadaniu „Pamiątka z Japonii”: „Cała ulica bardzo uprzejmie odnosiła się do mnie z dezaprobatą” – pisze bohaterka. „Jakże strasznej dyscypliny wymaga harmonijne życie. Żeby żyć harmonijnie, mieszkańcy naszej ulicy musieli całkiem stłumić swoją witalność, dlatego teraz byli piękni rzewnym pięknem kwiatów zasuszonych w jakiejś olbrzymiej księdze.”

Podczas lektury opowiadań myślimy obrazami, gdyż przedstawione w nich sceny są tak magnetyczne i wyraziste, że układają się właśnie w ciąg obrazów, pulsujących mocnymi barwami, nałożonymi grubo pędzlem i rozprowadzonymi gwałtownymi ruchami palców tak, by odcinały się od powierzchni płótna nie tylko kolorem, ale też zróżnicowaną fakturą. Sceny przemocy i seksu, nieprawdopodobnie upozowane postacie, wykrzywione, brudne lub też krzykliwie cudaczne. Niczym z surrealistycznych snów, przerysowane jak u Felliniego albo też na granicy sentymentalnego kiczu niczym u Almodovara. Kicz przekuwany w sztukę, brzydota przykuwająca wzrok, wyszczerzony uśmiech, a w oczach cierpienie, sprzeczności, zmaganie się sił tych wewnątrz siebie i tych między ludźmi, kłamstwo i perwersja wymieszane z naiwną głupotą. Czy widzimy miejsce straceń i zgromadzony tłum oklaskujący kata, czy też scenę teatru lalkowego albo pokój schadzek w hoteliku – kipią tam i kotłują się ludzkie namiętności.

W porozumiewaniu się bohaterów język odgrywa rolę marginalną. Mogą mówić każdy po swojemu lub też, co u Angeli Carter dość częste, wydawać zaledwie jakieś chrząknięcia, pomruki, sapnięcia, nie będące nawet zawiązkami mowy. A jednak to im wystarcza. Bo najważniejszy jest gest, mimika, spojrzenie, one są autentyczne, podczas gdy słowo, zniekształcone, wygładzone, przykrojone do sytuacji, wprowadza w błąd.

Przedmioty pełnią w opowiadaniach rolę równą bohaterom historii. Tak też są przez nich traktowane. Kontrabas Jamesona niczym piękna, niezwykle sensualna kobieta, marionetka Purpurowej Damy, ożywająca w rękach Profesora, który „Przekazywał jej obfitość życia, które w jego ciele wydawało się tak nikłe, a kiedy wprawiał ją w ruch, sprawiała wrażenie nie tyle sprytnie wprawionej w ruch kobiety, co potwornej bogini, jednocześnie groteskowej i majestatycznej, przekraczającej wiedzę o tym, że jest zależna od jego rąk, jawiącej się absolutnie prawdziwie i całkowicie obco. Jej ruchy nie były imitacją, lecz destylacją oraz intensyfikacją ruchów żywej kobiety, dlatego też stawała się kwintesencją erotyzmu, żadna żywa kobieta nie odważyłaby się bowiem uwodzić tak otwarcie.”

Erotyzm, nieokiełznany, prowokujący, wprost wypływa z kart opowiadań, atakuje nasze zmysły, nie zapominajmy bowiem o talencie literackiego obrazowania Angeli Carter, odważny i radosny. To sfera życia nie tylko jak każda inna, ale może nawet ważniejsza. Autorka, bezpruderyjna i przebojowa, daje wyraz temu przekonaniu, konstruując swoich bohaterów i każąc im spalać się w zmysłowym zapamiętaniu. To uczucie na tyle mocne, że potrafi ożywiać przedmioty, zmieniać człowieka we własne przeciwieństwo, prowadzić do nieprzewidywalnych zachowań. Niczym żywa woda, eliksir młodości, zaczyn, z którego rodzi się siła witalna i życie.

Nie sposób nie wspomnieć tutaj z podziwem tłumaczki naszych opowiadań, Magdy Heydel, która zapewne nie miała łatwego zadania, a jednak udało się jej oddać nie tylko sens, ale to, co u Angeli Carter równie ważne, klimat tej rozedrganej emocjami, gęstej niczym czarna noc, gwałtownej, rozsadzającej ramy krótkiej formy, prozy.
Książkę przeczytałam dzięki portalowi: https://sztukater.pl/

Czytam zbiór opowiadań Angeli Carter, wydany przez wydawnictwo Czarne w znakomitej serii Klasyka, a w głowie kłębią mi się pytania. Klasyka, w dodatku bardzo nowoczesna, a nawet eksperymentująca, a ja nigdy wcześniej o Angeli Carter nie słyszałam? Te opowiadania to odpalona petarda, moc i szaleństwo, co w małej formie nie jest często spotykane. Uwielbiam takie zaskoczenia,...

Realizm magiczno-erudycyjny w brytyjskim wydaniu. Za książkę zabrałem się z polecenia i nie żałuję. Angela Carter zademonstrowała mi nowy poziom literackiego talentu. Biorąc "na warsztat" klasyczne motywy grozy i magii w swych opowiadaniach zabrała mnie w niezwykłą podróż. Ilu znacie pisarek, które na przykład z poczciwego kota w butach potrafią uczynić opowiadanie skrzące się perwersją i erotyzmem? Ja jedną, a to ledwie próbka. Każda opowieść to nowe danie. Opisane do tego znakomitym językiem, który czasem tnie ostrzem zjadliwego humoru, innym razem oślepia celnością jednego zdania, w sposób doskonały podsumowującego ludzką naturę.

Każdy z tekstów w tym zbiorze opowiadań jest zamkniętą całością, która to całość bez trudu mogłaby stanowić ledwie wstęp dla wielkiej powieści, która nigdy nie powstanie. Niestety czas życia autorki był nieproporcjonalny do skali jej talentu - odeszła zbyt młodo, nie napisawszy zapewne wielu wspaniałych rzeczy.
Odwaga w reinterpretacji znanych nam wszystkich dzieł, erotyka balansująca czasem na granicy pornografii i olśniewająca biegłość językowa. Te trzy rzeczy od dziś będą mi się kojarzyć z prozą Carter. Rzuciłem się na ten zbiór opowieści i.. Świadomie zwolniłem, istnieje literatura, którą warto smakować, odkryć za pomocą własnych kubków literackiego smaku. To jest właśnie to. Polecam odważnym ludziom z otwartymi umysłami. Tłuściutkie 9 dla tej niezwykłej pisarki.

Realizm magiczno-erudycyjny w brytyjskim wydaniu. Za książkę zabrałem się z polecenia i nie żałuję. Angela Carter zademonstrowała mi nowy poziom literackiego talentu. Biorąc "na warsztat" klasyczne motywy grozy i magii w swych opowiadaniach zabrała mnie w niezwykłą podróż. Ilu znacie pisarek, które na przykład z poczciwego kota w butach potrafią uczynić opowiadanie skrzące...

Zainteresowanych zapraszam do oficjalnej recenzji.

Zainteresowanych zapraszam do oficjalnej recenzji.