Tbilisi. O Gruzji, ludziach i dziełach

Pomimo przerażających 700 stron całkiem ciekawa lektura nawet dla kogoś kto nie lubił historii w szkole. A może to magia mojego zauroczenia Chorwacją, w której zamieszkałam. Po prostu fajnie wiedzieć kto to Zrinski, kto Frakopan albo król Tomislav. Właśnie tego potrzebowałam

Ciekawa i pełna szczegółowych informacji książka opisująca Polesie, jedną z krain wchodzących w skład II Rzeczpospolitej. Częściej w historycznej narracji spotykamy opisy ziem znajdujących się wokół Wilna, Lwowa, czy innych miast dawnych Kresów Wschodnich. Autor w sposób bardzo ciekawy i dokładny w miarę jak pozwoliły na to dostępne materiały przedstawił życie, mieszkańców Polesia. W książce tej widzimy nie tylko ich codzienne zmagania z przyrodą i jej kaprysami, ale również ich znakomite przystosowanie i umiejętność życia w tak trudnym terenie. Odrębnym zagadnieniem jakim zajął się autor w tej książce jest opisanie prób osuszeniu i melioracji torfowisk Polesia, jakie były podejmowane przez rządy w okresie międzywojenny. Pozycja ciekawa i bardzo interesująca dla miłośników historii, zwłaszcza okresu przedwojennego. Polecam chociaż nie jest to łatwa lektura.

„Turcja, wielki step i Europa Środkowa” to dla mnie wymagająca, ale bardzo wartościowa lektura. Pełna nazwisk, dat i historycznych zawiłości. Momentami niełatwa, jednak dająca szeroką perspektywę. Czytałam ją w czasie mojego zainteresowania Turcją – chciałam zrozumieć jej powiązania z Europą Środkową, szczególnie z Polską. Dzięki tej książce zobaczyłam, że Turcja wcale nie jest nam tak odległa, jak się wydaje – nasze dzieje przenikały się przez wieki, a pozytywne relacje polsko-tureckie mają długą i ciekawą tradycję, która w pewnym sensie trwa do dziś.

Ocierająca się o makabrę historia europejskiej kolonizacji Afryki, tu akurat na przykładzie Konga z którego prywatny folwark uczynił sobie tytułowy król Leopold. Można bez przesady powiedzieć że jego "duch" do dziś unosi się nad tym pogrążonym w chaosie, biedzie i niekończącej wojnie miejscem pod słońcem. To historia europejskiej hipokryzji i tym co rzeczywiście napędza naszą cywilizację, niepohamowanej rządzy zysku i władzy.

Jest taki typ człowieka, który nawet próbując opowiedzieć krótką i prostą historię, potrafi popaść w dygresje i przytoczyć kilkanaście anegdot. Myślę, że autor tej książki do niego należy. Efekt ten potęguje fakt, że jego dzieło nie jest bynajmniej krótką historyjką, lecz próbą uchwycenia klimatu i opowiedzenia dziejów jednej z najbardziej niesamowitych europejskich stolic. Mimo tego lekkiego chaosu czytało mi się bardzo przyjemnie. Myślę, że teraz, już po tej lekturze będę mógł lepiej zrozumieć charakter i głębiej poczuć atmosferę mojego ukochanego miasta.

Dla mnie pozycja wybitna. Mimo że z racji przez lata zajmowałem się historią i znam wiele publikacji na temat naszego wschodniego sąsiada, to jednak uważam, że przedstawiony wywiad przeprowadzony Izy Chruścińskiej z wybitnym intelektualistom ukraińskim, jakim jest Jarosław Hrycak, godny jest polecenia. Nie tylko ze względów historycznych, choć te stanowią przede wszystkim główny przedmiot rozmów o Ukraińcach i Ukrainie, to publikacja ta w znacznym stopniu wyjaśnia sporne spojrzenia nawet na te bolące historycznie wydarzenia. Wartością niniejszej książki jest także to, że jest wolna od wszelkiego ideologizowania historii, a jest przyczynkiem to zrozumienia skomplikowanej historii sąsiedztwa. Zakres informacji obejmuje nie tylko kwestie zawarte w XX wieku, ale ukazuje problemy w szerszej perspektywie. Gorąco zachęcam do sięgnięcia po niniejszą pozycję, aby Zrozumieć Ukrainę.

Kiedy wchodziliśmy w lata 20 obecnego wieku myślałam sobie, że zaczynają się tradycyjnie, że jakoś tak ideologicznie wcale nie jest nam daleko do 1920. Gdy jesteśmy już w ich połowie (w ogóle kiedy zdążyło to zlecieć?) i widzę, jak stara się nas zmanipulować tak, żebyśmy myśleli, że bratanie się z agresorami i okupantami jest okej, to wiem już, że niestety mój żart sprzed pięciu lat wcale nie jest taki śmieszny. Dlatego też zachęcam Was do przeczytania wybitnego świadectwa Stanisława Asiejewa, ocalałego więźnia z obozu koncentracyjnego w Doniecku, które pokazuje nam, że wszystkich, którzy tylko nie są u góry, bez względu na to, po której stronie barykady stoją, ostatecznie czeka ten sam koniec. “Świetlana droga…” jest współczesną literaturą obozową i nie zdziwiłabym się, gdyby dzieci za te kilkadziesiąt lat czytały ją jako szkolną lekturę i zastanawiały się wspólnie z nauczycielką, jak człowiek mógł na to wszystko pozwolić. To, że napiszę, że jest to pozycja dogłębnie poruszająca, będzie absolutnym banałem, ale musicie zrozumieć, że tak właśnie jest i że nie ma wystarczająco dobrych słów do opisania tego, czego doświadczył i spisał Asiejew. Natomiast nie chodzi tylko o ogrom i jednak niejaką kreatywność tych wszystkich okrucieństw, jakich Rosjanie dopuszczają się w zakładanych przez siebie obozach na terenie Ukrainy, lecz również o niezwykłą duchowość i refleksyjność tej prozy. Nie jest ona pozbawiona brutalnych opisów, czemu trudno się dziwić (wręcz dziwne, że jest tam coś poza tym),ale Asiejew zabiera nas przede wszystkim w głąb duszy i umysłu człowieka uwięzionego i upodlonego, któremu mimo wszystko udaje się przetrwać. To jest opowieść o ludziach pozbawionych człowieczeństwa, ale też o ogromnej wytrwałości ludzkiego ciała, umysłu oraz duszy. Jestem pod ogromnym podziwem tego, że Asiejewowi pomimo tego wszystkiego naprawdę udało się stworzyć dzieło literackie, a nie tylko raport z więzienia.

Harald Jähner, autor znakomicie przyjętego „Czasu wilka”, w swojej kolejnej książce „Rausz. Niemcy między wojnami” ponownie zabiera nas w podróż przez kluczowy moment niemieckiej historii. Tym razem skupia się na barwnym, choć podszytym lękiem okresie Republiki Weimarskiej. To pozycja, która zasługuje na mocne 7/10 – jest błyskotliwa i erudycyjna, choć momentami traci tempo na rzecz dygresji. Jähner nie pisze klasycznej kroniki politycznej. Zamiast analizować wyłącznie protokoły dyplomatyczne, autor zagląda do kabaretów, domów towarowych, biur i na dancingi. „Rausz” to opowieść o narodzinach nowoczesności w cieniu traumy I wojny światowej. Poznajemy świat, w którym tradycyjne wartości legły w gruzach, a ich miejsce zajęła gorączkowa chęć przeżycia „tu i teraz”. Autor świetnie portretuje emancypację kobiet, rewolucję w modzie (słynne chłopczyce) oraz kult prędkości i techniki. Na plus należy zapisać niezwykły styl. Jähner pisze z polotem, sprawiając, że historia ożywa w oczach czytelnika. Potrafi połączyć analizę architektury Bauhausu z opisem nocnego życia Berlina, tworząc fascynującą mozaikę. Książka doskonale oddaje tytułowy „rausz” – stan zawieszenia między wolnością a nadchodzącą dyktaturą. Z drugiej strony, publikacja ta bywa nieco nierówna. Niektóre rozdziały, poświęcone mniej medialnym aspektom życia społecznego, wydają się przeciągnięte. Czytelnik może odnieść wrażenie, że autor momentami zbyt głęboko wchodzi w detale estetyczne, tracąc z oczu szerszy kontekst społeczny, który w tamtym okresie był przecież brutalny i pełen napięć klasowych. Choć Jähner wspomina o inflacji i kryzysie, to jednak blask neonów wydaje się tu czasem zbyt mocno przesłaniać mrok biedy. „Rausz” to fascynująca lektura dla każdego, kto chce zrozumieć, jak kształtował się fundament współczesnej kultury masowej i dlaczego tak kruchy był pokój między wojnami. To książka o marzeniach o lepszym świecie, które zderzyły się z brutalną rzeczywistością. Mimo drobnych dłużyzn, to wciąż jedna z najciekawszych i najlepiej napisanych popularnonaukowych pozycji o Niemczech tamtych lat. Jähner udowadnia, że historia to nie tylko daty, ale przede wszystkim emocje, rytm muzyki i strach przed jutrem.

Na pewno dowiedziałam się, że krakowska wytrzeźwiałka znajduje się na ulicy Rozrywki i jest to pokłosie nazwy karczmy, która tam kiedyś była. ▫️ A tak już na poważnie. Jeśli pominiemy nieustanną prywatę autora, krasomówcze wstawki i romantyzowanie stanu chłopskiego, jak to wcale nie był taki zły (autor przecież sam wywodzi się z chłopstwa i wie jaka to ciężka praca, a szczególnie jak ciężka była jeszcze kilka dekad temu),docieramy do kawału porządnej wiedzy. ▫️ Znajdziecie tu wszystko. Od tego jak wyglądała pańszczyzna, przez to jak bogatsi chłopi się z niej wykupywali. Do tego mamy miliony dowodów na to, że niedola chłopska to nie była rzecz nieodwracalna, a brak możliwości chłopa wyjścia poza obręb folwarku to była rzecz niemożliwa. Owszem, chłopstwo to był najniższy stan i jakiekolwiek romantyzowanie przez autora jak to wszystko się da, niczym 16-letni kołcz z tiktoka, możemy nadal pomiędzy bajki włożyć i trochę dziwi mnie taka narracja z ust historyka, to faktem jest, że stan chłopski nie był tylko uciskiem i niedolą. Był niewydolny i taka jest prawda. Jednak pojedyncze jednostki, jak kmiecie, z bogatszych i lepiej usytuowanych regionów podróżowały, na przykład Wisłą do Gdańska z towarami i potem spowrotem do swoich wsi.

Książka ta jest często używana na amerykańskich uniwersytetach jako materiał do dyskusji. Problem w tym że tezy jakie stawiają autorzy są bardzo kontrowersyjnie a często sprzeczne ze źródłami. Często fakty historyczne mówią coś innego niż obaj uczeni twierdzą: Na przykład wszystko co wiemy o społecznościach Rdzennych Amerykanów żyjących na Prerii i o ludzie Janomami z Amazonii potwierdza że były to społeczeństwa bardzo brutalne toczące wojny niemal bez przerwy a status wojownika i duma która wynikała z bycia wojownikiem były tam podstawą hierarchii społecznej u mężczyzny i wzbudzały szacunek nawet u wrogów. Nasi uczeni wszystko to bagatelizują i pomniejszają z powodu swoich lewicowych przekonań. Dzieło które dyktowała Helena Valero w pełni uzasadnia przekonanie o radykalnej przemocy panującej wśród Janomami i autorzy chyba tej książki w ogóle nie przeczytali chociaż powołują się na nią. Także tezy że pełnym Średniowieczu Europa miała być zaściankiem fanatyków religijnych (Jakby gdzie indziej na przykład w Islamie też się nie zdarzali ) pogardzaną przez inne wyżej rozwinięte ludy jest poważnie kontrowersyjna podobnie jak pogląd jakoby Europa ustępowała w cywilizacyjnym rozwoju innym kulturom aż do lat 30 XVIII wieku Praca jest ciekawym nowym spojrzeniem na dzieje ludzkości ale wymaga najwyższej ostrożności przy przyjmowaniu tez autorów

Monika Milewska to specjalistka od PRL-u. W swoich książkach na różne sposoby opisuje typowe dla tamtej rzeczywistości zjawiska, poczynając od migracji mieszkańców wsi do wielkich miast i zasiedlania koszmarków architektonicznych, jakimi były ( i są nadal) wielkie gdańskie falowce (znakomita i bardzo dowcipna powieść „Latawiec z betonu”),przez kuchnię i podejście do żywności (okazała monografia „Ślepa kuchnia”),aż po trącące absurdem podejście władzy ludowej do trzech zwierząt, wykorzystanych w budowaniu mitu dostatniego i silnego państwa we właśnie przeczytanym przeze mnie eseju naukowym „I rak ryba”. Autorka przygląda się Polsce Ludowej z perspektywy człowieka, który zna tę rzeczywistość raczej z opowieści niż z własnych doświadczeń, ale dzięki temu jej opisy są wnikliwe i poparte obszernym materiałem badawczym. „Stworzenia polityczne PRL-u” to trzy zwierzęta: stonka ziemniaczana, żubroń i kryl. Każde z nich rozpalało masową wyobraźnię mieszkańców Polski w innym dziesięcioleciu. W latach 50. głośno było o pasiastym żuczku, który niszczył uprawy ziemniaków, a który, jak głosiły media, został zrzucony na nasze pola przez wrogich kapitalistów w celu zgnębienia narodu polskiego. Autorka barwnie opisuje działania władzy ludowej na polu walki z plagą stonki, ilustrując swoje słowa fotografiami i cytatami z utworów, mających zachęcać ludność do udziału w akcjach przeciwstonkowych. Okazuje się, że spore zasługi na tym polu mieli wybitni polscy poeci i rysownicy: Jan Brzechwa agitował dzieci w wierszyku „Bronka i stonka”, a ilustracje zrobił Jan Marcin Szancer. Kolejne dziesięciolecie to epoka żubronia, czyli krzyżówki krowy i żubra, a gwiazdą lat 70. stał się maleńki skorupiak antarktyczny, czyli kryl. Te dwa stworzenia miały zapobiec brakom na polskim rynku mięsa i być lekarstwem na puste półki sklepowe. W kraju o tradycjach rolniczych trzeba było tworzyć zwierzęce hybrydy i manipulować genetyką, albo płynąć 18 tysięcy kilometrów aż za koło podbiegunowe, by znaleźć erzac mięsa, które powinno po prostu biegać po polskich pastwiskach. W wypadku żubronia i krylu Monika Milewska szczegółowo opisuje biologię tych stworzeń, ich zwyczaje, skupia się też na ludziach, którzy zaangażowali się w oba przedsięwzięcia, stając się ulubieńcami władz i robiąc dzięki temu naukowe kariery. „I rak ryba” to tekst na pograniczu pracy naukowej i eseju- napisany klarownie i czytelnie nawet dla laika, z pewną dozą humoru i wieloma dygresjami dotyczącymi realiów Polski Ludowej z jej śmiesznością i strasznością jednocześnie. Niestety, są w nim miejsca męczące, zbyt rozwklekłe. Warta uwagi ciekawostka.

Czesi są mi bardzo bliscy. Nie tylko "duchowo", ale również namacalnie (moja siostra ma męża Czecha i mieszkają wraz z dziećmi w tym pięknym kraju, co powoduje, że bywam tam bardzo często, starając się przy okazji poznać kolejne fascynujące jego zakątki). Jako miłośnik Czech, Czechów i czeskiej historii, postanowiłem zapoznać się z pracą czeskiego historyka wykładającego na naszym Uniwersytecie Jagiellońskim, z nadzieją, że - jak zapowiedział sam autor - dowiem się o ich historii z ich własnej perspektywy, ale z uwzględnieniem faktu, iż książka jest dedykowana polskiemu odbiorcy. No i w gruncie rzeczy się nie zawiodłem. Ważne jednak, aby pamiętać, że tytuł "Czesi", posiada podtytuł: "Przewodnik po historii narodu i państwa". Pamiętając co znaczy słowo "przewodnik", nie spodziewałem się dogłębnej analizy każdego z zagadnień, wręcz przeciwnie, nastawiałem się raczej na formę wolnej wypowiedzi, coś w rodzaju eseju. A więc może najpierw zacznę od tego co otrzymałem i w jakiej jakości, a później przejdę do tego, czego nie dostałem i czy stanowi to duży problem. Przede wszystkim mamy tu do czynienia z bardzo ciekawą syntezą, która w odróżnieniu od przestarzałej "Historii Czechosłowacji" autorstwa Orzechowskiego i Hecka, nie jest napisana pod dyktando konkretnej ideologii. Jokes ma talent literacki i potrafi swą historią zaciekawić czytelnika. A to już naprawdę dużo. Umiejętności syntetyczne autora stoją na wysokim poziomie, stąd książkę czyta się bardzo dobrze i z rosnącym zaciekawieniem. W tok wywodów autor umiejętnie wplata anegdoty, które nie tylko wzmacniają jego przekaz, ale w odpowiednim miejscu podkreślają najistotniejsze momenty dziejów opisywanego państwa. Wielka chwała dla autora za postawę sine ira et studio. Przykładem na nią może być bardzo ciekawa i słuszna krytyka Husa (a jak sam autor zauważa: "Hus jest niewątpliwie jedną z kluczowych postaci czeskiej historii. Do dziś Czesi czczą go z nabożeństwem rzadkim w tym raczej pragmatycznym narodzie"). Wystarczy sobie wyobrazić, co by się stało, jakby polski historyk wykładający na Uniwersytecie Karola w Pradze napisał historię Polski dedykowaną Czechom i skrytykował w niej Jana Pawła II. Sądzę, że odsądzaniu go od czci i wiary nie byłoby końca w naszym ciemnogrodzie. Ale wróćmy do naszej książki. Kolejnym przykładem na nie klękanie przed opinią oczekującą pisania pod dyktando samouwielbienia narodowego jest kwestia mordów, jakie w 1945 roku Czesi zadawali wyganianym z ich kraju Niemcom oraz, trochę wcześniej, czeskiej wersji naszego szmalcownictwa -"Od roku 1941 Żydzi musieli nosić na ubraniu żółtą gwiazdę z napisem <<Jude>> (znaleźli się Czesi, którzy denuncjowali Żydów łamiących ten przepis)". Znowuż, wystarczy sobie wyobrazić histeryczną reakcję naszej prawicy i ich polityki historycznej na podobne słowa polskiego historyka, dotyczące Polaków, a kierowane do zagranicznej opinii publicznej. Warto również pochylić się nad opisem autora dotyczącym trudnych momentów historii naszych państw (sprawa Śląska Cieszyńskiego po I wojnie światowej, czy też problem Zaolzia w 1938 roku). Słowa Jokesa są wyważone i odpowiedzialne, tak jak te, w których jakże lakonicznie, ale bardzo celnie podsumował bezsensowną wrogość polsko-czeską w dwudziestoleciu międzywojennym: "W Pradze, tak samo jak w Warszawie, ulegano iluzjom o własnym znaczeniu i jednocześnie postrzegano sąsiada jako <<państwo sezonowe>>, z którym nie warto nawiązywać bliższych stosunków - co zresztą przyczyniło się do tego, że ostatecznie sezonowymi okazały się oba państwa". Następną sprawą jest czeski humor i podejście do życia (niektórzy w Polsce w nim nie gustują, stąd epitety w stylu "czeski film"; ja natomiast go uwielbiam, ponieważ uważam, że ma wiele wspólnego z humorem angielskim, a tym samym humorem odpowiadającym mi najbardziej). Jokes nie robi z Czech "Chrystusa narodów", nie epatuje na każdym kroku martyrologią (choć są ku temu, podobnie jak u nas, odpowiednie przesłanki) i nie prześciga się z nikim na ofiary. Interesują go bardziej sprawy wolności i specyficznie czeskie postawy wobec trudnych zagadnień. Co do wyżej wspomnianego humoru czeskiego historyka to warto przytoczyć jeden przykład: "Kiedy w roku 1982 zmarł Breżniew, próbowano rozwiązać problem sukcesji w ramach kremlowskiej gerontokracji, ale natury nie dało się oszukać: jego dwaj następcy, Jurij Andropow i Konstantin Czernienko, zmarli z szybkością, która ocierała się o kompromitację". Teraz przejdę pokrótce do minusów książki. Nie znajdziemy w niej prawie nic o gospodarce, niewiele o społeczeństwie, bardzo mało o kulturze, nauce i sztuce. Jest to stricte historia polityczna. Takie prawo autora, które zapowiedział w podtytule. Gdyby ujął to wszystko, to książka nie miałaby 400 stron, tylko dwa razy tyle, a i pewnie wtedy nie wyczerpałaby tematu. Także coś za coś. Na koniec wspomnę tylko o kilku błędach rzeczowych, które nie powinny się wprawdzie w niej znaleźć, ale i tak nie obniżają wysokiej o niej mojej opinii. Po pierwsze Jokes nazywa Celtów zamieszkujących ziemie czeskie w starożytności "narodem". Nie będę się nad tym rozpisywał, bo osoby znające historię zrozumieją o co mi chodzi (te, które jej nie znają, pewnie tego nie przeczytają). Po drugie, już gorsze, przypisuje Janowi Zizce z Trocnova sławę wynalezienia taktyki walki taboryckiej przy pomocy wozów. Gdyby autor zapoznał się choćby ze świetną biografią wodza husytów pióra Petera Corneja (tą, która ukazała się u nas w 2024 r., ale pierwsze czeskie wydanie miało miejsce w 2019 r., czyli rok przed ukazaniem się "Czechów"),to wiedziałby, że nie jest to prawda. Ostatni lapsus to podanie informacji, że w czasie I wojny o sukcesję austriacką Morawy opanowały wojska elektora saskiego i króla polskiego... Augusta II Mocnego. Nie powinno się pisać takich rzeczy, kiedy kieruje się książkę Polakom, którzy mogą mieć w pamięci daty panowania swoich historycznych władców. Ostatecznie praca czeskiego historyka jest godna uwagi polskiego czytelnika i jako taką polecam ją wszystkim miłośnikom muzy Klio. Warto wiedzieć cokolwiek o naszym południowym sąsiedzie, który w tak wielu istotnych kwestiach nas niewątpliwie przewyższa.

Bardzo krótka pozycja - mnóstwo danych statystycznych i opis jak je rozumieć. Moim zdaniem czyta się ciężko, nie abym dyskredytował pozycję ale proszę traktować jako pewne ostrzeżenie :-). Niestety do zrozumienia autora jest potrzeba dość dobrej znajomości historii Rumunii XIX-XXI wieku (np. jak rozumieć pojęcie Mołdawia historyczna vs. Besarabia vs. obecna Republika Mołdawii). Zaskakujące jest stwierdzenie autora, że likwidacja problemów narodowościowych (np. Szeklerzy) może odbyć się tylko w ramach Unii Europejskiej funkcjonującej jako jedno państwo - czyli rozmycie się narodowości w masie unijnej.

Historia powstania i rozwoju Tel Awiwu. Taka dość przyziemna, bo chodzi dosłownie o miasto. O teren, na którym powstało, o to, co jego powstanie zniszczyło i zagrabiło, o historię, którą na swój temat stworzyło i co z tej historii wyrzuciło. Jest to opowieść raczej bez głębokiej analizy politycznej, choć nie sposób zupełnie uniknąć tego tematu, rozmawiając o tej części świata. Ale ton autora jest wyważony, raczej bez emocji. Choć winą wprost obarcza władze Tel Awiwu. Książka jest podzielona na 3 części. Ciężko było mi przebrnąć przez pierwszą z nich, bo dość szczegółowo omawiała zagadnienia związane z architekturą. Natomiast później było już lżej. W środku sporo zdjęć i map. I bogata bibliografia.

Podziwiam autora za dystans jaki ma do swojego kraju i swoich rodaków. Dzięki temu, bez własnych emocji opisał swój kraj w wielu przekrojach. Najwięcej miejsca jest tam na czasy współczesne i dzięki temu poznajemy kraj tak nam bliski geograficznie a jednak inny mentalnie. Bardzo chciałbym aby książka taka została napisana o Polsce. Może jeszcze do takiej nie dotarłem ?

Historia Bośni to siłą rzeczy historia całej Jugosławii. Nie da się tego oddzielić. Niecałe 50% książki opowiada historię "dawną" do roku 1990. Przeszło połowa skupia się na rozpadzie Jugosławii i wojnach, które z tego powodu się wywiązały. Każdy kto sięga po tę pozycję ma mniejszy lub większy zarys tamtych wydarzeń, więc nie ma sensu tego tutaj streszczać. Jest to po prostu kompendium wiedzy, uporządkowanie tematu. Polecam każdemu zainteresowanemu Bałkanami.

"Chcesz cukierka - idź do Gierka"... Ręka w górę, kto zna zakończenie tej wyliczanki. Książka prof. Zaremby znakomita, a epoka towarzysza Gierka tak niejednoznaczna, że chyba kluczowa dla naszej historii najnowszej. Czyż prezes pewnej partii nie powoływał się na wzorzec towarzysza Gierka, odżegnując się jednocześnie od komunizmu... Śmieszno-straszne to wszystko jak w filmie Barei... Trzeba przeczytać!

Osoby zainteresowane historią będą zadowolone. Andrzej Chwalba jest jednym z najlepszych autorów piszących pozycje o tematyce historycznej. Narracja nie przytłacza i warto płynie się przez kolejne rozdziały. Porusza bardzo duży zakres tematów związanych z Wisłą. Osobiście dzięki książce zdałem sobie sprawę z jej znaczenia i zbudowałem obraz historyczny jej wykorzystania na przestrzeni dziejów. Natomiast dla osób szukających opowieści i ciekawostek dotyczących ekologii/natury raczej odradzam. Według mnie jest to przede wszystkim świetna pozycja komplementarna do ogólnej wiedzy historycznej.

Książki o dużych społecznych zmianach, które miały miejsce w minionym wieku, uważam za wyjątkowo interesujące. Dlatego sięgnęłam po "Przy rodzicach nie parkować". Jest to bardzo ciekawy reportaż o nieznanej mi wcześniej historii migracji Polaków do Francji i ich powrocie po wojnie na Ziemie Odzyskane. Książkę pochłonęłam z dużym zainteresowaniem, podobał mi się styl autorki, która ciekawie rysuje historie jakie chce opowiedzieć. Polecam bardzo!

Dobra choć niestety nieco zbyt skupiająca się na historii najnowszej kosztem dawniejszych dziejów książka. To naturalnie tylko historia polityczna, ale biorąc pod uwagę nikłą ilość publikacji po polsku o Tajlandii jest to coś po co trzeba sięgnąć gdy człowiek interesuje się Indochinami czy Dalekim Wschodem.