Nie szukam na kartach powieści wielkich miłosnych uniesień. Dlatego mam tak mało książek tego typu w domu. „Światłość i mrok” słynnej Małgorzaty Niezabitowskiej należy do tych tajemniczych wyjątków, obok których nie potrafię przejść obojętnie. Sama nie wiem, co w sobie takiego miała, ale chciałam koniecznie poznać tę historię. Czułam gdzieś w sobie, że będę miała do czynienia z nietuzinkową opowieścią i mój instynkt mnie nie mylił.
Kresowa miejscowość Kołki. Maj 1939 rok. Przyszły dziedzic pobliskiego majątku ziemskiego Jan Worotyński zostaje zaproszony przez swojego żydowskiego przyjaciela Meira na ślub i wesele. Bierze on sobie za żonę piękną chasydkę, więc Janek jest świadkiem nietypowego ceremoniału i po raz pierwszy styka się z zamkniętym dla nie-Żydów środowiskiem. Tam spotyka siedemnastoletnią siostrę panny młodej Chanę Zingelbojm i zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. Skromna i bogobojna dziewczyna odwzajemnia to nagłe uczucie z równą intensywnością. Jednak w społeczności chasydzkiej traktuje się takie związki z największym wstrętem. Tego typu miłość jest hańbiąca, grzeszna i szaleńcza, szczególnie w rodzinie Zingelbojmów, którzy mieli już sporo odstępstw od znanego porządku religijnego. Również rodzina Jana nie wyobraża sobie chasydzką dziewczynę w roli przyszłej pani dworu. Sytuacja jest beznadziejna, a wsparcie nie napływa z żadnej strony. Pomimo tak wielu przeszkód, zakochani postanawiają zawalczyć o swoją miłość, a to doprowadza do wielu dramatycznych sytuacji.
Istnieje naprawdę wiele powieści miłosnych ze słabo zarysowaną historią w tle. Niektóre można poznać już po samych okładkach. „Światłość i mrok” nie należy wrzucać do tego samego wora, co inne książki tego typu. Małgorzata Niezabitowska stworzyła niebanalną historię miłosną, którą śledziłam z niezwykłym oczekiwaniem, a część historyczna była równie ważna i ekscytująca.
ROMEO I JULIA
Inspiracja tytułowej pary z najpopularniejszego utworu szekspirowskiego była niepodważalna. Niektórzy bohaterowie nawet wprost powołują się na ten tytuł. Uczucie, które połączyło Chanę i Jana było czyste, niespodziewane, gwałtowne i… pozbawione wszelkiej krzty rozsądku. Podziały społeczne, wpojone od dziecka przekonania religijne czy oczekiwania otoczenia - to wszystko gasło i cichło w obliczu tej nagłej miłości, która narodziła się w ciągu sekundy i nie zgasła pod wpływem czasu czy trudności.
Dzięki narracji wieloosobowej możemy poznać zarówno perspektywę widzianą od strony Jana, jak i od Chany. Oboje podchodzą na swój sposób do tego wszystkiego, a ich charaktery próbują się dostosować do tego nowego uczucia. Dla nich nie ma wątpliwości czy innych opcji poza byciem ze sobą.
Ta zakazana miłość wpływa nie tylko na życie Jana i Chany, ale także na ich bliskich, których myśli i zapatrywania także poznajemy w powieści. Poszczególni członkowie rodziny Jana i Chany nie są szarą masą, która istnieje tylko po to, by reagować w określony sposób na tę egoistyczną relację „głównej pary”. Są to barwne i interesujące postacie, które posiadają własny charakter, różne zapatrywania na świat oraz złożoną historię życiową. Oni mają także swoje relacje międzyludzkie, a ich postrzeganie miłości oraz rozsądek często stoją w opozycji do postawy, którą prezentują Jan i Chana. Dlatego nie potrafią im okazać takiego zrozumienia, jakiego potrzebują. Jako czytelnik bardziej do mnie przemawiał ich punkt widzenia oraz emocje.
Ogólnie jednak uważam, że postacie pani Niezabitowskiej nie są dla czytelnika wygodni. Szczególnie zachowanie Jana było… problematyczne. Te podyktowane emocjami, a nie logiką decyzje mogą nas często frustrować, choć są w pełni zrozumiałe, gdy im się bliżej przyjrzymy. Można się nawet pokusić o stwierdzenie, że są to bardzo życiowe reakcje. Również konsekwencje emocjonalne poszczególnych decyzji mogłyby się w prawdziwym życiu dokładnie w taki sam sposób wydarzyć. Wszystko jest tu bardzo dobrze dopracowane i w pełni uwierzyłam, że autorka ma pełną kontrolę nad swoimi postaciami oraz ich emocjami.
SPOŁECZNA KOEGZYSTENCJA
Autorka zadbała nie tylko starannie o konstrukcję historii miłosnej. Prawdziwe wrażenie zrobił świat, którego wykreowała subtelnym piórem. Oprowadziła nas ochoczo nie tylko po kołkowkim sztetl, ale mieliśmy także wgląd do chłopskiej chaty oraz majątku ziemskiego. Poznajemy w tej powieści z grubsza trzy grupy społeczne, które zamieszkiwały okolicę Kołek.
Mamy więc Żydów… i to zarówno tych przedsiębiorczych, którzy są bardziej otwarci na nowoczesne rozwiązania, jak i też konserwatywnych chasydów, którzy są zamknięci na zmiany oraz wpływy z zewnątrz. Autorka wprowadza czytelnika bardzo powoli w ten obcy dla nas świat. Nie udzieliła nachalnego wykładu na temat społeczności żydowskich z dwudziestolecia międzywojennego. Umiejętnie przemyciła informacje w dialogach i narracjach. Sprawdzanie obcych zwrotów jest na początku trochę uciążliwe, ale można do nich szybko przywyknąć.
Następną grupą społeczną, którą równie dobrze w książce poznajemy, jest warstwa ziemiańska, a konkretnie rodzina Worotyńskich. Pozornie wydaje się, jakby to była perfekcyjna rodzina. Darzący się prawdziwą miłością rodzice, gromadka dzieci, które mają przed sobą świetlaną przyszłość i dobrze prosperujący majątek. Z biegiem czasu odkrywamy pęknięcia w tej fasadzie i nic nie jest tak perfekcyjnie, jak się wydaje.
Mamy też zarysowaną społeczność ukraińską, których przedstawicielem jest wieloletni przyjaciel rodziny Worotyńskich Dima, który zaczyna się powoli interesować nacjonalistycznymi postulatami OUN. Ta organizacja działała już w przedwojniu prężnie, podburzając pod wyniosłymi hasełkami społeczność ukraińską w mowie i piśmie. Jeszcze daleko do tych przeraźliwych bestialstw, ale czuć już wzrastające napięcie, a przyjaźń między poszczególnymi przedstawicielami tych nacji zostaje wystawiona na ciężką próbę.
Nic nie jest tak, jak się wydaje i choć te trzy grupy mieszkają pozornie obok siebie, to ciężko nie zauważyć ogromnej przepaści, którą nie sposób przekroczyć. Żydzi wyraźnie odcinają się od innowierców, nawet jeśli są zmuszeni wchodzić z nimi w bardziej osobiste relacje. Gdy są u siebie, to posługują się nie tylko innym językiem, ale także przybierają inną maskę. Przez te wszystkie lata opanowali tę sztukę do takiej perfekcji, że nie sposób ich odróżnić od reszty.
Z kolei rodzina Worotyńskich wydaje się bardziej otwarta na osoby z zewnątrz. Zauważyłam u nich nawet pewną pobłażliwość względem członków rodziny czy wobec zachowania Ukraińców. Oczywiście takie zachowanie nie poszło im na zdrowie.
Gdzieś w środku tej wrogiej przepaści rozkwitają także uczucia. Wielkie i wyniosłe, czy nawet czysto fizyczne. Nie są one jednak żadnym balsamem na problemy, które trapią te społeczności. Miłość nie ma tu magicznej mocy, która łagodzi obyczaje. Wnosi raczej chaos w ich pozornie uporządkowany świat, odsłaniając łatwiej jadowite myśli. Dziwne, ale dokładnie taką samą moc posiada wojna, która zbliża się do Polski wielkimi krokami.
HISTORIA KOŁEM SIĘ TOCZY
Kolejnym ważnym elementem tej powieści jest tło historyczne, na podstawie którego autorka wykreowała swój świat przedstawiony. W tej książce skoncentrowano się na czasie przedwojnia. Jest to interesujący przedział czasowy, pełny napięć i życia w niepewności. Widmo zbliżającej się kolejnej wojny nie znajduje się na pierwszym planie, tylko relacje międzyludzkie, ale im bliżej września, tym częściej wkracza w życie bohaterów.
Co ciekawe autorka nie skupia się jedynie na tym przedziale czasowym. Dzięki rodzicom Jana Worotyńskiego uzyskujemy też wgląd w nieco odleglejsze czasy sprzed odzyskania niepodległości. Dzięki temu świat jest barwny i wielowymiarowy.
KONTYNUACJA?
Zakończenie powieści wyraźnie sugeruje, że historia powinna się rozwinąć w kolejnym tomie. Jednak minęły już trzy lata, a o kontynuacji nic nie wiadomo. Cóż, pani Niezabitowska nie jest pełnoetatową pisarką i zajmuję się wieloma projektami, które pochłaniają jej czas. Poza tym może jesteśmy w dzisiejszych czasach przyzwyczajeni do czegoś innego, ale napisanie dobrej powieści wymaga po prostu więcej czasu. Mam nadzieję, że autorka nie porzuciła swojej historii i poznamy kiedyś dalsze losy Jana i Chany.
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Sycylijskie lwy
Wspaniała historia. Pochłania się takie książki.
Wspaniała historia. Pochłania się takie książki.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAudiobook
Uwielbiam Włochy, więc lubię co jakiś czas sięgnąć po włoskiego autora lub przeczytać jakąś książkę, której akcja dzieje się w Italii.
"Sycylijskie lwy" to opowieść o rodzinie, która z niczego zbudowała finansowe imperium na tle burzliwych dziejów Sycylii. Akcja rozpoczyna się pod koniec osiemnastego wieku i trwa do roku 1868.
Nie oczarowała mnie ta opowieść, a nawet zmęczyła. Chyba dlatego, że była bardzo rozwleczona i przegadana. Ponadto prawie wszyscy bohaterowie, a szczególnie ci płci męskiej irytowali mnie. Cała rodzina Florio była antypatyczna i skupiona głównie na bogaceniu się. To był cel ich życia razem z wżenieniem się w arystokratyczne kręgi. Jak można nie kochać własnych córek, czy wnuczek, bo liczył się tylko potomek płci męskiej?
Nie jest to może zła książka i ma swoje plusy (niewiele wiedziałam o historii Sycylii, ale po przeczytaniu tej powieści to się zmieniło) , jednak spodziewałam się czegoś lepszego, więc stąd moje rozczarowanie. Do tego trochę mnie wynudziła i raczej nie sięgnę po drugi tom.
Audiobook
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toUwielbiam Włochy, więc lubię co jakiś czas sięgnąć po włoskiego autora lub przeczytać jakąś książkę, której akcja dzieje się w Italii.
"Sycylijskie lwy" to opowieść o rodzinie, która z niczego zbudowała finansowe imperium na tle burzliwych dziejów Sycylii. Akcja rozpoczyna się pod koniec osiemnastego wieku i trwa do roku 1868.
Nie oczarowała mnie ta opowieść, a...
Spodziewałem się porywającej historii wielkiego rodu. Niestety, doczytałem tylko do 164 strony. Pokonała mnie nudna, wręcz miałką narracja, nie wiedzieć czemu, opowiadająca przeszłość za pomocą czasu teraźniejszego. Gdzie tu opisy wielkiej historii? Gdzie porywające dzieje wspaniałego rodu? Może rozpoczną się po 164 stronie, ale szkoda mi czasu, by to sprawdzić...
Spodziewałem się porywającej historii wielkiego rodu. Niestety, doczytałem tylko do 164 strony. Pokonała mnie nudna, wręcz miałką narracja, nie wiedzieć czemu, opowiadająca przeszłość za pomocą czasu teraźniejszego. Gdzie tu opisy wielkiej historii? Gdzie porywające dzieje wspaniałego rodu? Może rozpoczną się po 164 stronie, ale szkoda mi czasu, by to sprawdzić...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to🦁„Sycylijskie Lwy” to saga włoskiej rodziny kupieckiej na początku XIX wieku. Idealna dla fanów książek Kena Folleta 👌🏼
🦁Nigdy niewyznane uczucia, dążenia do nieograniczonego bogactwa oraz aspiracje do małzeństwa z arystokracją. 💍 Ze względu na profesję głównych bohaterów kojarzyć może się z naszą "Lalką".
🦁Na początku trochę mnie nudziło, jednak od 250 strony rozkręcił się miłosny wątek 💘
🦁„Sycylijskie Lwy” to saga włoskiej rodziny kupieckiej na początku XIX wieku. Idealna dla fanów książek Kena Folleta 👌🏼
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to🦁Nigdy niewyznane uczucia, dążenia do nieograniczonego bogactwa oraz aspiracje do małzeństwa z arystokracją. 💍 Ze względu na profesję głównych bohaterów kojarzyć może się z naszą "Lalką".
🦁Na początku trochę mnie nudziło, jednak od 250 strony rozkręcił...
Historia rodu kupieckiego i awansu społecznego rodziny Florio. Zaczyna się dosyć barwnie na tle społeczności w wiosce, w której mieszkają bracia, zamierzający przeprowadzić się na Sycylię i tam rozwijać handel.
Z czasem, powieść zaczęła przypominać niemal pisaną na zamówienie kronikę rodu, przy czym wciąż wciągającą, nie mniej Autorka zaczęła oddalać się od swych bohaterów -im bardziej bogaci i wpływowi się stawali, z tym większym dystansem byli opisywani., tak, jakby nie budzili sympatii, którą wywołali pierwotnie, sięgając tylko po swe marzenia.
Ciekawe tło i z tego względu warto sięgnąć po książkę, dla mnie jednak ów rys kronikarski stał się skuteczną przyczyną, dla której nie zdecydowałem się na przeczytanie kolejnej książki Autorki.
Historia rodu kupieckiego i awansu społecznego rodziny Florio. Zaczyna się dosyć barwnie na tle społeczności w wiosce, w której mieszkają bracia, zamierzający przeprowadzić się na Sycylię i tam rozwijać handel.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZ czasem, powieść zaczęła przypominać niemal pisaną na zamówienie kronikę rodu, przy czym wciąż wciągającą, nie mniej Autorka zaczęła oddalać się od swych...
Mam mały problem z oceną tej książki. Z jednej strony: znakomita językowo, oryginalna fabularnie, z plastycznymi opisami, dopracowana pod kątem historycznym - widać ogrom przygotowania autorki. Z drugiej: do żadnej z postaci nie potrafiłam się przywiązać, a raczej: jedyna, którą naprawdę polubiłam i której szczerze kibicowałam, w połowie książki już nie żyje... Więc trudno mi było zaangażować się potem w lekturę. Drugą część książki czytałam bardziej 'na zimno'. Dodam też, że nieco przeszkadzały mi spore przeskoki czasowe, np. o 3, 5, 10 lat. Przez to odbierałam to jako kronikę bardziej niż powieść.
Ale jak pisałam: doceniam warsztat i analizę okresu historycznego, za to 7 gwiazdek.
Mam mały problem z oceną tej książki. Z jednej strony: znakomita językowo, oryginalna fabularnie, z plastycznymi opisami, dopracowana pod kątem historycznym - widać ogrom przygotowania autorki. Z drugiej: do żadnej z postaci nie potrafiłam się przywiązać, a raczej: jedyna, którą naprawdę polubiłam i której szczerze kibicowałam, w połowie książki już nie żyje... Więc trudno...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Sycylijskie lwy” to powieść, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w świat pełen napięcia, intryg i wielkich emocji. To książka, w której akcja rozwija się dynamicznie – wydarzenia następują po sobie w szybkim tempie, a każdy rozdział przynosi nowe zaskoczenia. Dzięki temu trudno się od niej oderwać, bo zawsze chce się wiedzieć, co będzie dalej.
Na szczególną uwagę zasługują postaci – dobrze nakreślone, wiarygodne, z własnymi ambicjami, słabościami i tajemnicami. Autorowi udało się stworzyć bohaterów, którzy wydają się niezwykle żywi i bliscy czytelnikowi. Ich relacje, często oparte na lojalności, zdradzie i rodzinnych więzach, stanowią serce opowieści i sprawiają, że książka ma nie tylko wartką akcję, ale też emocjonalną głębię.
Co ciekawe, powieść nie ogranicza się jedynie do samej fabuły – stanowi również piękne tło historyczno-obyczajowe. Autor oddaje klimat Sycylii, jej krajobrazy, temperament mieszkańców i zderzenie tradycji z nowoczesnością. To dodaje opowieści autentyczności i sprawia, że czytelnik nie tylko śledzi wydarzenia, ale wręcz czuje atmosferę opisywanego miejsca.
„Sycylijskie lwy” to świetna propozycja dla osób, które lubią sagę rodzinną, ale w dynamicznym, filmowym wydaniu. Jest tu wszystko, czego można oczekiwać od dobrej powieści: emocje, akcja, dramat i nutka tajemnicy.
Podsumowując – to książka, którą naprawdę warto przeczytać, jeśli szuka się literatury angażującej i wielowymiarowej. Trzyma w napięciu, wzrusza i pozwala przenieść się w zupełnie inny świat.
„Sycylijskie lwy” to powieść, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w świat pełen napięcia, intryg i wielkich emocji. To książka, w której akcja rozwija się dynamicznie – wydarzenia następują po sobie w szybkim tempie, a każdy rozdział przynosi nowe zaskoczenia. Dzięki temu trudno się od niej oderwać, bo zawsze chce się wiedzieć, co będzie dalej.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNa szczególną uwagę...
„Sycylijskie lwy" to pierwszy z dwóch tomów sagi opowiadającej o losach rodziny Florio. Jest to dopiero moje drugie spotkanie z sagą rodzinną i trochę nie wiedziałam, czego się po tej książce spodziewać. Po lekturze kilku popularnonaukowych książek chciałam przeczytać coś lżejszego, ale jednocześnie liczyłam na to, że książka nie okaże się... głupia. Już teraz mogę powiedzieć, że powieść Auci zaspokoiła moje oczekiwania.
W tym tomie przenosimy się na XIX-wieczną Sycylię. Oprócz losów rodzinnych poznajemy też losy Palermo, które moim zdaniem jest równorzędnym, głównym bohaterem książki.
Bardzo podobało mi się w książce to, jak autorka zarysowuje tło historyczne wydarzeń. Wstawki historyczne pozwalają czytelnikom nieznającym historii Sycylii na lepsze rozeznanie się w sytuacji, a dzięki temu, że są krótkie, czytelnik nie odrywa się od głównej akcji i nie nudzi się, jeśli nie przepada za dużą ilością faktów historycznych w powieści.
Dużą wartością całej serii są też główni bohaterowie, którzy ani nie są superbohaterami, ani osobami złymi do szpiku kości. Mają swoje mocne strony, ale mają też wady i to od nas zależy - od naszego kompasu moralnego - czy uznamy je za postaci pozytywne czy negatywne. Na pewno są „żywe", co czyni lekturę „Sycylijskich lwów" bardzo ciekawą i przyjemną.
Czasami czytelnicy proszą nas o coś lekkiego, ale mądrego. Jeżeli tak jak ja za lekkie uważają książki, które czyta się łatwo i z chęcią, bez dodatkowego skupienia, to ta książka na pewno przypadnie im do gustu.
- Wiola z Sopoteki
„Sycylijskie lwy" to pierwszy z dwóch tomów sagi opowiadającej o losach rodziny Florio. Jest to dopiero moje drugie spotkanie z sagą rodzinną i trochę nie wiedziałam, czego się po tej książce spodziewać. Po lekturze kilku popularnonaukowych książek chciałam przeczytać coś lżejszego, ale jednocześnie liczyłam na to, że książka nie okaże się... głupia. Już teraz mogę...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo zawodzie jaki sprawiła mi "Genialna przyjaciółka" bałam się kolejnej ksiązki włoskiej autorki.. Tym razem jednak lektura byla przyjemnoscia. Dobry język oraz opisy sycylijskiej społeczności. Dodatkowy plus za rys historyczny . Polecam :)
Po zawodzie jaki sprawiła mi "Genialna przyjaciółka" bałam się kolejnej ksiązki włoskiej autorki.. Tym razem jednak lektura byla przyjemnoscia. Dobry język oraz opisy sycylijskiej społeczności. Dodatkowy plus za rys historyczny . Polecam :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNo niestety, mimo miłości do Włoch odpadłam od tej powieści po 150 stronach. Najbardziej mi przeszkadza, że postacie są strasznie papierowe, motywacje ich działań i uczuć niezrozumiałe, w kilku momentach miałam wrażenie, jakby kilka stron wypadło, tak bardzo od czapy są czasami myśli bohaterów.
No niestety, mimo miłości do Włoch odpadłam od tej powieści po 150 stronach. Najbardziej mi przeszkadza, że postacie są strasznie papierowe, motywacje ich działań i uczuć niezrozumiałe, w kilku momentach miałam wrażenie, jakby kilka stron wypadło, tak bardzo od czapy są czasami myśli bohaterów.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to