Zima lwów

Gorsza niz pierwsza część, choc nie uwazam ze czas poswiecony lekturze byl stracony. Moze mieszany odbior ksiazki spowodowany jest bohaterami? Osobiscie ich nie lubie - ale wlasnie moze ich kreacja dopelnia calosc... Polecam obie czesci :)

Gorsza niz pierwsza część, choc nie uwazam ze czas poswiecony lekturze byl stracony. Moze mieszany odbior ksiazki spowodowany jest bohaterami? Osobiscie ich nie lubie - ale wlasnie moze ich kreacja dopelnia calosc... Polecam obie czesci :)

Ta książka zajęła mi stanowczo za dużo czasu, nawet biorąc pod uwagę jej gabaryty – i tu akurat mogę w pełni winić autorkę, bo to jest po prostu strasznie nudna lektura. Jak na ironię, ciekawsza niż pierwszy (i popularniejszy) tom, ale to jak chwalić cokolwiek za bycie bardziej interesującym niż nagranie schnięcia farby na ścianach.

Chciałabym napisać, że właściwie wszystko, co mówiłam o pierwszym tomie, mogłabym odnieść i do tego, ale nie jest to do końca prawdą, ponieważ widać, że "Zima Lwów" opowiada już o tych pokoleniach, których losy były lepiej udokumentowane, więc autorka miała dla swojej – niestety raczej ubogiej – wyobraźni więcej pożywki. Jest tu też więcej o tych obiecywanych kobietach domu Florio, chociaż oczywiście tylko żonach. No ale tu zgaduję, że wchodzi bardziej problem z patriarchatem i modelem życia z omawianych czasów oraz włoskiej mentalności, a nie brak słowności wydawcy. Zresztą tutaj oddam, że dwie najistotniejsze bohaterki, tzn. Giovanna i Franca, rzeczywiście zostały nakreślone mocno inaczej i kontrastowane dosyć efektywnie, w przeciwieństwie do Giuseppiny i Giulii, które tak trochę mocno po prostu sobie były. Nie nawiązałam jakichś głębszych relacji z postaciami, ale były aż cztery, które sprawiły, że nie wywracałam oczami na wszystko w ich perspektywie, a to aż o trzy więcej niż w poprzednim tomie (i to tylko aż wątek nieszczęśliwej miłości tam dostał bardzo nijakie domknięcie). Poza tym, sam temat upadku jest ciekawszy niż wspinaczki, zwłaszcza że ten tom dowodzi, że drogę na sam szczyt i tak Auci zostawiła na drugi tom i życie Ignazia Seniora.

No ale to może tylko moje odczucia, ponieważ w sposobie, w jaki autorka pisze o Floriach, czuć taki wybitny język jeżdżący po podeszwach kapitalizmu, co niekoniecznie się styka z moimi poglądami, więc czytanie, jak ci ludzie w jedno pokolenie tracą praktycznie wszystko było dla mnie bardziej satysfakcjonujące niż śledzenie czy lepiej sprzedawać pieprz czy tuńczyka.

Ogólnie to ten książki są imo niewarte uwagi, jaką dostały, i wcale mnie nie dziwi, że hype był właściwie dosyć krótki. Największą zagadką jest dla mnie, czemu to porwało ludzi z pierwszym tomem, ale raczej wątpię, że zrozumiem.

Po prostu "nie" i tyle.

Ta książka zajęła mi stanowczo za dużo czasu, nawet biorąc pod uwagę jej gabaryty – i tu akurat mogę w pełni winić autorkę, bo to jest po prostu strasznie nudna lektura. Jak na ironię, ciekawsza niż pierwszy (i popularniejszy) tom, ale to jak chwalić cokolwiek za bycie bardziej interesującym niż nagranie schnięcia farby na ścianach.

Chciałabym napisać, że właściwie...

7.5/10

Przepełnione smutkiem i samotnością to bogactwo, które jest bardzo kruche.
Bardzo dobra ta wielopokoleniowa saga rodziny Florio.

Chociaż osobiście lekko skróciłabym drugi tom.

7.5/10

Przepełnione smutkiem i samotnością to bogactwo, które jest bardzo kruche.
Bardzo dobra ta wielopokoleniowa saga rodziny Florio.

Chociaż osobiście lekko skróciłabym drugi tom.

Audiobook
Bardzo podobało mi sie jak Pani Martą Szymańska czyytala ta powieść. Z zainteresowaniem obserwowałam dzieje rodziny Glorio. Słuchając czytalam artykuły i ogladalam zdjecia. Planuje wyjazd na Sycylię;) super.

Audiobook
Bardzo podobało mi sie jak Pani Martą Szymańska czyytala ta powieść. Z zainteresowaniem obserwowałam dzieje rodziny Glorio. Słuchając czytalam artykuły i ogladalam zdjecia. Planuje wyjazd na Sycylię;) super.

Druga część – sztos! Obnażyła kruchość potęgi rodziny Florio. A im wyżej się wejdzie, tym bardziej dramatyczny jest upadek. Postacie w tej części są bardziej skomplikowane, a przez to dużo ciekawsze. Ogólnie druga część dużo dojrzalsza i głębsza.

Druga część – sztos! Obnażyła kruchość potęgi rodziny Florio. A im wyżej się wejdzie, tym bardziej dramatyczny jest upadek. Postacie w tej części są bardziej skomplikowane, a przez to dużo ciekawsze. Ogólnie druga część dużo dojrzalsza i głębsza.

Ta część podobała mi się o wiele bardziej niż “ Sycylijskie lwy”, ale pod koniec zaczęła mocno dłużyć. Powinnam jej dać 6 i pół gwiazdki, tak naprawdę, za te końcowe dłużyzny.

Ta część podobała mi się o wiele bardziej niż “ Sycylijskie lwy”, ale pod koniec zaczęła mocno dłużyć. Powinnam jej dać 6 i pół gwiazdki, tak naprawdę, za te końcowe dłużyzny.

Trochę smutno się czytało po poprzedniej części "Sycylijskie Lwy", ale to nie wina książki tylko tematyki. W "Sycylijskich lwach" pasmo sukcesów, a "Zima lwów" opisuje brak sukcesów, ale w równie porywający sposób.

Trochę smutno się czytało po poprzedniej części "Sycylijskie Lwy", ale to nie wina książki tylko tematyki. W "Sycylijskich lwach" pasmo sukcesów, a "Zima lwów" opisuje brak sukcesów, ale w równie porywający sposób.

Książka przyjemna, ale dla mnie niestety zbyt dużo polityki co zbytnie przedłużało fabułę. Do tego niestety brak zrozumienia dla niektórych dylematów bohaterów. "Sycylijskie lwy" czytało się jednak przyjemniej. Tutaj też wiadomo że wszystko "toczy" się w złym kierunku i sam nastrój jest jak dla mnie zbyt przygnębiający. Spodziewałam się więcej.

Książka przyjemna, ale dla mnie niestety zbyt dużo polityki co zbytnie przedłużało fabułę. Do tego niestety brak zrozumienia dla niektórych dylematów bohaterów. "Sycylijskie lwy" czytało się jednak przyjemniej. Tutaj też wiadomo że wszystko "toczy" się w złym kierunku i sam nastrój jest jak dla mnie zbyt przygnębiający. Spodziewałam się więcej.

„Sycylijskie lwy” to świetna książka, ale…
„Zima lwów” jest jest jeszcze lepsza! 😍

W tym tomie autorka zabiera nas w kolejną niesamowitą podróż w czasie, przedstawiając dalsze losy włoskiej rodziny Florio. Tło historyczne, silne kobiece portrety oraz wzloty i upadki jednej z najbogatszych sycylijskich rodzin. Wszystko to okraszone przepięknym stylem, bo Stefania Auci pisze tak, że nie sposób oderwać się od książki i nie zachwycać się nią na każdym kroku.

Dzieje się dużo, jedno wydarzenie goni następne, a rodzina przechodzi przez różne etapy życia i śmierci. Świat się zmienia, gna do przodu, zmieniają się Włochy i zmiany te mają swoje lustrzane odbicie również w losach Floriów.

W drugim tomie jest więcej smutku, więcej melancholii, rezygnacji i wzruszeń. Przywiązałam się do bohaterów, irytowałam na ich często nieracjonalne decyzje. Kibicowałam im, jednocześnie karcąc w myślach za wybory, których dokonują, a których konsekwencje będą ciągnąć się za nimi latami. A te wszystkie odczucia sprawiły, że ta opowieść żyje i będzie żyła we mnie jeszcze przez długi czas.

Autorka stworzyła kolejną świetną powieść, opartą na prawdziwych wydarzeniach, ale wzbogaconych o jej własną wyobraźnię. Poproszę więcej takich książek! 🥹

„Sycylijskie lwy” to świetna książka, ale…
„Zima lwów” jest jest jeszcze lepsza! 😍

W tym tomie autorka zabiera nas w kolejną niesamowitą podróż w czasie, przedstawiając dalsze losy włoskiej rodziny Florio. Tło historyczne, silne kobiece portrety oraz wzloty i upadki jednej z najbogatszych sycylijskich rodzin. Wszystko to okraszone przepięknym stylem, bo Stefania Auci pisze...

Kontynuacja sycylijskich Lwów, opinii nie zmieniam, książka bardzo dobra, bardzo dobrze się czyta wiele można sobie przypomnieć z historii, wszystko przedstawione na tle historycznym naprawdę polecam.

Kontynuacja sycylijskich Lwów, opinii nie zmieniam, książka bardzo dobra, bardzo dobrze się czyta wiele można sobie przypomnieć z historii, wszystko przedstawione na tle historycznym naprawdę polecam.