Widma nad Innsmouth

Nie jestem wielką fanką literatury grozy, czasem jednak sięgnę po coś z tej parafii. Kroniki Arkham wydawały sie ciekawą opcją. Punktem wyjścia cyklu jest opowiadanie Lovecrafta Widms nad Innsmouth, wokół którego krążą wszystkie inne opowiadania. Cykl jest super poprowadzony, bo zaczynamy z jednej daty i lecimy coraz dalej , przedstawiamy widmowe miasteczko na przestrzeni czasu. Jeden minus jak dla mnie to opowiadania nie są zbyt straszne jak dla mnie, nie czułam wszechobecnej grozy, aczkolwiek niektóre opowiadania były bardzo dobre, reszta przeciętna. Ogólnie dla fanów pewnie te Kroniki są bardzo dobre, dla mnie to taka odskocznia i trochę zapchaj dziura.

Nie jestem wielką fanką literatury grozy, czasem jednak sięgnę po coś z tej parafii. Kroniki Arkham wydawały sie ciekawą opcją. Punktem wyjścia cyklu jest opowiadanie Lovecrafta Widms nad Innsmouth, wokół którego krążą wszystkie inne opowiadania. Cykl jest super poprowadzony, bo zaczynamy z jednej daty i lecimy coraz dalej , przedstawiamy widmowe miasteczko na przestrzeni...

Tak jak przy "Szaleństwie Cthulhu" - ciekawy pomysł, ale wykonanie już nie do końca. Zbiory opowiadań mają to do siebie, że zazwyczaj treść jest nierówna. Tutaj, niestety, było tak samo.

Pomijając opowiadanie Lovecrafta (Widmo nad Innsmouth),które jest klasą samą w sobie, znajdzie się kilka perełek, którym co prawda do Samotnika z Providence daleko, ale nadrabiają klimatem i sposobem przedstawienia historii.

Jedno z najciekawszych, "Za rafą" Basila Coppera, bardzo dobrze oddaje klimat tego, co napisał Lovecraft. Akcja rozgrywa się jakiś czas po wydarzeniach z "Widma nad Innsmouth", jest jego kontynuacją, rozgrywającą się na uniwersytecie. Ciekawym pomysłem było tutaj wykorzystanie rozmowy między głównym bohaterem "Widma..." z jego przodkinią i chęcią ich 'rasy' do wyruszenia w bardziej zaludnione miejsca. Ciekawy był również sposób narracji, bardzo zbliżony do lovecraftowego. Gdyby rozbudować całość, możnaby śmiało wyrzucić część innych opowiadań.

"Kościół na High Street" Ramseya Campbella to kolejne warte uwagi opowiadanie. Atmosfera, gęsty klimat małego miasteczka i tajemnice mieszkańców - świetna zabawa.

Żeby nie było tak dobrze, były też opowiadania, które w moim odczuciu były po prostu zbędne.

Tutaj jako pierwsze wymienie "Powrót do Innsmouth" Guy N. Smitha. Opowiadanie to jest po prostu skróconą wersją opowiadania Lovecrafta z elementem 'powrotu'. Jest jakiś bohater, trafia do Innsmouth, robi dokładnie to samo, co swój poprzednik (akcja ze sprawdzaniem zasuw do drzwi była absurdalna) i tyle, zbędne i nie wnosi nic ciekawego.

Podobnie wygląda sprawa z "Zostały tylko buty" D. F. Lewis. Kilka stron, więc treści do przyswojenia było mało, a i tak nie zrozumiałem, o co chodzi i jak ma się to do "Widm nad Innsmouth".

Jako fan twórczości Lovecrafta polecam, zwłaszcza innym fanom. Nie ma sensu zabierać się do tego tomu bez znajomości innych jego opowiadań, bo im dalej, tym robi się gorzej.

Tak jak przy "Szaleństwie Cthulhu" - ciekawy pomysł, ale wykonanie już nie do końca. Zbiory opowiadań mają to do siebie, że zazwyczaj treść jest nierówna. Tutaj, niestety, było tak samo.

Pomijając opowiadanie Lovecrafta (Widmo nad Innsmouth),które jest klasą samą w sobie, znajdzie się kilka perełek, którym co prawda do Samotnika z Providence daleko, ale nadrabiają...

Jest to moje 4 podejście do Lovecrafta... Muszę przyznać, że ta historia wciągnęła mnie na maksa! Bardzo w moim klimacie, czyli stworzenia z głębin i odmętów. Polecam, bo jest bardzo interesujące i wraz z każdym momentem czytania....hmmm, zyskuje :)

Jest to moje 4 podejście do Lovecrafta... Muszę przyznać, że ta historia wciągnęła mnie na maksa! Bardzo w moim klimacie, czyli stworzenia z głębin i odmętów. Polecam, bo jest bardzo interesujące i wraz z każdym momentem czytania....hmmm, zyskuje :)

Odsłuchane jako audiobook na kanale Poczytane
Dosyć ciekawa historia, wręcz irracjonalna z ludzkiego punktu widzenia. Ponownie głównym bohaterem jest młody człowiek, szukający informacji na temat dawno zapomnianego miasta, który w splocie dziwnych i niewyjaśnionych wydarzeń, dowiaduję się o swoim pochodzeniu. Książka doczekała się gry planszowej. Pozycja godna polecenia.

Odsłuchane jako audiobook na kanale Poczytane
Dosyć ciekawa historia, wręcz irracjonalna z ludzkiego punktu widzenia. Ponownie głównym bohaterem jest młody człowiek, szukający informacji na temat dawno zapomnianego miasta, który w splocie dziwnych i niewyjaśnionych wydarzeń, dowiaduję się o swoim pochodzeniu. Książka doczekała się gry planszowej. Pozycja godna polecenia.

Jak to zbiór opowiadań, jedne lepsze inne nieco gorsze. Zasadniczo solidnie, acz nie każde z opowiadań dotarło do poziomu pierwowzoru. Mimo wszystko przyjemnie spędzony czas.

Jak to zbiór opowiadań, jedne lepsze inne nieco gorsze. Zasadniczo solidnie, acz nie każde z opowiadań dotarło do poziomu pierwowzoru. Mimo wszystko przyjemnie spędzony czas.

Niektóre opowiadania to wręcz 11/10, ale jest też kilka przeciętnych, natomiast zdecydowanie warto!

Niektóre opowiadania to wręcz 11/10, ale jest też kilka przeciętnych, natomiast zdecydowanie warto!

Kolejny zbiór opowieści z serii Kroniki Arkham. Jest nawet niezły, są w nim lepsze historie, jak i gorsze. Wszystkie w bardziej lub w mniejszym stopniu nawiązują do Widma nad Innsmouth Lovecrafta. Na początku mamy opowiadanie samego autora do którego nawiązuje cała antologia. Tak do porównania, albo jak ktoś wcześniej jej nie czytał. Ta część Kronik podobała mi się, było w niej więcej opowieści, które przypadły mi do gustu. Przyjemnie je się czytało. Na końcu mamy opisy autorów, których opowiadania zawarto w książce. Są ciekawie opisane i przybliżają nam ich sylwetki. Większości z nich nie znałam i chętnie przyjrzę się ich dalszej twórczości.
Krótki ranking opowieści (przy czym, do 5 to słabsze opowieści, od 5 wzwyż to te lepsze) ale ogólnie książka to 7/10:
- Widmo nad Innsmouth - 10/10 (oczywiście to H.P.L)
- Za Rafą - 10/10
- Gruba Ryba - 2/10 (kompletnie nie mój klimat i styl pisania)
- Powrót do Innsmouth - 5/10
- Przejście - 10/10 (świetne, pełen klimat z Innsmouth)
- Zostały tylko buty - 4/10 (słabe)
- Kościół na High Street - 10/10 (klimat, klimat i jeszcze raz klimat)
- Złoto Innsmouth - 9/10
- Daoine Domhain - 10/10 (irlandzkie klimaty)
- Za kwadrans trzecia - 7/10 (nawet zabawna)
- Grobowiec Pryskusa - 10/10 (podobne do Zgrozy w Dunwich ale o wiele krótsze)
- Dziedzictwo Innsmouth - 6/10
- Powrót do domu - 6/10 (Rumunia)
- Deepnet - 3/10 (nudna)
- Widok na morze - 1/10 (ugh)
- Dzwon Dagona - 9/10 (;p)
- To tylko znowu koniec świata - 8/10 (o wilkołaku) (koniec świata to nie powód do zmartwień, no tak)
Między też innymi, zachęcam do samodzielnej kultury i wyrobienia własnej opinii.

Kolejny zbiór opowieści z serii Kroniki Arkham. Jest nawet niezły, są w nim lepsze historie, jak i gorsze. Wszystkie w bardziej lub w mniejszym stopniu nawiązują do Widma nad Innsmouth Lovecrafta. Na początku mamy opowiadanie samego autora do którego nawiązuje cała antologia. Tak do porównania, albo jak ktoś wcześniej jej nie czytał. Ta część Kronik podobała mi się, było w...

nie wytrzymuje porównania z pierwowzorem

nie wytrzymuje porównania z pierwowzorem

Drugi tom serii, który przez nieuwagę przeczytałam jako pierwszy, więc na razie nie mogę porównać. "Widmo nad Innsmouth" i epigoni. Opowiadania w różnym stylu, kiepskie i całkiem dobre, mocno odtwórcze, w niektórych nawet da się wyczuć ślad klimatu oryginału. Tylko dwa naprawdę zapadły mi w pamięć: króciutkie, poetyckie "Zostały tylko buty" i czerpiące z HPL symbolikę, lecz nie tematykę "Powrót do domu". Piękne ilustracje. Jak zwykle książki Vespera są prawdziwą ozdobą półki.

Drugi tom serii, który przez nieuwagę przeczytałam jako pierwszy, więc na razie nie mogę porównać. "Widmo nad Innsmouth" i epigoni. Opowiadania w różnym stylu, kiepskie i całkiem dobre, mocno odtwórcze, w niektórych nawet da się wyczuć ślad klimatu oryginału. Tylko dwa naprawdę zapadły mi w pamięć: króciutkie, poetyckie "Zostały tylko buty" i czerpiące z HPL symbolikę, lecz...

Iä - R'lyeh! Cthulhu fhtagn! Iä! Iä!
Wciąż słychać te słowa, gdy opuszczam rybacką wioskę Innsmouth, goniony przez koszmar nie z tego świata. Plugawi wyznawcy Dagona na pewno się nie poddali, i nadal węszą po okolicy z nadzieją, że złożą kolejną ofiarę ku czci swego przeklętego bóstwa.
Bodajbym nigdy nie tknął księgi, która sprowadziła na mnie owe bluźniercze szkarady, ale stało się i mogę teraz, co nieco na jej temat napisać.

A zatem antologia ta poczyna swe dzieło od klasycznego opowiadania Lovecrafta, czyli "Widma nad Innsmouth", będącego notabene moim ulubionym z całej twórczości samotnika z Providence. Na jej podstawie - podobnie jak miało to miejsce przy okazji poprzedniego tomu z serii Kronik Arkham - kilkunastu uznanych autorów grozy tworzy własne interpretację kultowego tytułu, ale co ważne wprowadzają ducha upiornej miejscówki w nowe literackie rejony. Od razu warto wspomnieć, iż zbiór ten jest zdecydowanie lepszy od "Szaleństwa Cthulhu", co może być skutkiem tego, iż autorzy wywodzą się z wysp Brytyjskich, a jak wiadomo w morskich klimatach czują się całkiem jak ryby w wodzie...

Większość zawartych tu tekstów powstała na początku lat 90, acz swoje miejsce znalazły też nieco starsze tytuły. Tak więc zebrany materiał meandruje wokół licznych nawiązań do kultu Dagona, ohydnych przepoczwarzeń i zła wywodzącego swe korzenie z mroku głębin, gdzie czekają pradawne istoty. Dużo w tym zbiorze wyraźnych interakcji z legendą prozy Lovecrafta, co dało możliwość stworzenia czegoś bliskiego mitologii Cthulhu, zaś jeszcze więcej znaleźć można eksperymentów z wizją mistrza grozy, które wprowadzają więcej przestrzeni dla luźniejszego potraktowania niektórych wątków. Chociaż nie wszystkie opowiadania mi się spodobały (na przykład Neila Gaimana),to nadal część z nich śmiało można uznać za udany flirt z klasyczną historią.
Wioska Innsmouth zdaję się być tu cieniem nakładającym swe plugawe cielsko na zupełnie inne niż dotychczas terytorium, przez co starożytne rytuały i zło morskiej toni będzie z nami już na zawsze.
Głębia wzywa swych wyznawców!

Iä - R'lyeh! Cthulhu fhtagn! Iä! Iä!
Wciąż słychać te słowa, gdy opuszczam rybacką wioskę Innsmouth, goniony przez koszmar nie z tego świata. Plugawi wyznawcy Dagona na pewno się nie poddali, i nadal węszą po okolicy z nadzieją, że złożą kolejną ofiarę ku czci swego przeklętego bóstwa.
Bodajbym nigdy nie tknął księgi, która sprowadziła na mnie owe bluźniercze szkarady, ale...