Opowieści starego antykwariusza

Takie średnie to. Opowiadania są krótkie. Wszystkie trzymają podobny poziom.

Takie średnie to. Opowiadania są krótkie. Wszystkie trzymają podobny poziom.

Pełna treść recenzji wraz z niepublikowanymi wcześniej materiałami związanymi z Jamesem - tylko na blogu Milczenie Liter.

https://bit.ly/46k5TPZ

***
Jeśli ktoś lubi grzebać w archiwach i zaczytywać się w opowieściach niesamowitych, nie znajdzie chyba lepszej pozycji niż "Opowieści antykwariusza". To mistrzostwo formy, nienachalna erudycja, gra niedopowiedzeniami a także czystej wody talent. Nie tylko literacki, ale przede wszystkim talent do budzenia grozy i stopniowania napięcia.

Jest tu 15 opowiadań, z czego minimum 10 to rzeczy dobre/bardzo dobre. Jeden z lepszych zbiorów opowieści niesamowitych, jakie czytałem, a z całą pewnością jeden z najcenniejszych klejnotów w całym katalogu "Biblioteki grozy" wydawnictwa C&T.

Jamesowskie opowieści nie zestarzały się ani o jotę. To kunsztownie skonstruowane, nieoczywiste dziełka. Straszyły 100 lat temu, straszą nadal i nie wygląda na to, żeby miało im się to znudzić.

Pełna treść recenzji wraz z niepublikowanymi wcześniej materiałami związanymi z Jamesem - tylko na blogu Milczenie Liter.

https://bit.ly/46k5TPZ

***
Jeśli ktoś lubi grzebać w archiwach i zaczytywać się w opowieściach niesamowitych, nie znajdzie chyba lepszej pozycji niż "Opowieści antykwariusza". To mistrzostwo formy, nienachalna erudycja, gra niedopowiedzeniami a także...

Super zbiór opowiadań. Moim zdaniem świetny start dla kogoś kto zaczyna ze starą literaturą grozy. Bardzo podoba mi się to, że tematycznie opowiadania są naprawdę różne.

Super zbiór opowiadań. Moim zdaniem świetny start dla kogoś kto zaczyna ze starą literaturą grozy. Bardzo podoba mi się to, że tematycznie opowiadania są naprawdę różne.

Jest powściągliwie, flegmatycznie i trzeźwo. Podebrałem te określenia z posłowia, ale idealnie opisują one wrażenia z lektury starego antykwariusza. Niewiele ta książka ma wspólnego z grozą znaną chociażby z Lovecrafta. Niewiele się w tych opowiastkach dzieje w kontekście paranormalnym. Jest przyziemnie, troszkę archaicznie, klasycznie na modłę typowo angielską. I jeśli już komuś polecić to chyba tylko entuzjastom tego staroangielskiego, prowincjonalnego klimatu. Dorzucić parę zagadek a byłby z tego Sherlock Holmes, parę morderstw i mamy Agathe Christie, więcej szaleństwa i będzie Edgar Allan Poe(choć to amerykanin). A tak pozostaje nam to co pozostaje, czyli trochę niejasne, ale mające przyjemny "vibe" krótkie opowieści bez mocnego akcentu, z okazjonalnym duchem w tle.

Jest powściągliwie, flegmatycznie i trzeźwo. Podebrałem te określenia z posłowia, ale idealnie opisują one wrażenia z lektury starego antykwariusza. Niewiele ta książka ma wspólnego z grozą znaną chociażby z Lovecrafta. Niewiele się w tych opowiastkach dzieje w kontekście paranormalnym. Jest przyziemnie, troszkę archaicznie, klasycznie na modłę typowo angielską. I jeśli...

Krótko mówiąc rozczarowałam się. Grozy nie czułam zbyt wiele.

Krótko mówiąc rozczarowałam się. Grozy nie czułam zbyt wiele.

Niespecjalnie porywająca seria opowiadań pełna smaczków wiktoriańskiej Anglii z odrobiną grozy.

Niespecjalnie porywająca seria opowiadań pełna smaczków wiktoriańskiej Anglii z odrobiną grozy.

M.R. James pierwotnie napisał te historie z myślą o opowiadaniu ich swoim przyjaciołom przy kominku. Do tego celu rozrywki "Opowieści starego antykwariusza" sprawdzają się za pewne przyzwoicie, ale osobiście za nimi nie przepadłem. O ile otoczka za zawartymi w opowiadaniach zjawiskami nadprzyrodzonymi jest niekiedy intrygująca tak na ogół brakuje im atmosfery i nie wywołują, tj. proza Lovecrafta czy dzieła Poego, poczucia grozy i niepokoju tak ważnego dla podgatunku wierd fiction. To są jak najbardziej dobre opowiadania, ale nie stawiałbym ich na równi z klasykami wyżej wspomnianych przezeń pisarzy.

M.R. James pierwotnie napisał te historie z myślą o opowiadaniu ich swoim przyjaciołom przy kominku. Do tego celu rozrywki "Opowieści starego antykwariusza" sprawdzają się za pewne przyzwoicie, ale osobiście za nimi nie przepadłem. O ile otoczka za zawartymi w opowiadaniach zjawiskami nadprzyrodzonymi jest niekiedy intrygująca tak na ogół brakuje im atmosfery i nie...

W ponury wieczór lubię sięgać po starsze, nieco zapomniane już tomiszcza, by móc delektować się opowieściami o tym, co niewidzialne, nieuchwytne gołym okiem. Wówczas zbliżam się do świata będącego tuż obok, a jednak nie zawsze dostępnego dla zwykłego śmiertelnika. Niepokój poczyna dreptać małymi kroczkami, cienie w pomieszczeniu migrują z jednego miejsca w drugie, zaś atmosfera gęstnieje znacząco. Znak to, że opowieści znajdują swego odbiorcę, na którego tyle czasu czekali. Usiądźmy zatem wygodnie i posłuchajmy, co ma do przekazania narrator, mieniący się wiekowym antykwariuszem.

Od samego wstępu, które zawiera to wydanie, wiedziałem z jaką formą literatury grozy będę obcować, toteż gdy skończyłem dwa pierwsze opowiadania tu zawarte (Rękopis kanonika Alberyka, Stracone serca),momentalnie oderwałem się od rzeczywistości. Dobry to omen, który mocnym prologiem obiecuję wiele. Opowiadania M.R. James'a znaczącym akcentem tworzą niesamowity klimat mogący pójść śmiało w szranki z prozą Lovecrafta, a mniemam, iż twórca kosmicznej grozy się na brytyjskim autorze wzorował. Wystarczy poruszyć wątek tajemniczych ksiąg nawiedzających swą obecnością bohaterów tu występujących, starych woluminów obrośniętych kurzem i wnioski nasuwają się same.

Atmosferę jaką buduję M. R. James nie da się opisać jednym słowem. Postępująca lektura spowija czytelnika siecią niezbędnych nitek, nie udostępniając mu przy tym jednoznacznych odpowiedzi, a gdy nadejdzie odpowiednia chwila ten nie spostrzeże nawet, że dał się zaplątać w pajęczynę niepokojących zdarzeń.
Swego rodzaju elegancki styl pisania dopełnia jakości tegoż zbioru, czego niestety próżno szukać we współczesnej grozie. Przypominam ten fakt już nie pierwszy raz, bowiem to doskonałość opisywania szczegółów otoczenia, budowa każdego drobnego z pozoru elementu jest punktem wyjścia dla historii, które nie mają tylko wzbudzać dyskomfort, lecz też osaczyć swym nadzwyczajnym wnętrzem.

Prócz wyżej wymienionych plusów przez większość opowiadań przewija się motyw czarnej magii, zemsty zza grobu wybudzonej z letargu mrocznej siły duchowej, chwytającej w kleszcze swoją ofiarę. Wszystkie one mówią jeszcze więcej o fabule treści spisanej przez autora, a w połączeniu z wilgotnym, pierwotnym wręcz krajobrazem angielskiej wsi daje ogromny efekt. Mimo tylu zachwytów nie każdy tekst jest sobie równy, i tak najsłabszy moim zdaniem (Zagroda Martina) wyraźnie odstaje od reszty. Mógłbym wymienić jeszcze trochę literackich posunięć, które nie wyszły, lecz nie zmieni to mojej opinii w kontekście całości zbioru, toteż każdy kto ceni sobie staromodne pióro i klasyczne ujęcie tematu grozy, tak jak ja będzie z pewnością zadowolony.
Strach tu bowiem nie krwią oraz przemocą stoi, a tym, co nie można zgoła racjonalnie wytłumaczyć.

W ponury wieczór lubię sięgać po starsze, nieco zapomniane już tomiszcza, by móc delektować się opowieściami o tym, co niewidzialne, nieuchwytne gołym okiem. Wówczas zbliżam się do świata będącego tuż obok, a jednak nie zawsze dostępnego dla zwykłego śmiertelnika. Niepokój poczyna dreptać małymi kroczkami, cienie w pomieszczeniu migrują z jednego miejsca w drugie, zaś...

Swoje lata już mają, więc czytelnikowi przyzwyczajonemu do większego efekciarstwa mogą się wydać dość ramotkowe, ale mają swój urok. Bonus za posłowie Lema, jadącego po Lovecrafcie.

Swoje lata już mają, więc czytelnikowi przyzwyczajonemu do większego efekciarstwa mogą się wydać dość ramotkowe, ale mają swój urok. Bonus za posłowie Lema, jadącego po Lovecrafcie.

Przed laty, gdy byłem w wieku licealnym, ta książka zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Opowiadania wydały mi się wtedy naprawdę straszne. Teraz przeczytałem je powtórnie - i już nie odniosłem tego wrażenia. Jednak proza Jamesa, bardzo oszczędna w środkach wyrazu i rzeczowa, wolna od barokowej przesady i egzaltacji, wciąż zachowuje urok i nastrój. A że nie straszy? No cóż, to może kwestia stanu mojego umysłu i emocji, bo właściwie nic mnie już nie straszy. Ani Lovecraft, ani Poe, ani King.

Przed laty, gdy byłem w wieku licealnym, ta książka zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Opowiadania wydały mi się wtedy naprawdę straszne. Teraz przeczytałem je powtórnie - i już nie odniosłem tego wrażenia. Jednak proza Jamesa, bardzo oszczędna w środkach wyrazu i rzeczowa, wolna od barokowej przesady i egzaltacji, wciąż zachowuje urok i nastrój. A że nie straszy? No cóż,...