To, co musimy utracić, czyli miłość, złudzenia, zależności niemożliwe do spełnienia oczekiwania, których każdy z nas musi się wyrzec, by móc wzrastać

Książka bardzo ciekawa. Według mnie warta przeczytania dla każdego, gdyż obrazuje niedoskonałości i straty w kolejnych etapach życia pozwalając tym samym wiele zrozumieć i korzystać bardziej z życia i tego co jest nam dane.

Książka bardzo ciekawa. Według mnie warta przeczytania dla każdego, gdyż obrazuje niedoskonałości i straty w kolejnych etapach życia pozwalając tym samym wiele zrozumieć i korzystać bardziej z życia i tego co jest nam dane.

Niestety nie spodobała mi się, a miałam wobec niej pewne oczekiwania. Zupełnie nie podpasował mi styl autorki. Treść książki i przemyślenia Pani Viorst nie były dla mnie jakieś odkrywcze - nie było na czym się zawiesić. Po pewnym początkowym znudzeniu dalej czytałam raczej ogarniając całe strony i wyłapując co ciekawsze fragmenty do szczegółowego przeczytania, niż słowo w słowo. Owszem, jest to ciekawa pozycja, ale widać nie dla mnie.

Niestety nie spodobała mi się, a miałam wobec niej pewne oczekiwania. Zupełnie nie podpasował mi styl autorki. Treść książki i przemyślenia Pani Viorst nie były dla mnie jakieś odkrywcze - nie było na czym się zawiesić. Po pewnym początkowym znudzeniu dalej czytałam raczej ogarniając całe strony i wyłapując co ciekawsze fragmenty do szczegółowego przeczytania, niż słowo w...

Czegoś mi zabrakło...

Czegoś mi zabrakło...

Autorka przytacza bardzo ciekawe wnioski, niemniej, w mojej opinii, zbyt mocno inspiruje się Freudem. Dodatkowo książka jest napisana miejscami bardzo topornie, zdania są skomplikowane i pozbawione prawidłowej składni. Pojawia się też wiele literówek, co nie jest winą autorki, ale wpływa na odbiór lektury.

Autorka przytacza bardzo ciekawe wnioski, niemniej, w mojej opinii, zbyt mocno inspiruje się Freudem. Dodatkowo książka jest napisana miejscami bardzo topornie, zdania są skomplikowane i pozbawione prawidłowej składni. Pojawia się też wiele literówek, co nie jest winą autorki, ale wpływa na odbiór lektury.

Większość z opisanych tu strat już ponieśliśmy.
Zazwyczaj mniej boleśnie niż mogłoby się wydawać.

Większość z opisanych tu strat już ponieśliśmy.
Zazwyczaj mniej boleśnie niż mogłoby się wydawać.

"Współgrające ze sobą rzeczywistości, zewnętrzna i wewnętrzna, razem kształtują ludzką osobowość." Bardzo mądra pozycja.

"Współgrające ze sobą rzeczywistości, zewnętrzna i wewnętrzna, razem kształtują ludzką osobowość." Bardzo mądra pozycja.

Wymęczyłam.

Wymęczyłam.

Bardzo wysoko oceniam ta pozycje! Daje wgląd w całe nasze życie... opisuje nas od początku naszego istnienia do konca, opisuje poszczególne etapy, momentami może wydawać się trudna, ale daje duża świadomość co przed nami.... ze kazdy z nas może przeżywać coś inaczej... od narodzin do śmierci szuka połączenia z mamą... I całe życie przez wszystkie dzialania szuka tej cząstki która utracil w momencie narodzin....polecam!

Bardzo wysoko oceniam ta pozycje! Daje wgląd w całe nasze życie... opisuje nas od początku naszego istnienia do konca, opisuje poszczególne etapy, momentami może wydawać się trudna, ale daje duża świadomość co przed nami.... ze kazdy z nas może przeżywać coś inaczej... od narodzin do śmierci szuka połączenia z mamą... I całe życie przez wszystkie dzialania szuka tej...

Audiobook.
Pierwsza część książki to ciągłe powoływanie się na psychoanalityczne teorie typu zazdrość kobiet o penisa, mimo że na wstępie autorka informuje, że freudystką nie jest. Książka pisana z perspektywy osoby heteroseksualnej i tylko do takiego odbiorcy kierowana. Osób o orientacji homoseksualnej u Viorst nie ma... Homoseksualizm pojawia się tu kilka razy: raz jako oznaka niedojrzałości emocjonalnej, dwa - jako fantazje z okresu nastoletniego, które NA SZCZĘŚCIE mijają, bo jak gdzieś autorka pisze - "jesteśmy osobami heteroseksualnymi"; trzy - przy opisach dorosłych przyjaźni, bo "wszyscy jesteśmy osobami biseksualnymi" i przyjaźnie z osobami tej samej płci w głębokiej podświadomości mają pierwiastek homoseksualny, który jednak musi zostać wygaszony, aby przyjaźń mogła przetrwać! Uważam te teorie za bardzo szkodliwe. Wiem, że książka pisana była w latach 80. Nauka poszła jednak od tego czasu nieco dalej do przodu i wydawanie tego typu treści ponownie bez jakiegoś komentarza to nieporozumienie. Druga część jest lepsza, ale wszystko rozwleczone do granic wytrzymałości. Na koniec - co pomoże ci człowieku uporać się ze starością i nieuchronnością śmierci? To proste - 6 lat psychoanalizy. Owszem - wyciągam to z jakiegoś kontekstu, ale czemu nie - autorka permanentnie podpiera się tylko wybranymi teoriami, wszystkie inne zwyczajnie ignorując.
W skrócie- dla mnie męczarnia, zawód i pomyłka.

Audiobook.
Pierwsza część książki to ciągłe powoływanie się na psychoanalityczne teorie typu zazdrość kobiet o penisa, mimo że na wstępie autorka informuje, że freudystką nie jest. Książka pisana z perspektywy osoby heteroseksualnej i tylko do takiego odbiorcy kierowana. Osób o orientacji homoseksualnej u Viorst nie ma... Homoseksualizm pojawia się tu kilka razy: raz jako...

Cóż, opis książki pojawiający się na przykład na Legimi czy tutaj na Lubimyczytac.pl brzmi zachęcająco. „To co musimy utracić” ma być książką o stracie, której doświadczamy w swoim życiu. Nie tylko tej oczywistej straty jak śmierć bliskiej osoby, ale także straty mniej oczywistej jak to, że „już w momencie narodzin, gdy opuszczamy ciało matki, przestając być jej częścią” coś tracimy...

To co dostajemy w rzeczywistości to połowę książki wmawiającą kobietom poczucie straty i zazdrość o męskiego penisa. (Poczucie, że jesteśmy gorsze, bo GO nie mamy!). Mężczyznom z kolei autorka wmawia zazdrość o kobiece piersi i możliwość rodzenia dzieci. Jednak podkreśla – nawet parokrotnie - że to kobiety są bardziej zazdrosne o to czego nie mają między nogami ;-)

Autorka książki BARDZO mocno wchodzi w poglądy Zygmunta Freud’a i nawet mimo zdań, że „nie każdy i nie zawsze tak ma” to jednak da się odczuć mocny wpływ jego poglądów na treść. Do końca 8 rozdziału ledwo przez to przebrnęłam…
W skrócie: kompleks Edypa, zazdrość o penisa, chęć zamordowania swoich rodziców przez małe dzieci, pociąg seksualny u czterolatków do swoich rodziców, pociąg seksualny rodziców, do swoich małych dzieci, każda dziewczyna jest na początku homoseksualna, bo kocha swoją matkę, a potem z tego wyrasta i musi pokochać chłopca (bo biedna dziewczynka nie ma penisa! Sic!)
Takich kwiatków się naczytałam, że głowa mała! Poglądów Freud’a chyba nigdy nie przetrawię.

Druga połowa książki, mówiąca o dorosłości i jej stratach zdecydowanie lepsza i mniej w niej farmazonów. Powiedziałabym, że nawet przyjemnie się słuchało (audiobook). Ciekawy rozdział o przyjaźniach, choć brakowało mi tu konkretnego wspomnienia, że ludzie pojawiają się i odchodzą z naszego życia i to jest strata, którą musimy przetrwać, że to normalne.

Ta książka zmieniła trochę moje patrzenie na starość, czy wiek „emerytalny” – to czas, kiedy również można cieszyć się życiem, choć naznaczony już wieloma stratami.

Ogólnie mam ambiwalentne uczucia co to tej książki – ciężko mi ją polecić, ale też nie mogę jej całkowicie odradzić. To czy ją przeczytasz czy nie, to już Twoja decyzja.

Cóż, opis książki pojawiający się na przykład na Legimi czy tutaj na Lubimyczytac.pl brzmi zachęcająco. „To co musimy utracić” ma być książką o stracie, której doświadczamy w swoim życiu. Nie tylko tej oczywistej straty jak śmierć bliskiej osoby, ale także straty mniej oczywistej jak to, że „już w momencie narodzin, gdy opuszczamy ciało matki, przestając być jej częścią”...