Baśnie japońskie

Przyjemna pozycja zawierająca, w wersji audiobooka, przypisy co nie zdarza się zbyt często

Przyjemna pozycja zawierająca, w wersji audiobooka, przypisy co nie zdarza się zbyt często

Recenzja dotyczy tomów 1 i 2

Do "Baśni japońskich" podeszłam z zainteresowaniem, chcąc nie tylko poznać historie, ale dowiedzieć się więcej o interesującej mnie kulturze Japonii. I choć zbiory nie wypełniły mnie zachwytem, z pewnością była to interesująca lektura.

Zarówno pierwsze jak i drugie "Baśnie japońskie" to w zdecydowanej większości nie baśnie, a legendy, przez co tytuły są dość mylące. Mimo że opisy podają ten fakt, to jednak zaskakujące jest, że to baśnie zostały uwzględnione w tytule.

Jak to bywa przy baśniach i legendach, wiele historii przedstawia podobne schematy i archetypy postaci. Niektóre baśnie są z morałem, inne kończą się w dość niezrozumiały (dla mnie) sposób. Pewne legendy wyjaśniają powstanie pewnych miejsc i/lub zwyczajów, a inne kończą się w sposób, jaki mogę określić tylko wyrwaniem ostatnich trzech rozdziałów z epickiego fantasy i daniem takiej książki do księgarni. Uważam, że niektórych opowieści nie warto było uwzględniać w zbiorach, a jeśli już, to dać je w innym miejscu, gdyż niemal identyczne historie w pierwszych "Baśniach japońskich" znajdowały się obok siebie.

"Baśnie japońskie" to zdecydowanie ciekawa lektura i każdy zainteresowany powinien wyrobić sobie na jej temat własne zdanie. W mojej ocenie tomy 1 i 2 zasłużyły na 6/10 i będą dobre dla osób 12+

Recenzja dotyczy tomów 1 i 2

Do "Baśni japońskich" podeszłam z zainteresowaniem, chcąc nie tylko poznać historie, ale dowiedzieć się więcej o interesującej mnie kulturze Japonii. I choć zbiory nie wypełniły mnie zachwytem, z pewnością była to interesująca lektura.

Zarówno pierwsze jak i drugie "Baśnie japońskie" to w zdecydowanej większości nie baśnie, a legendy, przez co...

Baśnie, które powinien znać każdy miłośnik Kraju Kwitnącej Wiśni 🍒
Zbiór w nowym wydaniu, gdzie czytanie umilają prześliczne ilustracje, dzięki którym można jeszcze bardziej wczuć się w mistyczny klimat opowiadanych historii.
Są one dość proste, zakończone tradycyjnym morałem i rzadko znajdziemy w nich coś zaskakującego: w większości przypadków cechy dobre - szacunek do starszych, sprawiedliwość, czy cierpliwość; są nagradzane i prowadzą do przysłowiowego szczęśliwego zakończenia.

Skupię się na tej wspomnianej sprawiedliwości. Mamy tutaj na nią mocny nacisk, rzadko kiedy dochodzi do zemsty i odwetu. Zwykłe przeprosiny oraz postanowienie poprawy wystarczają.

Uwielbiam w nich to, że bohaterami często są prości ludzie, z którymi łatwiej się czytelnikowi utożsamić. W końcu każdy czasem marzy o bogactwie i sławie.

Mam też smaczek dla miłośników mangi i anime! Podczas czytania tego zbioru może się wydawać, że gdzieś podobny motyw już był… i tak! Zgadza się. Wielu twórców czerpie motywy właśnie z tych przepięknych baśni. Warto poznać oryginały i jest to idealna propozycja na wieczorne posiedzenia z książką.

Baśnie, które powinien znać każdy miłośnik Kraju Kwitnącej Wiśni 🍒
Zbiór w nowym wydaniu, gdzie czytanie umilają prześliczne ilustracje, dzięki którym można jeszcze bardziej wczuć się w mistyczny klimat opowiadanych historii.
Są one dość proste, zakończone tradycyjnym morałem i rzadko znajdziemy w nich coś zaskakującego: w większości przypadków cechy dobre - szacunek do...

Przyjemna pozycja dla miłośników oraz ciekawych kultury Japońskiej. Baśnie jak to baśnie zwłaszcza te z przed wielu lat - zdradzają charakter danego kraju, struktury społeczne i pokazują życie przez pryzmat magii.

Obeznani w temacie Japonii natkną się tu pewnie na nie jeden znajomy motyw i historię - tak było u mnie, ale poznałam też kilka tych których jeszcze nie miałam przyjemności przeczytać. Jest to na pewno fajna pozycja, z którą warto zapoznać się dla poszerzenia horyzontów i łyknięcia orientalnej kultury.

Coś o czym nie tyle warto ale koniecznie należy wspomnieć, to piękne ilustracje w najnowszym wydaniu. Idealnie wpasowują się i uzupełniają opowieści - taka typowa wisienka na torcie.

Przyjemna pozycja dla miłośników oraz ciekawych kultury Japońskiej. Baśnie jak to baśnie zwłaszcza te z przed wielu lat - zdradzają charakter danego kraju, struktury społeczne i pokazują życie przez pryzmat magii.

Obeznani w temacie Japonii natkną się tu pewnie na nie jeden znajomy motyw i historię - tak było u mnie, ale poznałam też kilka tych których jeszcze nie miałam...

Czuję pewne rozczarowanie po lekturze tej książki - może dalsze tomy są lepsze. W tym pierwszym mamy w większości prościutkie umoralniające historyjki, których celem jest propagowanie buddyjskiej albo sintoistycznej pobożności i/lub mentalności służby i posłuszeństwa wobec starszych i samurajów. Nawet opowieść o księżniczce Kaguyi wyzbyta jest poezji, którą nadała jej adaptacja Studia Ghibli. Dodatkowo przekład, choć językowo poprawny, zdradza niedostatki literackiego talentu u tłumaczki.

Czuję pewne rozczarowanie po lekturze tej książki - może dalsze tomy są lepsze. W tym pierwszym mamy w większości prościutkie umoralniające historyjki, których celem jest propagowanie buddyjskiej albo sintoistycznej pobożności i/lub mentalności służby i posłuszeństwa wobec starszych i samurajów. Nawet opowieść o księżniczce Kaguyi wyzbyta jest poezji, którą nadała jej...

Baśnie jak baśnie. Czuć, że tak jak nasze, są to historie stare i w znacznej części wywodzące się z bajań ludowych. Mają wiele ale to wiele cech wspólnych z polskimi. Większość bohaterów to prości ludzie, którzy marzą o bogactwie, jedzeniu, miłości, spokoju. Czasami posługują się siłą aby to osiągnąć, często zaś sprytem. Czasami wspomagają ich zwierzęta. W kilku baśniach te stworzenia są bohaterami głównymi.

Jeżeli jakieś mi się podobało to o małpie i krabie. Poza tym może też o Staruszkach, psie i somsiedzie.

Historie niespecjalnie zapadają w pamięć. Poza tym... nie są też przesadnie brutalne jak na baśnie.

Wystarczy wziąć nasze Bajki Ludowe. Nasze Baśnie Polskie. Porównać. Są bardziej zawiłe, a przy także bardziej krwawe.

Jednakże "Baśnie Japońskie" pozwalają zajrzeć w japońską kulturę i dlatego są warte uwagi. Plus - są krótkie.

Baśnie jak baśnie. Czuć, że tak jak nasze, są to historie stare i w znacznej części wywodzące się z bajań ludowych. Mają wiele ale to wiele cech wspólnych z polskimi. Większość bohaterów to prości ludzie, którzy marzą o bogactwie, jedzeniu, miłości, spokoju. Czasami posługują się siłą aby to osiągnąć, często zaś sprytem. Czasami wspomagają ich zwierzęta. W kilku baśniach te...

Kiepsko napisane, słabe literacko. Sporo literówek.

Kiepsko napisane, słabe literacko. Sporo literówek.

fantastyczna ksiązka

fantastyczna ksiązka

Yei Theodora Ozaki była tłumaczką japońskich baśni i opowiadań. Początkowo jej opowiadania były publikowane w angielskich czasopismach, a pierwszą opublikowaną książką były „Baśnie japońskie”. Urodziła się w 1870 r. w Wielkiej Brytanii, była córką Japończyka i Angielki. Podróżowała do Japonii, Stanów Zjednoczonych i Włoch.
„Baśnie japońskie” to zbiór najpopularniejszych japońskich baśni i legend, m.in. „Opowieść o zbieraczu bambusa”, „Momotaro – Brzoskwiniowy chłopiec” czy „Kintaro – Złoty chłopiec”. Baśnie te są częścią japońskiego folkloru i tradycji. W książce znajdują się również ryciny, przedstawiające wydarzenie z danej opowieści.
„Baśnie japońskie” zawierają dużo magicznych elementów, takich jak gadające zwierzęta, wojownicy o niespotykanej sile, magiczna perła kontrolująca przypływy i odpływy czy demony. Opowieści te są krótkie, proste, czasem okrutne i smutne. Powtarzało się w nich uniwersalne przesłanie, że warto być dobrym, cierpliwym i sprawiedliwym, popełnione błędy można naprawić, a za wyrządzone podłości ponosi się odpowiednie konsekwencje. Jest to bardzo ciekawa publikacja dla osób zainteresowanych Japonią oraz dla tych, którzy potrafią wyjść poza swoją kulturę, odejść od spowszedniałych zachodnich baśni i są otwarci na poznawanie innego punktu widzenia.
---
https://www.instagram.com/kofeinowe.ksiazki/

Yei Theodora Ozaki była tłumaczką japońskich baśni i opowiadań. Początkowo jej opowiadania były publikowane w angielskich czasopismach, a pierwszą opublikowaną książką były „Baśnie japońskie”. Urodziła się w 1870 r. w Wielkiej Brytanii, była córką Japończyka i Angielki. Podróżowała do Japonii, Stanów Zjednoczonych i Włoch.
„Baśnie japońskie” to zbiór najpopularniejszych...

Powiem Wam, że ja ogólnie to już wiem. Niektóre baśnie są brutalne (na przykład baśnie braci Grimm),ale to co tu przeczytałam, to naprawdę mnie zaskoczyło i zszokowało!

Rany! Te historie są mega brutalne, super straszne, bardzo wstrząsające, niesamowicie okrutne!
Wiecie, w tym zbiorze są historie typu:
wszystko fajnie, jest miło i przyjemnie, a tu nagle BAM! ktoś umiera okropną śmiercią, ktoś kogoś morduje, albo ogólnie robi straszną krzywdę.
Były tu momenty, kiedy dosłownie szczęka opadała mi do podłogi z zaskoczenia i niespodziewania się czegoś takiego akurat w takim momencie!

Co prawda nie znajdziecie tu krwawych opisów zbrodni, ale i tak same informacje i to podawane w taki sposób, jakby to było zupełnie normalne jest wstrząsające!

No i przyznaje, mimo, że jest tu super dużo śmierci, to ogólnie opowiadania są piękne i mądre. Nie wszystkie są takie brutalne (choć raczej tych łagodniejszych jest znacznie mniej). Niosą ze sobą konkretny przekaz i pouczenie. Zawierają wiele morałów i wskazówek, jak dobrze się zachować.

Mimo wszystko mi się podobały. Polecam, szczególnie fanom japońskiej kultury! Jeśli lubicie spokojnie opowiadane historie, to z pewnością jest coś dla Was!

Powiem Wam, że ja ogólnie to już wiem. Niektóre baśnie są brutalne (na przykład baśnie braci Grimm),ale to co tu przeczytałam, to naprawdę mnie zaskoczyło i zszokowało!

Rany! Te historie są mega brutalne, super straszne, bardzo wstrząsające, niesamowicie okrutne!
Wiecie, w tym zbiorze są historie typu:
wszystko fajnie, jest miło i przyjemnie, a tu nagle BAM! ktoś umiera...