Eseje o Bogu i śmierci

Książkę rozpoczyna wiersz Adama Zagajewskiego, który wielu ( w tym mnie) przybliży osobę Krzysztofa Michalskiego.

Umarł Krzyś Michalski

Umarł niespodziewanie Krzyś Michalski.
To on, pośród moich licznych znajomych,
mógł uchodzić za kogoś trochę nieśmiertelnego.
Zadziorny, górujący nad innymi. Fenomenalnie inteligentny.
Zrobił tyle dobrych rzeczy. Kiedy myślało się o nim,
słowo sukces wyłaniało się z jaskini, w której
zazwyczaj wegetuje. Sukces, prawdziwy sukces.
A nie requiem i inne wzruszające starocie.
Zdaje się, że latał wyłącznie business class,
zatrzymywał się w najlepszych hotelach.
Przyjaźnił się z papieżem i z prezydentami,
a jednocześnie nie przestał być filozofem, czyli
człowiekiem niewidocznym, kimś, kto uważnie słucha.
To połączenie jest bardzo trudne, niemożliwe.
Ale tylko to, co niemożliwe, może być wspaniałe.
W dobrze skrojonej czarnej marynarce, szczupły,
ubrany jak podróżnik, który przygotowuje się
do wielkiej wyprawy i nikomu nie chce zdradzić
dokąd.

Filozof w chwili śmierci nie był nastolatkiem, ale ten "Krzyś" (mój imiennik)świadczy, że Michalski był chyba dobrym człowiekiem. A sama książka? Można ją czytać jako pracę filozoficzną, ale także jako zbiór refleksji autora poświęcony sprawom ważnym i jeszcze ważniejszym. I żeby nie było, że autor był samolubem, to użyczył nieco miejsca w tekstach innym refleksyjnie usposobionym osobom, czyli Kołakowskiemu, Tischnerowi, Janowi Pawłowi II, ale też Nietzschemu, czyli komuś, kto średnio pasuje do tych wcześniejszych, a to świadczy o horyzontach poznawczych Michalskiego.
Zresztą eseje pisane naprawdę przejrzystą - nawet dla średnio zaawansowanych filozoficznie - frazą, czyli każdy może dla siebie wyłowić coś, co mu w duszy gra w danym momencie. Jest o Bogu, śmierci. Są refleksje o zmartwychwstaniu, przemijaniu. Pochyla się autor nad tradycją, "...bez której trudno wyobrazić sobie ludzką kulturę..." (Kołakowski). Są rozważania o dobru, prawdzie i wolności i w tym momencie polemizuje trochę z Kołakowskim.

Jest też o tych, którzy na targowisku idei, filozofii, starają się odkryć w sobie "boską perspektywę... tak jak dostrzegła ją w sobie Sasza (mała Aleksandra),"znajoma" Anatolija Czechowa, w rozmowie z Motią, swoją koleżanką:

" - Patrz na niebo - tylko nie mrugaj (Sasza do Motii). Widzisz tam są aniołki.
Motia zaczęła się wpatrywać w niebo i chwila minęła w milczeniu.
- Widzisz? - dalej Sasza do Motii
- Nie widać - odpowiedziała basem Motia
- A ja widzę. Małe aniołki latają po niebie i skrzydełkami tak, myk, myk, myk niby komarki."

Książkę rozpoczyna wiersz Adama Zagajewskiego, który wielu ( w tym mnie) przybliży osobę Krzysztofa Michalskiego.

Umarł Krzyś Michalski

Umarł niespodziewanie Krzyś Michalski.
To on, pośród moich licznych znajomych,
mógł uchodzić za kogoś trochę nieśmiertelnego.
Zadziorny, górujący nad innymi. Fenomenalnie inteligentny.
Zrobił tyle dobrych rzeczy. Kiedy myślało się o...

Zgadzam się z jedynym recenzentem. Początek był bardzo ciekawy, ale potem autor wchodzi głęboko w filozofię - zagadnienia różnych filozofów. Bez odpowiedniego przygotowania, jest ciężko. I tak było w moim przypadku.

Zgadzam się z jedynym recenzentem. Początek był bardzo ciekawy, ale potem autor wchodzi głęboko w filozofię - zagadnienia różnych filozofów. Bez odpowiedniego przygotowania, jest ciężko. I tak było w moim przypadku.

Nie wiem co mam do końca o tej książce myśleć. Z jednej strony warto ją przeczytać, bo jest w niej kilka naprawdę mądrych i poruszających myśli. Z drugiej autor stawia się w roli komentatora myśli niektórych filozofów (Kołakowskiego, Tischnera, Hobbesa, Nietzschego, Hegla, Kanta),więc trzeba mieć podstawy filozoficzne, aby stwierdzić czy słusznie prawi. Język w założeniu miał być prosty, a jednak coś nie gra, bo moim zdaniem przekombinowany, gubi prostotę i odbiera elegancję tezom. Mimo to warto ją przeczytać. Choć tytuł może odstraszać to książka jest o tym jakim jest sens naszego istnienia. O tym że spełniamy się w spotkaniu z drugim człowiekiem i to w tym spotkaniu dokonujemy wyboru jakimi ludźmi chcemy być. To w tym spotkaniu realizujemy się i dowiadujemy kim jesteśmy.

Nie wiem co mam do końca o tej książce myśleć. Z jednej strony warto ją przeczytać, bo jest w niej kilka naprawdę mądrych i poruszających myśli. Z drugiej autor stawia się w roli komentatora myśli niektórych filozofów (Kołakowskiego, Tischnera, Hobbesa, Nietzschego, Hegla, Kanta),więc trzeba mieć podstawy filozoficzne, aby stwierdzić czy słusznie prawi. Język w założeniu...