O obrotach ciał niebieskich

Książka ta to przełomowe dzieło w zakresie ewolucji gatunków. Niesamowite, że Karol Darwin napisał ją ok. połowy XIX wieku. Doszedł do swoich wniosków bez ponad 150 lat ostatnich badań naukowych. Książka jest napisana przystępnie, ale trzeba mieć cierpliwość do wywodów Autora i pewnie nie każdemu będzie ją łatwo przeczytać. Mniej niż 8 gwiazdek nie mogę jej dać, natomiast gdyby brać pod uwagę jej wagę dla przyrodoznawstwa to musiałaby otrzymać najwyższą ocenę. Jako osoba zainteresowana nauką i przyrodą po prostu musiałem się z tym dziełem zapoznać.

dlaczego rewolucja wybuchła we Francji (mimo, że ucisk był tam znacznie mniejszy niż w innych krajach - eg. Normandia - już w XII w. pańszczyzna była w szczątkach),dlaczego rewolucja francuska była tak krwawa (mimo, że Francuzi są tak łagodni, oddając się swym zajęciom),dlaczego instytucje rewolucyjne są tak okrutne (mimo, że istnieją od czasów starego ustroju),co i jak potrafią zepsuć niesprawiedliwe podatki a co kupczenie posadami publicznymi i jak fatalne są skutki gwałtownej migracji ze wsi do miasta, szlachcica który jakkolwiek się wzbogacił (i czym szlachta różni się od arystokracji) i dlaczego literaci stali się kreatorami polityki.... oraz wiele innych obrazków z laboratorium w którym wyhodował się potwór o gilotynowych kłach i szponach... wzorcowy opis tzw. motorów rozwoju, od historycznego przez gospodarczy do społecznego...

„Mała księga kosmologii” to krótka, ale wymagająca pozycja. Choć objętościowo nie jest obszerna, nie oznacza to, że czyta się ją szybko. Autor porusza wiele złożonych tematów, które wymagają skupienia i niejednokrotnie dłuższego zastanowienia. Szczególnie interesujące, ale zarazem najtrudniejsze, były dla mnie treści poświęcone MPT (mikrofalowemu promieniowaniu tła). Lyman Page przedstawia ten temat w sposób dość szczegółowy i szeroki, co zdecydowanie stanowi wartość tej książki.

Względnie krótka refleksja na temat tego co humanitarne, porządne, cnotliwe oraz szlachetne zahaczająca niekiedy o zasady savoir vivre. Przekaz dotyczący zwyczajowo znanych i szeroko pojętych sposobów postępowania z bliźnim, którego niestety nie uświadczam przechadzając się między polskimi gigantami nędzy, wybetonowanymi pod kurek podpiwniczoną estetyką szarości. Słowem; nie jest to nic odkrywczego, jednakże niektórym jednostkom zdecydowanie przysporzyłby choćby krzty ,cokolwiek już pal licho, pruderyjnych zachowań. Oczywiście w typowym stylu prejezusowych myślicieli nie mogło zabraknąć andronów na temat bezwzględnego i bezmyślnego podporządkowania się arbitralnym autorytetom nawet wliczając w to szkodę własną, stąd też nieszczególnie wysoka nota. Stosujcie Wielką Zasadę a następna herbata pozbawiona będzie niepotrzebnej goryczy.

Szczerze powiedziawszy liczyłem na większą liczbę informacji. Historia starożytnej Grecji zbyt ogólnikowa, znaczna większość znana ze lekcji historii w szkole średniej. Najbardziej razi podejście do filozofii szczególnie tej Sokratesa, Platona i Arystotelesa, która moim zdaniem jest przeinaczona tak aby pasowała do poglądów autora. Reasumując książka dla tych którzy poraz pierwszy zainteresowali się historią starożytnej Grecji lub dla tych, którzy chcą przypomnieć sobie najważniejsze fakty bez większej liczby szczegółów.

- celne obserwacje w zasadzie we wszystkich poruszanych tematach - zastanawiam się czy autor samoświadomie, czy podświadomie atakował również siebie pisząc o psychologii i traumach - trafne zwrócenie uwagi na liberalną manię edukacyjną będącą faktycznie pochwałą propagandy - poglądy na temat bicia dzieci odklejone, a ilość nawiązań do klapsów wręcz groteskowa - antylewicowa fiksacja wydaje mi się spowodowana świadomością, że to lewicowcy mają największą szansę podążania opisaną drogą

Witam, Astronomię miałem ponad 30 lat temu i w zasadzie zapamiętałem tylko wiek wszechświata (6 mld) i gwiazd (8 mld - jak się domyślacie ciężko to było logicznie wytłumaczyć że dzieci są starsze od ojca ale widać da się). Od tego czasu b. wiele się zmieniło i pewnie wiele razy zmieni. Jeżeli pierwsze cywilizacje powstały kilka tysięcy lat temu, obserwacje naukowe trwają trochę krócej to ciężko ogarnąć byt który trwa, wg obecnych hipotez, kilkanaście mld lat. Przyznaję że zazdroszczę wiary kosmologom twierdzącym że materia w kosmosie nie ma początku, trochę się to kłóci z chłopskim rozumem ale jak to kiedyś zakończył wywód śp. prof. Oleś "Nieprawdaż panowie studenci?" I po chwili namysłu dodał "nie widzę błysku inteligencji na Waszych twarzach". Ciężko było się nie zgodzić i tak samo czuję się po tej lekturze, niestety. Pozdr.

„Trudno z kilku słów wykrzesać więcej.” Szukałem książki, która w możliwie skondensowanej formie przedstawi całą historię Polski. Próbowałem wcześniej sięgnąć po Normana Daviesa, jednak jego bardziej podręcznikowy styl oraz ogrom materiału sprawiły, że nie byłem w stanie przez tę lekturę przebrnąć. Dopiero „Historia Polski” Jerzego Topolskiego okazała się strzałem w dziesiątkę. To książka napisana bardzo zwięźle i konkretnie, obejmująca całość dziejów bez zbędnego rozwlekania tematu. Oczywiście trzeba mieć świadomość, że tak krótka forma wymusza liczne uproszczenia. Dobrym przykładem jest opis zamachu stanu przeprowadzonego przez Piłsudskiego — wydarzenie to zostaje sprowadzone do kilku zdań: zbrojne wystąpienie przeciw władzy, przejęcie rządów i przejście dalej. Podobnych skrótów jest w książce znacznie więcej. Z tego powodu nie jest to pozycja, z której zapamięta się wiele szczegółów, zwłaszcza jeśli czyta się ją bardziej hobbystycznie niż analitycznie. Jednak jako źródło bardzo podstawowej, wręcz elementarnej wiedzy o historii Polski sprawdza się znakomicie. Co więcej, książka skutecznie zmotywowała mnie do sięgnięcia po inne pozycje z tej tematyki i do znacznie głębszego zainteresowania się historią.

Zupełnie zgadzam się z argumentami przeciw ontologicznej prawdziwości chrześcijaństwa. Ta religia opiera się według mnie na życzeniu i na pewnej egzystencjalnej potrzebie, która jednak moim zdaniem może być zaspokojona znacznie bezpieczniej niż wiarą w wszechmogącego, kochającego itd. Boga. Z kolei niezupełnie zgadzam się z krytyką wpływu Kościoła na kulturę. To znaczy zgadzam się z tym co autor przytoczył, ale brakuje uwzględnienia też pozytywnego wpływu.

Jest to prawdopodobnie najlepszy wstęp do lektur filozoficznych, jaki można sobie zafundować. Nie tylko dotyczy początków istnienia filozofii kontynentalnej, ale i również jest niespodziewanie łatwa, przystępna i przyjemna w czytaniu, co w przypadku tej kategorii książek bywa dość rzadkie. W tej kwestii należy docenić pracę edytora, gdyż objaśnienia wielokrotnie rozwiewały wszelkie wątpliwości, tłumaczyły konteksty kulturowe, postawy, cele, wypowiedzi i dążenia postaci, momentami nawet przytaczając rozważane w kręgach filozoficznych teorie, czysto w ramach ciekawostek. Warto nadmienić, że choć na okładce widnieje Platon, to Platona tu za wiele nie uraczymy. Zawarte historie w pełni poświęcone są Sokratesowi, a Platon jest tu jedynie skrybą redagującym wydarzenia. Po bliższe poznanie Platona należy udać się do Państwa. Za ciekawy uważam dobór kolejności tekstów. Układ wpierw pozwala nam poznać postać i los Sokratesa, a dopiero później jego osobiste przemyślenia i rozważania. Umieszczenie na końcu Uczty stanowi swoisty epilog będący retrospekcją nad postacią, co pozwala czytelnikowi cieszyć się nim odrobinę dłużej. Może właśnie dzięki temu pozostawia mu tak przyjemne wspomnienie. Obrona Sokratesa to zapis przemowy osądzonego o wiarę w innych bogów i psucie młodzieży Sokratesa, jaką wygłosił w trakcie swojego procesu sądowego. Nie mówiąc o samej treści zbyt wiele, momentami łatwo jest się pogubić w tym do czego dąży Sokrates. Próbując ukazać swoją niewinność, tak naprawdę stara się udowodnić swoją rację, a wraz z nią swą wyższość nad innymi istotnymi w starożytnej Grecji figurami. Same wypowiedzi są zazwyczaj historiami, dotyczącymi działań, postrzegania i filozofii Sokratesa. Prezentowane w formie argumentów przeciw stawianym oskarżeniom, momentami bardziej bywają argumentami ad hominem, mającymi ubliżyć wszystkim obywatelom, niż słuszną obroną. Mimo tego pozwalają nam dobrze poznać postać Sokratesa, jego osobowość i jego beztroskie, wesołe nastawienie i pomagają zrozumieć co sprawiło, że Sokrates zmienił na koniec swą postawę. Kriton jest najmniej interesującą z zawartych lektur. Opowiada o przyjacielu, Kritonie, próbującym przekonać Sokratesa do ucieczki z więzienia, co w ówczesnej Grecji było nadzwyczaj prostym procesem i wymagało jedynie chęci. Ich dialog dotyczy głównie miejsca obywatela w strukturze państwa i moralnych rozważań dotyczących stosunku jednostki do prawa. Sokrates nawołuje do trzymania się prawa czysto z powinności moralnej. Osobiście odniosłem wrażenie że jest to raczej rozszerzenie informacji znajdujących się już w Obronie Sokratesa. Natomiast Uczta jest jedną z moich ulubionych rozpraw filozoficznych. Poznajemy tutaj wiele historycznych postaci, zwyczaje kulturowe i tradycje Greków. Sam dialog dotyczy głównie próby definicji boga Erosa i zrozumienia tego czym jest miłość, a przynajmniej to miało być tematem samej uczty. Dla jednych Eros to sztuka, dla innych miłość romantyczna, rodzinna, dziedzictwo, czy sława. Postaci w swoich monologach odnoszą się do przedmówców, naśmiewając się z nich, wykazując aprobatę, czy ośmieszając się, próbując zdewaluować cudzą wypowiedź. Ciekawe jest to jak kształtują się podejścia zależnie od pełnionej funkcji danej postaci. Sokrates oczywiście podchodzi do tego tematu jak do debaty, zadaje pytania na które sam odpowiada, przedstawia własne historie i nasuwa słuchaczom gotowe konkluzje. Standardowy czytelnik znajdzie tutaj najwięcej interesujących wątków i wniesie najwięcej do swojego własnego postrzegania świata, szczególnie w kwestiach egzystencji i dążeń. Kończąc, warto zacząć swoją drogę z filozofią od jej początków, szczególnie, gdy postarano się, by zamieścić objaśnienia ułatwiające rozumienie poruszanych w utworach kwestii. Jakub Przywara

Autor za szczególnie szkodliwą ideologię uważał socjalizm, jako przyszły czynnik upadku cywilizacji europejskiej. Jasnowidz ??? Książka wydana w 1895 r, a w Polsce w 1899 r. Tłum w oczach autora to nie tylko zbiegowisko uliczne, ale też inne zbiorowości np. parlament, ława przysięgłych, wyborcy, warstwy społeczne, a nawet narody zachowujące się jak jednostka rozumna i reagująca na różne przeżycia. Teza ta przyczyniła się do wprowadzenia do psychologii i socjologii pojęcia psychiki zbiorowej. Naturalnie w czasach sowieckiej okupacji bezwzględnie zakazana !!! Pamiętam ile się za nią nabiegałem, w końcu miałem okazję tylko ją pożyczyć do przeczytania. Lata mijają, a wiele przemyśleń autora jest do dziś aktualnych. POLECAM !!!

gawęda o historii filozofii i dziejach filozofowania - tom I... *** -- Część pierwsza - filozofia starożytna Poprzednicy filozofów - Pierwszy okres filozofii starożytnej Tales i początek filozofii Jońscy filozofowie przyrody (Anaksymander i Anaksymenes) Heraklit Parmenides i szkoła elejska Poprzednik: Ksenofanes Szkoła: Melissos Zenon z Elei Gorgiasz Szkoła megarejska Empedokles Anaksagoras Demokryt i atomiści Pitagorejczycy - Drugi okres filozofii starożytnej Protagoras i sofiści Sokrates Uczniowie sofistów i Sokratesa Cynicy Cyrenaicy Platon Nauka o ideach Nauka o duszy Nauka o przyrodzie Nauka o poznaniu Etyka Estetyka Szkoła Platona Arystoteles Logika Filozofia teoretyczna Filozofia praktyczna Następcy Arystotelesa - Trzeci okres filozofii starożytnej Stoicy Fizyka Etyka Logika Epikur i epikurejczycy Etyka Fizyka Logika Sceptycy Koniec filozofii hellenistycznej Eklektyzm Filozofia w Rzymie Nauka w Aleksandrii - Okres końcowy filozofii starożytnej Filon Plotyn i neoplatończycy Zamknięcie: starożytny pogląd na świat - Filozofia chrześcijańska (w okresie poprzedzającym średniowiecze, do V w.) Patrystyka Gnostycy Apologeci Wschodu Orygenes Grzegorz Nysseńczyk Tertulian Św. Augustyn Teoria poznania Teocentryczna metafizyka Heteronomiczna etyka Koniec patrystyki Wschód Zachód -- Część druga: Filozofia średniowieczna - Pierwszy okres filozofii średniowiecznej Eriugena i prąd panteistyczny Św. Anzelm i początki scholastyki Św. Bernard i początki mistyki Średniowiecznej Hugon od św. Wiktora i synteza scholastyki i mistyki Abelard i spor o uniwersalia Szkoła w Chartres. Humanizm wczesnego średniowiecza Filozofowie arabscy Perypatetycy arabscy Mottekalemini Mistycy sceptyczni Przechowanie filozofii arabskiej przez Żydów Wpływ filozofii arabskiej na chrześcijańską - Drugi okres filozofii średniowiecznej Arystotelicy i awerroiści Św. Bonawentura i augustyniści XIII w. Roger Bacon i empiryzm średniowieczny Św. Tomasz z Akwinu Poprzednik: Albert Wielki Duns Szkot - Końcowy okres filozofii średniowiecznej Ockham i krytycyzm średniowieczny Eckhart i mistycyzm XIV w. - Filozofia scholastyczna w Polsce Okres wcześniejszy: Witelo Okres późniejszy

Podbijam do 9pkt, bo jak czytałem książki traktujące o tym zagadnieniu, to straciłem wiele czasu. W tej książce znalazłem to, czego szukałem. Ciekawa, zabawna, krótka i przystępnie napisana. Znajdziesz odpowiedzi na intrygujące pytania. Szczególnie polecam fragment o entropii.

Interesujące źródło historyczne, polecam je przeczytać wszystkim zainteresowanym historią Izraela w głównej mierze dlatego, że autor sam był uczestnikiem wydarzeń przez się opisywanych. Nie oznacza to oczywiście, że jest to źródło doskonałe (lecz czy takie źródła istnieją?),jednakże jest to pozycja warta przeczytania. Natomiast muszę ponarzekać na samo wydanie. Bellona absolutnie spartoliła sprawę. Ilość literówek, braki w interpunkcji, niepoprawne wielkości liter etc. to jest jakiś koszmar. Mam wrażenie, że to wydanie w ogóle nie miało jakiejkolwiek korekty. Źle to świadczy o Bellonie, tym bardziej, że już to wydawnictwo ma na pieńku u historyków za wydawanie baśni z mchu i paproci autorstwa pana Bieszka.

Bardzo porządne wprowadzenie do idei wieloświatów oraz krytyka niedostatków tej idei. Trochę niepotrzebne wstawki z pobieżnym i na wpół intuicyjnym wprowadzeniem do bardziej szczegółowych zagadnień, które ani nie wyczerpują tych tematów, ani nie są konieczne do zrozumienia dalszej części książki - na przykład rozdział 5 można swobodnie pominąć. Tak czy inaczej książka warta polecenia każdemu, kto chce poznać temat wieloświata z uczciwego punktu widzenia.

gawęda o historii filozofii i dziejach filozofowania - tom II... *** -- Filozofia nowożytna - Pierwszy okres filozofii nowożytnej - Humaniści Humaniści-filologowie i odnowienie filozofii starożytnej Montaigne i humaniści psychologowie Franciszek Salezy i teologowie-humaniści - Bruno i renesansowa filozofia przyrody Paracelsus Telesio Campanella - Franciszek Bacon - Naturalny system kultury Herbert of Cherbury Hugo de Groot Suarez i modernizacja scholastyki Polska filozofia Odrodzenia - Humanizm - Arystotelizm popularny - Stoicyzm - Kopernik - Teorie polityczne - Drugi okres filozofii nowożytnej Galileusz Kartezjusz - Metafizyka - Teoria poznania i psychologia - Szkoła kartezjańska - Współzawodnik: Gassendi Pascal Malebranche (okazjonaliści) Hobbes Spinoza Leibniz - Metafizyka - Zasady logiczne Newton Filozofia w Polsce w wieku XVII - Scholastyka wileńska - Innowiercy - Nauki przyrodnicze - Trzeci okres filozofii nowożytnej Początek stulecia: Filozofia Oświecenia w Anglii Locke i podstawy empiryzmu Berkeley Hume Shaftesbury - Etycy i estetycy angielscy w XVIII w. - Początki utylitaryzmu Środek stulecia: Filozofia Oświecenia we Francji Wolter i filozofia Oświecenia - Fontenelle - Bayle - Encyklopedyści La Mettrie i materializm Condillac i sensualizm D'Alembert i pozytywizm Helvetius i etyka Oświecenia Rousseau Reid i szkoła szkocka Koniec stulecia: Filozofia krytyczna w Niemczech Wolff i filozofia XVIII wieku w Niemczech Kant - Poprzednicy - Zagadnienie i metoda filozofii - Teoria poznania - Krytyka meta-fizyki - Etyka i estetyka - Zwolennicy - Przeciwnicy - Sceptycy (Schulze) - Irracjonaliści (Jacobi) Oświecenie i kantyzm w Polsce Oświecenie - Jan Śniadecki - Staszic i Kołłątaj - Kantyzm - Szaniawski - Filozofia zdrowego rozsądku - Jędrzej Śniadecki - Czwart okres filozofii nowożytnej Radykalizm filozoficzny Fichte Schelling Hegel - Szkoła Hegla Przeciwnicy idealizmu Schopenhauer Maine de Biran i spirytualizm francuski - Cousin - Ravaisson Filozofia mesjanistyczna w Polsce - Hoene-Wroński - Gołuchowski - Trentowski - Libelt - Kremer- Cieszkowski - Towiański - Mickiewicz

Krótka czytanka o sposobach poznania, jego pułapkach i niedoskonałości własnego umysłu. Odsuwając nieco pogmatwany styl Kartezjusza i archaiczność języka tłumacza, był to bardzo przyjemny "jednostrzałowiec". Rene w swoich rozważaniach próbuje rozłożyć nauki na czynniki pierwsze, z lepszym lub gorszym skutkiem oraz prezentuje wyniki swoich demonstracyj w postaci m.in pre-Harveyowskiej teorii na temat wędrówki krwi przez organizm zwierzęcy. Bardzo frapujący wywód ukazujący, przynajmniej namiastkę, dawnych wierzeń, spekulacji oraz wiedzy okraszony filozoficznym sznytem podług najwłaściwszej w tamtej czas tytułowej metody.

Jako student archeologii uważam, że jest to dobra pozycja dla ludzi mających już jakieś pojęcie o temacie. Co prawda czasami jest archaiczna i nieaktualna. Niemniej jednak zawiera ona swego rodzaju podwaliny dzisiejszej wiedzy o tym jak kształtował się gatunek ludzki.

Sięgnąłem z rozpędu i nostalgii do P. Daviesa (dobrze wspominam jego “Boga i nową fizykę”),nagle zorientowałem się że czytam utwór z pierwszej połowy lat 90. W każdym innym gatunku literatury to nic, ale tutaj… większość czasu musiałem porównywać od razu informacje z Wikipedią (nota bene powstała w 2001). To, co było ciekawe, to jak niektóre pomysły czy nadzieje się zestarzały, a inne funkcjonują sobie nadal. Wydanie z komentarzem współczesnym - to byłoby coś! Bo sam esej dość fascynujący.

Dobra rzecz, która w sumie podejmuje głównie temat myślenia - sporo tu jest o filozofii nauki, o tym, jak się ją właściwie uprawia i co może nam powiedzieć o świecie, jakie są implikacje stawianych przez ludzi pytań (łącznie z tytułowym),o co chodzi w fizyce, a o czym w teologii. Ciekawy rozdział o Plutonie i o kulisach zmiany jego klasyfikacji na planetę karłowatą, w sumie wcześniej nie znałam szczegółów tej sprawy. Interesujące też przedstawienie sprawy Galileusza z różnych perspektyw, z uwzględnieniem ówczesnej polityki czy osobistych uraz papieża. Ewentualnym minusem jest oczywista amerykańskość autorów, która odbija się na stylu. Na szczęście nad irytującymi potocyzmami czy chwilowymi łopatologiamo przeważa jednak bardziej subtelny dowcip i intelektualny ciężar dialogów.