Sztuka wojny według Machiavellego

Książka bardziej dla zapaleńców i znawców tematu wojskowości niż laików. Mimo wszystko to było ciekawe doświadczenie posłuchać o strategii prowadzenia działań wojennych za dawnych czasów.

Książka bardziej dla zapaleńców i znawców tematu wojskowości niż laików. Mimo wszystko to było ciekawe doświadczenie posłuchać o strategii prowadzenia działań wojennych za dawnych czasów.

Specyficznie napisana, jak się zaadaptowałem do formy to szło bardzo szybko. Oceniłbym połowę zawartości na mało przydatną w dzisiejszych czasach. Opisy wojsk, szyków, zamków, broni. Między tymi nienaturalnymi rzeczami można trafić na ciekawe spostrzeżenia, które można zaktualizować do współczesnego życia. Pomimo tego, że część książki nieaktualna to i tak polecam zainteresowanym. Ciekawa pozycja

Specyficznie napisana, jak się zaadaptowałem do formy to szło bardzo szybko. Oceniłbym połowę zawartości na mało przydatną w dzisiejszych czasach. Opisy wojsk, szyków, zamków, broni. Między tymi nienaturalnymi rzeczami można trafić na ciekawe spostrzeżenia, które można zaktualizować do współczesnego życia. Pomimo tego, że część książki nieaktualna to i tak polecam...

„Sztuka wojny” według Machiavellego, niewiele w swojej formie ma ze słynnej „Sztuki wojny” Sun Tzu (i może to i dobrze, bo przynajmniej nie spotyka się z masowymi opracowaniami „rekinów biznesu”?).
Praca Machiavellego jest bardzo techniczna, zajmuje się wojną w jej najbardziej praktycznych aspektach: po formowanie wojsk, zakładanie garnizonu czy odstępy w szykach po analize warunków do walki czy motywacje wojska.

Nie jest to z pewnością praca zła dla fascynatów tematu, fanów gier historycznych czy szeroko pojętego wargamingu, bo w niej to dowiedziałem się jak istotne znaczenie w formacji mają słynne sztandary ustawione w oddziałach lub jakie cele spełniać miały instrumenty w wojsku; w dodatku jest to wzbogacone bardzo ciekawymi przykładami podstępów wielkich starożytnych dowódców: od Scypiona i Hannibala po Juliusza Cezara czy Filipa Macedońskiego (a trzeba zaznaczyć, że cały sens dzieła jest wielką laurką pochwalną dla rzymskiej wojskowości i usilnego pragnienia jej zaimplementowania we współczesnej Machiavellemu sztuce wojennej). Jednak nie licząc tych plusów jest to praca ewidentnie dzisiaj nieaktualna, pełniąca funkcję historycznej ciekawostki, mało też mówi nam ona o samym Niccolo Machiavellim i dla większości czytelników będzie po prostu ona nużącymi opisami na ile łokci należy kopać naokoło obozu lub jaka część wojska winna stać na straży i na ile mil od obozu przeciwnika. I mimo tego, że niektóre fragmenty były bardzo ciekawe to muszę się przyznać, że niektóre po prostu pomijałem, zwłaszcza kilkustronicowe opisy luźnych szyków.

Pozostawiam 5/10 za wiele ciekawostek i przyjemny język, resztę odejmuję za samą tematykę, która jest niszowa i dla większości (w tym mnie) nieinteresująca.

„Sztuka wojny” według Machiavellego, niewiele w swojej formie ma ze słynnej „Sztuki wojny” Sun Tzu (i może to i dobrze, bo przynajmniej nie spotyka się z masowymi opracowaniami „rekinów biznesu”?).
Praca Machiavellego jest bardzo techniczna, zajmuje się wojną w jej najbardziej praktycznych aspektach: po formowanie wojsk, zakładanie garnizonu czy odstępy w szykach po analize...

Czy jest to dobra książka? Tak, ale zdecydowanie nie jest ona dla wszystkich.
Każdy kto interesuje się historią wojskowości z pewnością ją doceni. Ja z racji zainteresowań stosunkami międzynarodowymi potraktowałem ją jako książkę, którą muszę przeczytać, by móc z czasem wyłapywać pewne analogie i schematy. Warto było poświęcić czas, by móc zagłębić się w problematykę wojskowości zarówno czasów renesansu jak i starożytności.

Czy jest to dobra książka? Tak, ale zdecydowanie nie jest ona dla wszystkich.
Każdy kto interesuje się historią wojskowości z pewnością ją doceni. Ja z racji zainteresowań stosunkami międzynarodowymi potraktowałem ją jako książkę, którą muszę przeczytać, by móc z czasem wyłapywać pewne analogie i schematy. Warto było poświęcić czas, by móc zagłębić się w problematykę...

Jedno z tych przereklamowanych dzieł Machiavellego. Duża wartość historyczna, klasycyzacja dzieła i obsesja na punkcie antyku w kontekście wojen włoskich bawią niezmiernie.

Jedno z tych przereklamowanych dzieł Machiavellego. Duża wartość historyczna, klasycyzacja dzieła i obsesja na punkcie antyku w kontekście wojen włoskich bawią niezmiernie.

Jedna z wyjątkowo dobrych książek, bardzo logiczna, bardzo na czasie, bardzo wartościowa. Ta książka uczy życia i logicznego myślenia. Jej wiedza jeśli się ją odpowiednio interpretuje jest i będzie zawsze aktualna. Zdecydowanie wszystkim polecam tą literaturą. Czytając komentarze innych osób o tej książce, widzę że większość zupełnie nie zrozumiała o czym ta książka tak naprawdę jest. Ludzie ci nie dostrzegają, że książka ta zawsze będzie na czasie bo nie mówi wbrew o wojnie ale o możliwościach radzenia sobie w każdej sytuacji, oraz wyciąganiu logicznych wniosków i logice myślenia. Nie bez powodu ta książka jest jedną którą muszą znać osoby wysokiego szczebla zarządzania o dużej palecie decyzyjności. Jak w każdym społeczeństwie większość społeczeństwa ma słabsze rozumy niż pozostała mniejsza część, dlatego tak często jest to niezrozumiałe, o czym są takie literatury.

Jedna z wyjątkowo dobrych książek, bardzo logiczna, bardzo na czasie, bardzo wartościowa. Ta książka uczy życia i logicznego myślenia. Jej wiedza jeśli się ją odpowiednio interpretuje jest i będzie zawsze aktualna. Zdecydowanie wszystkim polecam tą literaturą. Czytając komentarze innych osób o tej książce, widzę że większość zupełnie nie zrozumiała o czym ta książka tak...

Książka jest polecana jako źródło ponadczasowych przemyśleń oraz mądrości kierowanych do managerów wielkich korporacji czy team leaderów. Niestety w mojej ocenie, jest to tylko i wyłącznie działanie marketingowe. Książka poza jednym przemyśleniem na temat słuszności posiadania armii zawodowej względem bazującej na poborze zawiera wyłącznie opisy strategii oraz metod szkoleń armii w XVI wieku. Lektura ta na pewno będzie doceniona przez fanów strategii oraz gier typu RTS. Omawia ona sposób, w jaki powinno się zarządzać obozem czy formować szyki armii. Szyki oraz obozy, które często zobaczymy właśnie w takich grach. Właśnie dlatego ja przy książce bawiłem się przednio, przekładając to, co czytam na to, co widziałem w grach typu "Kozacy", "Europa Universalis" czy "Mount and Blade". Właśnie dlatego z pełną świadomością mogę polecić tę książkę osobom ceniącym klimat tamtejszych lat oraz fanom historii. Z drugiej strony dla osób nieczujących żadnego przywiązania do czasów Średniowiecza będzie to nudnawa lektura.

Książka jest polecana jako źródło ponadczasowych przemyśleń oraz mądrości kierowanych do managerów wielkich korporacji czy team leaderów. Niestety w mojej ocenie, jest to tylko i wyłącznie działanie marketingowe. Książka poza jednym przemyśleniem na temat słuszności posiadania armii zawodowej względem bazującej na poborze zawiera wyłącznie opisy strategii oraz metod szkoleń...

Prowadzone z perspektywy przemądrzałego eksperta teoretyka. Druga połowa jest Ok, ale pierwsza jest nudna jak instrukcja obsługi. Raczej polecam inne książki tego autora

Prowadzone z perspektywy przemądrzałego eksperta teoretyka. Druga połowa jest Ok, ale pierwsza jest nudna jak instrukcja obsługi. Raczej polecam inne książki tego autora

Machiavelli najbardziej znany z "Księcia" stworzył też bardzo ciekawy traktat z zakresu wojskowości. Książka zaskoczyła mnie (a mam pewne porównanie) jako zaskakująco przystępnie napisana, może to kwestia świeżego tłumaczenia, ale pomijając może fragment o rozstawianiu wojsk czyta się to w sposób bardzo przystępny i zrozumiały. Druga rzecz która mnie zaskoczyła to ilość odniesień do starożytnej, rzymskiej sztuki wojennej i historii samego Rzymu. Machiavelli obficie korzystał z De rei militari Wegecjusza, co widać w przykładach, a nawet samym układzie książki z sentencjami na zakończenie żywcem z Wegecjusza wyciągniętymi. Pewna ironią jest, że powrót do pierwszorzędnej roli piechoty w czasach Wegecjusza (V wiek) wydawał się anachronizmem, a tu staje się niezwykle perspektywicznym punktem widzenia. Machiavelli pisało świeżo po wojnach włoskich, na początku renesansu gdzie rzeczywiście piechota zaczęła znów zyskiwać przewagę nad konnicą (przynajmniej na zachodzie Europy). Wbrew jednak dość częstym opiniom, uważam że jest książka raczej dla świadomego czytelnika - miłośnika historii, a konkretnie historii wojskowości. Popularne obecnie promowanie tej książki (podobnie zresztą jak dzieła Sun Tzu o identycznym tytule) jako poradnika dla menadżerów czy właścicieli firm to nietrafiony marketing.

Machiavelli najbardziej znany z "Księcia" stworzył też bardzo ciekawy traktat z zakresu wojskowości. Książka zaskoczyła mnie (a mam pewne porównanie) jako zaskakująco przystępnie napisana, może to kwestia świeżego tłumaczenia, ale pomijając może fragment o rozstawianiu wojsk czyta się to w sposób bardzo przystępny i zrozumiały. Druga rzecz która mnie zaskoczyła to ilość...

Właściwie tego brakowało mi na lekcjach historii. Gdyby takie informacje przemycano nam w opisach bitew czy wojen, może wszystko lepiej można by było zrozumieć.
Pomijając fakt, że język jest dość specyficzny i trzeba dłuższej chwili, żeby wciągnąć się w ten styl, to jednak jest to pozycja bardzo godna polecenia, nie tylko dla wielbicieli historii, bitew i wojen.

Właściwie tego brakowało mi na lekcjach historii. Gdyby takie informacje przemycano nam w opisach bitew czy wojen, może wszystko lepiej można by było zrozumieć.
Pomijając fakt, że język jest dość specyficzny i trzeba dłuższej chwili, żeby wciągnąć się w ten styl, to jednak jest to pozycja bardzo godna polecenia, nie tylko dla wielbicieli historii, bitew i wojen.