Gwiezdny posłaniec. Nasza cywilizacja z perspektywy kosmicznej

Początkowo zniechęciłem się do lekturki, ale z biegiem stron pan DeGrasse Tyson coraz zgrabniej wystawia na tacy intrygujące dane, zestawia je z innymi oraz przedstawia eksperymenty myślowe
Śmiało stwierdzam, że książka ta zmieniła moje poszczeganie świata

Początkowo zniechęciłem się do lekturki, ale z biegiem stron pan DeGrasse Tyson coraz zgrabniej wystawia na tacy intrygujące dane, zestawia je z innymi oraz przedstawia eksperymenty myślowe
Śmiało stwierdzam, że książka ta zmieniła moje poszczeganie świata

Nie jestem całkowicie usatysfakcjonowana po lekturze.

Już sam opis emanuje pewną arogancją i podczas czytania miałam wrażenie, że zaraz poznam mądrość samego Zbawiciela. Tyle że treść stoi z tym w wyraźnym kontraście, ponieważ poruszane tematy dotyczą głównie rzeczywistości amerykańskiej.

Poza tym uważam, że na okładce nie powinno widnieć tylko jedno nazwisko. Lista osób, które miały wpływ na powstanie książki, zamieszczona w podziękowaniach, jest zaskakująco długa.

Jeśli chodzi o samą książkę, „Gwiezdny posłaniec” to nic innego jak mieszanka szeroko zakrojonych rozważań naukowych i osobistych frustracji ukrytych pod ich płaszczykiem.

Często jednak przeważała obiektywność i było bez zarzutów. Doceniłam, że autor poprzez serię faktów — częściowo znanych jeszcze ze szkolnych czasów — starał się przekazać ogólną ideę. Ta znajomość pozwalała mi łatwo podążać za jego rozumowaniem; w przeciwnym razie można by się zagubić wśród informacji i stracić z oczu cel ich obecności. Mimo to nie znalazłam niczego, co mogłoby zrewolucjonizować mój sposób myślenia lub skłonić mnie do refleksji, bo wszystko wydawało mi się zbyt oczywiste. W każdym razie cieszę się, że dowiedziałam się czegoś nowego.

Momentami jednak autor był otwarcie zgryźliwy, prowokacyjny, powierzchowny, a czasem nawet szyderczy. Biorę pod uwagę, że pewne zachowania mogą wynikać z amerykańskiej mentalności, ale mimo to nie aprobowałam ich.

W trakcie lektury nieustannie gloryfikowano naukowe rozumowanie, sprawiając wrażenie, jakby to naukowcy powinni jako pierwsi przejąć stery świata. Nie mogłam oprzeć się myśli: czy rozumowanie oparte wyłącznie na danych obiektywnych nie zabija intuicji? Dane pochodzą z obecnych technologii, które oczywiście mają swoje ograniczenia, więc to, co obecnie nie jest mierzalne ani możliwe do zbadania, powinno być odrzucane? Na przykład Einstein wierzył w istnienie fal grawitacyjnych, ponieważ przewidywały je wzory matematyczne, ale nie miał sposobu, by je doświadczalnie potwierdzić. Dopiero sto lat później ich istnienie zostało bezpośrednio potwierdzone — co mówi samo za siebie. Być może to kwestia różnych podejść wynikających z odmiennych dyscyplin: Einstein był fizykiem teoretycznym, natomiast autor jest astrofizykiem.

Podsumowując, naprawdę nie wiem, komu mogłabym polecić tę książkę. Na oko wydaje mi się bardziej odpowiednia dla amerykańskich nastolatków, którym, po przyswojeniu w szkole różnych informacji, daje się naprzemiennie poklepanie po ramieniu lub pacnięcie w głowę, by zachęcić ich do spojrzenia na świat z różnych perspektyw. W nadziei, że zaczną więcej myśleć i może wprowadzą jakieś zmiany.

Nie jestem całkowicie usatysfakcjonowana po lekturze.

Już sam opis emanuje pewną arogancją i podczas czytania miałam wrażenie, że zaraz poznam mądrość samego Zbawiciela. Tyle że treść stoi z tym w wyraźnym kontraście, ponieważ poruszane tematy dotyczą głównie rzeczywistości amerykańskiej.

Poza tym uważam, że na okładce nie powinno widnieć tylko jedno nazwisko. Lista osób,...

Mało nauki i miesą zamiast tego autor politykuje naczym się niezna bo np myli lewice z liberalizmem
A dotego Tyson przypomina twety których nie powinien publikować ale i tak je przypomni
Coś się można dowiedzieć ale niezbyt dużo

Mało nauki i miesą zamiast tego autor politykuje naczym się niezna bo np myli lewice z liberalizmem
A dotego Tyson przypomina twety których nie powinien publikować ale i tak je przypomni
Coś się można dowiedzieć ale niezbyt dużo

Świetna książka gdy ją czytałem płynąłem, ciekawą dla ludzi zaciekawionych filozoficzną stroną kosmosu i naszego świata

Świetna książka gdy ją czytałem płynąłem, ciekawą dla ludzi zaciekawionych filozoficzną stroną kosmosu i naszego świata

Bardzo fajne spojrzenie, na pewno więcej się dowiem niż przeszukując www.google.pl ;)

Bardzo fajne spojrzenie, na pewno więcej się dowiem niż przeszukując www.google.pl ;)

Warte przeczytania.

Warte przeczytania.

Neil deGrasse Tyson jest znanym astrofizykiem, który wydał na ten temat wiele książek. Ta jest jednak zupełnie inna niż wszystkie poznane przeze mnie autora. O czym w takim razie jest. Tak szczerze mówiąc, o wszystkim i o niczym, ale w pozytywnym znaczeniu tego stwierdzenia. W książce znajdziemy przemyślenia autora na różne tematy, a wszystkie tezy potwierdzone m.in. badaniami naukowymi.

Mnie książka się podobała, chociaż nie ukrywam, nie była to pozycja na jedno podejście. Czytałam ją kilka dni, po kilkanaście, kilkadziesiąt stron. Uważam, że czytało się ją dość szybko, a także, że była nawet wciągająca.

„Gwiezdny posłaniec. Nasza cywilizacja z perspektywy kosmicznej” to moim zdaniem książka, z której można dowiedzieć się dość ciekawych rzeczy i polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - https://anka8661.blogspot.com/2025/01/Gwiezdny%20posaniec.%20Nasza%20cywilizacja%20z%20perspektywy%20kosmicznejwydawnictwoinsignis.html

Neil deGrasse Tyson jest znanym astrofizykiem, który wydał na ten temat wiele książek. Ta jest jednak zupełnie inna niż wszystkie poznane przeze mnie autora. O czym w takim razie jest. Tak szczerze mówiąc, o wszystkim i o niczym, ale w pozytywnym znaczeniu tego stwierdzenia. W książce znajdziemy przemyślenia autora na różne tematy, a wszystkie tezy potwierdzone m.in....

Książka jest zbiorem przemyśleń autora na różne społeczne tematy. Przy czym wypada podkreślić, że chodzi tu o tematy, które ważne są w Stanach Zjednoczonych. Oczywiście część z nich istotna jest też np. w Europie.
DeGresse Tyson stara się pokazywać, że do rozmowy o każdym z wybranych zagadnień można podejść racjonalnie i logicznie, czyli naukowo. Astrofizyk w swoich wypowiedziach wykorzystuje naukowe fakty, którymi uzasadnia swoje zdanie. Przy okazji tłumaczy się z kilku swoich wpisów zamieszczonych na serwisie społecznościowym Twitter. Wyjaśnia, skąd wzięły się kontrowersje wokół nich. Czasem chwali się tym, że czegoś jednak tam nie zamieścił, chociaż bardzo miał ochotę.
W trakcie czytania książki zgadzałam się lub nie zgadzałam z poszczególnymi stwierdzeniami autora. Jednak najbardziej zapadło mi w pamięć ostatnie zdanie z rozdziału „Ciało i umysł” — „Nazwijmy to obroną z użyciem argumentu o niepoczytalności.” — ciekawy sposób na podsumowanie ludzkości.
Nie jest to jednak książka o astronomii, fizyce i astrofizyce. Tym razem Neil deGresse Tyson proponuje swoim czytelnikom zapoznanie się z nim, jako człowiekiem, który ma swoje przemyślenia - jak każdy przeciętny człowiek — na tematy, które go w danej chwili dotykają w jakiś sposób lub po prostu o tematach medialnych. Czy jest to pozycja, która powinna się pojawić w dorobku tego naukowca i popularyzatora nauki? Myślę, że każdy sam musi sobie odpowiedzieć na to pytanie.
Jeśli o mnie chodzi, to wolałabym więcej treści o astrofizyce, ale i taki sposób „spotkania” z autorem był dla mnie ok.
Podsumowując ;) „Gwiezdny posłaniec” to przede wszystkim książka o społeczeństwach państw globalnej północy i tematach, które są w nich poruszane. Jeśli lubicie autora to polecam. Ostateczną ocenę musicie wystawić książce sami.

Książka jest zbiorem przemyśleń autora na różne społeczne tematy. Przy czym wypada podkreślić, że chodzi tu o tematy, które ważne są w Stanach Zjednoczonych. Oczywiście część z nich istotna jest też np. w Europie.
DeGresse Tyson stara się pokazywać, że do rozmowy o każdym z wybranych zagadnień można podejść racjonalnie i logicznie, czyli naukowo. Astrofizyk w swoich...

Fajne spojrzenie na różne tematy. Otwiera oczy na ważne kwestie.
Żyj i daj żyć innym :)

Fajne spojrzenie na różne tematy. Otwiera oczy na ważne kwestie.
Żyj i daj żyć innym :)

To jest książka, w której Tyson tłumaczy się ze swoich Tweetów. Wolę go oczywiście w roli astrofizyka, żeby nie było nieporozumień, ale jak widać potrzebował długiej formy do objaśnienia swoich błyskotliwych żartów. W każdym razie za kilka błyskotliwych momentów oceniam “posłańca” pozytywnie.

To jest książka, w której Tyson tłumaczy się ze swoich Tweetów. Wolę go oczywiście w roli astrofizyka, żeby nie było nieporozumień, ale jak widać potrzebował długiej formy do objaśnienia swoich błyskotliwych żartów. W każdym razie za kilka błyskotliwych momentów oceniam “posłańca” pozytywnie.