Angielski matematyk, profesor Uniwersytetu Oksfordzkiego, pisarz, poeta, fotograf; autor powieści Alicja w Krainie Czarów (1865) i Po drugiej stronie lustra (1871).
Był synem anglikańskiego duchownego, Charlesa Dodgsona. Ukończył studia matematyczne na Uniwersytecie Oksfordzkim i w latach 1855–81 był wykładowcą tej uczelni w Church College. W 1877 roku przyjął święcenia diakonatu w Kościele anglikańskim. Na stałe mieszkał w Oksfordzie, jedyną podróż zagraniczną odbył w 1867 roku do Moskwy i Petersburga (po drodze odwiedził Wrocław, Gdańsk i Warszawę).
Jako matematyk był autorem ok. 250 prac naukowych z zakresu matematyki, logiki i kryptografii. Interesował się zagadkami matematycznymi i grami liczbowymi, opracowując ich zasady. Swoje publikacje zawodowe podpisywał właściwym imieniem i nazwiskiem, pseudonimem posługując się wyłącznie w twórczości artystycznej.
Poza twórczością literacką był także fotografem, uważany jest za najlepszego XIX-wiecznego portrecistę dzieci i jednego z prekursorów fotografii artystycznej. Organizował wielkie bale dziecięce, na które zapraszał nawet 100 małych dziewczynek. Tracił zainteresowanie nimi, gdy dojrzewały (z wyjątkiem kilku przypadków). Nawet u jego współczesnych było to uważane za dziwactwo, choć nigdy nie został oskarżony o jakiekolwiek molestowanie.
Cierpiał na migrenę. W swoim dzienniku w roku 1880 opisał swój pierwszy epizod migreny z aurą.
Po latach doszukiwano się przesłanek na poparcie hipotezy, jakoby miałby być Kubą Rozpruwaczem, ale nie znaleziono żadnych pewnych dowodów.
Carroll zadebiutował w 1856 poematem Solitude (Samotność) w humorystycznym czasopiśmie „The Train”.
Najbardziej znanymi jego utworami jest Alicja w Krainie Czarów (Alice's Adventures in Wonderland, 1865) i jej kontynuacja Po drugiej stronie lustra (Through the Looking-Glass, 1871). Za pierwowzór postaci Alicji uważana jest Alice Liddell, córka dziekana oksfordzkiego kolegium Christ Church i wicerektora (1870-1874) Uniwersytetu Oksfordzkiego, Henry’ego George’a Liddella. Obie te książki, mieszające elementy baśniowe i realistyczne, pełne absurdu i groteski, zdobyły wielką popularność wśród dziecięcych i dorosłych czytelników.
Carrol jest też autorem poematu absurdalnego Wyprawa na żmirłacza (The Hunting of the Snark, 1875) oraz wiersza Jabberwocky (1855); w tym ostatnim poeta stworzył wiele neologizmów oraz nowych form gramatycznych. Carrol opublikował także dwie powieści dla dorosłych: Sylvie and Bruno (1889) oraz Sylvie and Bruno Concluded (1893).
7,5/10średnia ocena książek autora
20 854 przeczytało książki autora
7 000 chce przeczytać książki autora
215fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
- Ale ja nie chciałabym mieć do czynienia z wariatami - rzekła Alicja.
- O, na to nie ma już rady - odparł Kot. - Wszyscy mamy tutaj bzika. ...
- Ale ja nie chciałabym mieć do czynienia z wariatami - rzekła Alicja.
- O, na to nie ma już rady - odparł Kot. - Wszyscy mamy tutaj bzika. Ja mam bzika, ty masz bzika.
- Skąd może pan wiedzieć, że ja mam bzika? - zapytała Alicja.
- Musisz mieć. Inaczej nie przyszłabyś tutaj.
W tym właśnie sęk, że Czas nie znosi, aby go zabijano. Gdybyś była z nim w dobrych stosunkach zrobiłby dla Ciebie z twoim zegarem wszystko, ...
W tym właśnie sęk, że Czas nie znosi, aby go zabijano. Gdybyś była z nim w dobrych stosunkach zrobiłby dla Ciebie z twoim zegarem wszystko, co byś tylko chciała.
- A skąd wiesz, że ty jesteś obłąkany?
- Po pierwsze – odpowiedział Kot – pies nie jest obłąkany. Zgadzasz się z tym?
– Chyba tak – odpowie...
- A skąd wiesz, że ty jesteś obłąkany?
- Po pierwsze – odpowiedział Kot – pies nie jest obłąkany. Zgadzasz się z tym?
– Chyba tak – odpowiedziała Alicja.
– No, więc widzisz – ciągnął Kot – że pies warczy, jak się rozgniewa, a kiedy jest zadowolony – macha ogonem. Otóż ja normalnie warczę, kiedy jestem zadowolony, a macham ogonem, jak się rozgniewam. I dlatego jestem obłąkany.
11/2026
Są takie książki, które nie starzeją się mimo upływu lat czy nawet dekad, ponieważ nie należą wyłącznie do jednej epoki ani nie są przeznaczone dla jednego wieku czytelnika. „Alicja w Krainie Czarów” Lewisa Carrolla jest właśnie idealnym przykładem takiego literackiego fenomenu. Jest opowieścią, która potrafi oczarować zarówno dziecko swoją bajkową formą, jak i zaskoczyć dorosłego głębią ukrytą pod warstwą pozornego nonsensu. Wydanie ilustrowane Wydawnictwa MG dodatkowo podkreśla niezwykłość tej historii i sprawia, że powrót do klasyki staje się prawdziwą przyjemnością.
Trudno uwierzyć, że ta opowieść narodziła się podczas zwykłej letniej przejażdżki łódką ojca ze swoimi dziećmi. Carroll, matematyk i wykładowca z Oxfordu, stworzył świat tak osobliwy, że do dziś inspiruje kolejne pokolenia twórców filmowych, pisarzy i czytelników. Kraina Czarów nie przypomina żadnej klasycznej baśniowej krainy - to raczej senna mozaika zdarzeń, w której logika codzienności zostaje totalnie wywrócona do góry nogami.
Największą siłą tej książki jest jej język. Carroll bawi się słowami z niezwykłą swobodą, tworzy zabawne dialogi, absurdalne sytuacje i gry znaczeń, które potrafią rozśmieszyć, ale też zmusić bardziej czujnych czytelników do zastanowienia. W tłumaczeniu Antoniego Marianowicza humor ten brzmi wyjątkowo naturalnie, a wiele zdań i żartów na stałe weszło do polskiej kultury językowej. To ogromna wartość, bo dzięki temu „Alicja w krainie czarów” nie jest tylko przekładem klasyka, ale pełnoprawnym dziełem literackim brzmiącym niezwykle naturalnie w naszym ojczystym języku.
Dla młodszych czytelników “Alicja w Krainie Czarów” to przede wszystkim fascynująca przygoda: dziewczynka podąża za Białym Królikiem, spotyka Szalonego Kapelusznika, rozmawia z Kotem z Cheshire, trafia na dwór Królowej Kier. Każda z tych postaci jest jak barwny element snu: trochę śmieszny, trochę niepokojący, ale zawsze nieprzewidywalny. Dziecko może zanurzyć się w tej historii bez potrzeby rozumienia wszystkich ukrytych znaczeń, bo liczy się magia i ciąg zaskakujących zdarzeń.
Dorosły odbiorca może jednak zobaczyć coś więcej. Pod płaszczykiem bajki kryje się satyra na społeczne konwenanse, na sztywne zasady edukacji, na absurdy wynikające z ludzkich zachowań. Kraina Czarów jest niczym krzywe zwierciadło, w którym odbijają się nasze przywary, lęki i śmiesznostki. “Alicja w Krainie Czarów” to książka, którą można czytać wielokrotnie i za każdym razem odkrywać w niej inne znaczenia - raz jako dziecięcą fantazję, a innym jako inteligentny komentarz do świata dorosłych.
Muszę jednak uczciwie przyznać, że nie każdy odnajdzie się w tej formie narracji. Fabuła nie jest klasyczną opowieścią z wyraźnym początkiem i zakończeniem, lecz raczej serią epizodów, które pojawiają się i znikają jak obrazy we śnie. Dla niektórych może to być zachwycające, dla innych męczące lub zbyt chaotyczne. „Alicja” nie prowadzi czytelnika za rękę, a raczej zaprasza do swobodnego dryfowania po świecie wyobraźni.
Wydanie ilustrowane MG jest świetnym wyborem zarówno na prezent, jak i do domowej biblioteczki. Obrazy pomagają wejść w klimat tej historii i sprawiają, że książka staje się jeszcze bardziej baśniowa. A do tego jest rarytasem dla wielbicieli publikacji pięknych nie tylko literacko ale i wizualnie.
„Alicja w Krainie Czarów” to klasyk absolutnie wyjątkowy bo pełen humoru, dziwności, literackiej finezji i niepowtarzalnej atmosfery. To opowieść, do której naprawdę warto wracać, bo za każdym razem może zabrzmieć dla tego samego czytelnika całkowicie inaczej. Jedni ją pokochają, inni przynajmniej powinni docenić ją intelektualnie niż emocjonalnie, ale raczej nikt nie powinien przejść obok niej obojętnie.
Egzemplarz recenzencki otrzymany w ramach współpracy ze Stowarzyszeniem Sztukater
„Alicja w Krainie Czarów” książka, która łamie mózg (ale w najlepszy możliwy sposób!)
Myślisz, że Alicja w Krainie Czarów to jakaś stara, grzeczna bajeczka z morałem? ❌ BŁĄD GRUBEGO KALIBRU. To jedna z najbardziej odjechanych, dziwnych i nieprzewidywalnych historii, jakie kiedykolwiek powstały serio, momentami wygląda jak sen po zbyt długim scrollowaniu internetu.
Wyobraź sobie: dziewczynka widzi Królika w marynarce z zegarkiem, wpada za nim do dziury w ziemi i nagle BOOM 💥 trafia do świata, gdzie:
🐰 zwierzęta gadają więcej niż ludzie,
🍪 jedno ciasteczko sprawia, że rośniesz, inne że malejesz,
☕ herbata trwa wiecznie,
👑 a królowa za najmniejsze przewinienie krzyczy „ŚCIĄĆ MU GŁOWĘ!”.
Normalny dzień? Raczej nie 😅
Alicja to bohaterka, którą naprawdę da się polubić. Jest ciekawska, trochę zagubiona i często myśli sobie: „Halo, o co tu chodzi?”. Próbuje ogarnąć zasady, które nie mają sensu, rozmawia z ludźmi (i zwierzętami),którzy mówią zagadkami, i ciągle zastanawia się, kim właściwie jest. Brzmi znajomo? Trochę jak my, gdy próbujemy zrozumieć szkołę, regulaminy albo dorosłych 😂
Najlepsze w tej książce jest to, że nigdy nie wiesz, co wydarzy się na następnej stronie. Każda scena jest jeszcze dziwniejsza od poprzedniej, a dialogi potrafią rozbawić tak, że nagle łapiesz się na tym, że śmiejesz się do książki. To nie jest historia, którą czyta się „bo trzeba” to historia, którą czyta się, bo naprawdę wciąga.
📌 Dlaczego ta książka jest sztosem?
✨ ma bohaterów, których się nie zapomina (Kot z Cheshire = ikona),✨ jest pełna absurdu, humoru i totalnego chaosu,
✨ pokazuje, że nie zawsze trzeba pasować do zasad, które są bez sensu,
✨ rozwija wyobraźnię mocniej niż TikTok, Netflix i YouTube razem wzięte.
I najlepsze jest to, że Alicja w Krainie Czarów to książka, do której można wracać. Za pierwszym razem śmieszy i zaskakuje, a za kolejnym nagle łapiesz się na myśli: „Ej, to w sumie trochę o życiu…”. Carroll zrobił coś genialnego napisał historię, która wygląda jak bajka, a zachowuje się jak lustro dla naszego świata. Kolejnym plusem jest wydanie które według mnie jest ponadczasowe nie tylko okładka ale i ilustracje czarno białe jak i te kolorowe oraz motyw kart namalowany na brzegach książki oddaje to coś co ma w sobie. Gratuluje wydawnictwu MG zawsze bezbłędnie trafiają w moje gusta ( coś jak sroka do świecidełek)
Jeśli więc masz dość przewidywalnych historii, kochasz klimaty „WTF?!” i lubisz książki, które są inne niż wszystkie, to Alicja w Krainie Czarów jest dokładnie dla Ciebie. Wskakuj do króliczej nory 🕳️🐇 tylko ostrzegam: po tej lekturze świat może wydawać się jeszcze dziwniejszy niż wcześniej… ale może właśnie o to chodzi?
