Jerzy Nowosad

Kamil i Anna, młodzi narzeczeni, giną w wypadku samochodowym. Po śmierci trafiają w zaświaty, tak zwany Poziom Minus Jeden (Poziom Zero to ten nasz obecny, ziemski). Tam wiodą dalsze "życie", bardzo podobne do poprzedniego. Różnice są dwie - nie można mieć dzieci, a wszystkim zawiadują istoty nadprzyrodzone z czerwonymi oczyma, czyli takie diaboły. Z książczyną tą męczyłam się z przerwami dwa miesiące. Milion razy ją odkładałam na półkę i miałam zaprzestać lektury, ale w końcu twardo dojechałam do końca, bo w jakiś chory sposób fascynowało mnie, że można napisać coś tak beznadziejnego. Autor prezentuje masę zbędnych komentarzy dotyczących kobiecego ciała, a czyni to w sposób powtarzalny, nudny i często chamski. Tekst chwilami sprawia wrażenie, jakby piszący doznał kontuzji mózgu - zalany zbyt dużą ilością testosteronu, zrobiło się spięcie i usmażyło szare komórki. Nawet nie chce mi się liczyć, ile razy w tekście pojawił się zwrot "nikt nie mógł mieć zastrzeżeń do jej figury" albo "zlustrował z przyjemnością jej kształty". Najlepiej fascynację "ałtora" pokazuje ten obrazek: https://s18.postimg.org/51z34vq0p/ass_altor.gif Humor, jaki dostajemy, jest sztubacki albo chamski. Albo suchary, które nawet Karol Strasburger wstydziłby się opowiadać. Książczyna zawiera obfitą ilość stereotypów; kobiety nie znają się na silnikach, broni, meczach, są wiotkie i źle jeżdżą samochodem. No chyba że to miał być ten humor z podtytułu. Ha ha ha. Pomysłów ciekawych pod względem fabularnym nie ma. Chyba że zaliczymy do tego idiotyzm stulecia pod tytułem "Czarnoskórzy wojownicy z afrykańskiego buszu najeżdżają XIX-wieczną Europę i ją podbijają, bo wynaleźli karabin maszynowy i mają system sądowniczy polegający na klepaniu kobiet w tyłek." Podtytuł głosi: "komedia infernalna", ale śmiesznego to tu nic nie ma. Co za paskudny szajs. Więcej narzekania wypisałam tu: http://smieciowisk0.blogspot.com/2016/10/czerwone-oczy-jerzy-nowosad.html?zx=49be4988e66b7ca0