Rodzina Połanieckich

Seria: Złota Seria
Wydawnictwo: Zielona Sowa
6,63 (690 ocen i 59 opinii) Zobacz oceny
10
37
9
54
8
91
7
201
6
166
5
81
4
16
3
33
2
7
1
4
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788374358293
liczba stron
478
kategoria
klasyka
język
polski
dodał
Krzysiek W

Rodzina Połanieckich to jedna z nielicznych w dorobku Sienkiewicza powieści o tematyce współczesnej. Początkowo ostro krytykowana za zachowawczość i "filisterstwo", z czasem zyskała zwolenników i obrońców. Szczególnie żywy pozostał do dziś sposób przedstawienia miłości, daleki od utrwalonego w dziewiętnastowiecznej literaturze polskiej. Przede wszystkim główny bohater, Stanisław Połaniecki,...

Rodzina Połanieckich to jedna z nielicznych w dorobku Sienkiewicza powieści o tematyce współczesnej. Początkowo ostro krytykowana za zachowawczość i "filisterstwo", z czasem zyskała zwolenników i obrońców. Szczególnie żywy pozostał do dziś sposób przedstawienia miłości, daleki od utrwalonego w dziewiętnastowiecznej literaturze polskiej. Przede wszystkim główny bohater, Stanisław Połaniecki, jest uwikłany w relacje uczuciowe z kilkoma kobietami, co nie nosi jednak znamion tragicznego rozdarcia. Miłość nie jest czymś stałym, na zawsze określonym. Pisarz przedstawia w swej powieści całe spektrum uczuć miłosnych - od cielęcego zauroczenia Litki po cynizm kokietek czy czysto fizyczny pociąg bohatera do zamężnej kobiety.

 

źródło opisu: http://www.empik.com/rodzina-polanieckich-henryk-s...(?)

źródło okładki: http://www.empik.com/rodzina-polanieckich-henryk-s...»

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1578)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1151
Kachusek | 2016-09-28
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 28 września 2016

Na początku czytało się trochę opornie, za dużo opisów, zbyt wnikliwa analiza emocji i stanów umysłu bohaterów. Ale po czasie, właśnie ta wnikliwość staje się czymś bardzo wciągającym. Aż oderwać się od powieści nie można, tyle się dzieje, a wątki miłosne przeplatają się jeden w drugi. "Komedia ludzka", a raczej komediodramat w świetnym wydaniu. Jest tam wszystko. Od niepewności, zauroczenia, myśli nad moralnością, zdrady, rozgoryczenia, żalu i poszukiwania szczęścia. Wspaniały Sienkiewicz, w zupełnie innym wydaniu niż Trylogia, a równie pochłaniający :)

książek: 405
czytający | 2018-11-03
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 03 listopada 2018

W dobrym towarzystwie nie ma czasu na nudę a Henryk Sienkiewicz jako bardzo praktyczny w swych zapatrywaniach człowiek, zapewnił mi ostatnimi czasy dość "dobre stosunki" z ludźmi, którzy mają wiele ciekawego do opowiedzenia o współczesnej im epoce. Za sprawę pierwszorzędną uznałem wobec tego konieczność odwdzięczenia się polskiemu pisarzowi i wystawiłem mu bardzo dobrą notę. Mógłbym oczywiście marudzić i posunąć się do skrytykowania tego twórcy za zbytnią delikatność i serdeczność jego prozy. Mógłbym nawet żądać wystawienia na scenie bohaterów bardziej wyrazistych, będących ostatnimi kanaliami, szubrawcami odsądzanymi od czci i wiary. Jednak tego nie zrobię i cierpliwie poczekam na dalszą część perypetii zacnej rodziny Połanieckich, która z pewnością ujęła mnie swoją skłonnością do okazywania emocji na całkiem przyzwoitym poziomie. Mam nadzieję, że okazane im przeze mnie zaufanie zaowocuje jeszcze lepszą oceną kolejnego tomu.

Póki co, upewniłem się w przekonaniu, że "Rodzina...

książek: 532
Paweł | 2016-10-13
Na półkach: Przeczytane, Ulubione

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Głównego bohatera Stanisława Połanieckiego poznajemy jako trzydziestoparoletniego przedsiębiorcę, który ma za sobą edukację i staże zawodowe w Belgii. Z powodzeniem prowadzi od kilku lat interesy handlowe w Warszawie. Okoliczności sprawiają, że miejski „macher” odbywa nostalgiczną podróż do krainy swego dzieciństwa czyli do sennego i sielankowego wiejskiego dworku zubożałej szlachty. Tam poznaję Marynię Pławicką, która samą swoją obecnością i dobrocią uświadamia mu pustkę i miałkość swojej dotychczasowej egzystencji…
Dla mnie osobiście powieść jest przede wszystkim doskonałym odzwierciedleniem ówczesnych stosunków kapitalistycznych na ziemiach polskich. Znajdujemy tutaj spekulację giełdową, linie kredytowe, weksle i hipoteki, akumulacje kapitału i pierwsze większe inwestycję. Całość jest okraszona „pańską megalomanią” oraz kodeksem honorowym pieczętowanym pojedynkami na pistolety.

książek: 842
Katarzyna Bartnicka | 2017-12-29
Na półkach: Przeczytane, Szału nie ma
Przeczytana: 29 grudnia 2017

U schyłku roku (który to, powiedzmy sobie szczerze nie wyróżniał się niczym specjalnym w stosunku do poprzedniego, ani też nie zapowiada się, żeby ten następny miał w jakikolwiek sposób przyćmić obecny) przyszło mi zmierzyć się z literatura polską, sienkiewiczowską. Przeczytałam Rodzinę Połanieckich na poły z zainteresowaniem, na poły z niesmakiem. Nie wiem jak władza oświecona zadbała o patriotyczne wychowanie obecnych pokoleń, ale chciałoby się krzyknąć Więcej Sienkiewicza mniej Gombrowicza, bo ten ostatni, to same dyrdymały przecież. A Sienkiewicz? Sienkiewicz, to patriotyzm, tradycja i pokrzepienie serc. Mamy o oto rodzinę klasy średniej, on handlowiec ona Pani Domu. Ich relacje zarówno na polu miłosnym układają się bowiem taki sposób, gdzie od razu wiadomo kto tu chłop, a kto baba. I co najważniejsze pisarz skupia się na wartościach, tych wartościach. Ona Marynia stworzona po to by całym swoim jestestwem kochać Stasia. "Jam ran twych całować nie godna" chciałoby się...

książek: 2153

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

2016 ROK SIENKIEWICZOWSKI
100 - LECIE ŚMIERCI
170 - LECIE URODZIN

Powieść obyczajowa osadzona w XIX wiecznej Polsce , Warszawa i Krzemień, zubożały dworek szlachecki Pławickich.
Głowni bohaterowie to Stanisław Połaniecki i Maria Pławicka.
On, technik i handlowiec mieszkający w Warszawie, ona, zubożała panna mieszkająca z ojcem w Krzemieniu, ich drogi przecinają się , gdy trzeba spłacić Połanieckiego.
Powieść nie jest sagą rodziną, tu zalążek rodu Połanieckich zaczyna kiełkować i...."I odtąd poczęło się obojgu snuć życie, nie wolne od trosk, ale w którem było jednak więcej miodu, niż piołunu.
Autor zaś niniejszej książki pił ów miód — mocą wyobraźni..."
Oboje nudni, przewidywalni, Ona oderwana od rzeczywistości, naiwna, "służbie" oddana, pretensjonalna, widząca dobro we wszystkim i wszystkich, patrząca oczami na świat, gdyby go pierwszy raz widziała.
On, przedsiębiorca, twardo stąpający po ziemi, prawy człowiek, ale pełen pokus, relacje z kobietami: fascynacja, erotyczne , cielęce...

książek: 1125
Wiki | 2011-08-15
Na półkach: Przeczytane, PrB

Czytałam dosć długo praktycznie tylko wieczorami, ale właśnie to między innymi sprawiło, że kończąc czułam smutek, że to już koniec, 650 stron i co... i tylko tyle?! A przecież to takie jest cudowne, typowe dla obyczajowego stylu Mistrza, a takie świeże, niesztampowe!
A koniec to jednocześnie jakby nie koniec - jest wydarzenie, która zamyka akcję, wraz z początkiem spina ksiązkę jakby w klamry, ale! Losy większości bohaterów stoją pod znakiem zapytania. W tym los Zawiłowskiego, którego tak mi było żal... I los cichej, dobrej panny Rutkowskiej i tego trochę narwanego, dobrodusznego Świrskiego. Co się z nimi stało?

Powieść ta zawiera wszystko - śmiech, wzruszenie i radość, głębokie przemyślenia, które dla mnie były świetnym i ciekawym dodatkiem i trafne stwierdzenia.
Na dodatek myśląc o Marynii przed oczyma miałam tą która "była największym jego na ziemi uczuciem" - Marię Szetkiewiczównę, ukochaną pierwszą żonę pisarza, która zmarła zaledwie po 3 latach małżeństwa. Bo to właśnie ją...

książek: 587
Grot | 2018-03-29
Na półkach: Przeczytane

Rosjanie mają „Braci Karamazow” , „Annę Kareninę”czy „Wojnę i pokój”..., Anglicy „Sage rodu Forsyte’ów”..., Francuzi „W poszukiwaniu straconego czasu”..., a Polacy? Czy mamy jakąś monumentalną, klasyczną powieść obyczajową?

Może to zbytnie zuchwalstwo, może wypadałoby podać coś Prusa czy Reymonta, ale ośmielę się nieśmiało wskazać „Rodzinę Połanieckich”...

Do tej pory postrzegałem Sienkiewicza przez pryzmat rewelacyjnych powieści historycznych oraz nowel. Nie spodziewałem się, że stworzył też tak świetną realistyczną powieść jak „Rodzina Połanieckich” – tzn. wiedziałem, że napisał ją, ale nie spodziewałem się, że jest ona aż tak dobra dopóki jej nie przeczytałem.

Głównym bohaterem jest Stanisław Połaniecki, uwikłany w różnego rodzaju sytuacje miłosne i finansowe... To tylko jeden wątek, jest ich wiele, głównie natury damsko – męskiej.

Warto zwrócić uwagę na różnorodne odcienie miłości - cielęce zauroczenie Litki, pożądliwość Połanieckiego do cudzej żony (gdy własna mniej...

książek: 1743
chiave | 2018-10-04
Na półkach: Przeczytane, Audiobooki
Przeczytana: 04 października 2018

"Pierwszorzędny pisarz drugorzędny" - taki bon mot ukuto dla Henryka Sienkiewicza i właśnie przy "Rodzinie Połanieckich" przypominał mi się on najczęściej. Uczciwość każe jednak dodać, że jeśli Sienkiewicz był istotnie "pisarzem drugorzędnym", to daj nam Boże takich dzisiaj. "Rodzina Połanieckich" jest po prostu nieskazitelna warsztatowo i, co bardzo ważne, mimo ewidentnej programowości i nie ukrywanej pedagogiki, niezwykle barwna i zajmująca.
Powieść nie przetrwała jednak w moim odczuciu próby czasu i jest świadectwem rzeczywistości definitywnie i nieodwracalnie minionej. To taki trochę literacki skansen realiów i obyczajów. Jednak w przeciwieństwie do wielu innych - rzeczywiście drugorzędnych - powieści swojej epoki, nie jest pozbawiona akcentów uniwersalnych. Po raz kolejny, czytając rzecz powstałą przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości dostrzegłam tę niesłychaną mobilizację w utrzymywaniu wartości, które pozwoliły narodowi przetrwać, zachować tożsamość i odbudować...

książek: 1759
cymelium | 2017-07-18
Przeczytana: 18 lipca 2017

No niestety.... Sienkiewicz to nie moja bajka. Zdecydowanie nie moja.
Dawno temu zmuszona przez babcię przeczytałam W pustyni i puszczy. I już wtedy wiedziałam, że to raczej nie będzie mój ulubiony pisarz.
Teraz dałam szansę. Urlop, lenistwo....może dam radę. Może polubię? Może ta miłość do Sienkiewicza przychodzi z wiekiem?
Niestety. Ani urlop, ani wiek nie pomogły. Poddaję się po drugim tomie.

książek: 497
ardnaskela | 2014-12-17
Na półkach: Przeczytane

Sienkiewicz lepiej się sprawdzał w repertuarze historycznym. Książka ciekawa jako obraz epoki w której żył pisarz.

zobacz kolejne z 1568 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd