Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Nakarmić wilki

Cykl: Nakarmić wilki (tom 1)
Wydawnictwo: W.A.B.
6,63 (1119 ocen i 181 opinii) Zobacz oceny
10
75
9
76
8
167
7
306
6
250
5
127
4
54
3
44
2
9
1
11
Darmowe dodatki Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788374148474
liczba stron
254
słowa kluczowe
Bieszczady, wilki
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodała
niebieska

Kasia, absolwentka warszawskiej SGGW, przyjeżdża w Bieszczady, by zebrać materiał do pracy doktorskiej o wilkach. W stacji naukowej przebywają już Olgierd i Marcin. Mężczyźni nie wierzą, że ich nowa towarzyszka wytrzyma trudy życia w lesie. Kasia jednak okazuje się osobą nie tylko odporną na niewygody, ale też wyjątkowo odważną. Pierwsza nocna obserwacja wilków staje się początkiem wielkiej...

Kasia, absolwentka warszawskiej SGGW, przyjeżdża w Bieszczady, by zebrać materiał do pracy doktorskiej o wilkach. W stacji naukowej przebywają już Olgierd i Marcin. Mężczyźni nie wierzą, że ich nowa towarzyszka wytrzyma trudy życia w lesie. Kasia jednak okazuje się osobą nie tylko odporną na niewygody, ale też wyjątkowo odważną. Pierwsza nocna obserwacja wilków staje się początkiem wielkiej fascynacji Katarzyny, a kolejne, coraz bliższe spotkania z watahą sprawiają, że między dziewczyną a wilkami wytwarza się niemal mistyczną więź. W jej obliczu wszystkie miejskie rozczarowania tracą znaczenie. Kasia angażuje się obronę okrytych złą sławą zwierząt, sprowadza do pobliskiej wsi owczarki podhalańskie, mające odstraszać drapieżniki i trzymać je z dala od ludzkich zagród. W końcu wchodzi w drogę miejscowemu kłusownikowi, narażając własne życie. W tym samym czasie między nią a Olgierdem rodzi się uczucie. Nakarmić wilki to powieść, jakiej dotąd w Polsce nie było. W pisarstwie Marii Nurowskiej pojawił się nowy, intrygujący temat.

 

pokaż więcej

książek: 1438
Tetiisheri | 2011-12-21
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 01 grudnia 2011

Książka wpadła w moje ręce trochę przypadkowo. Nie posiadając żadnych informacji o twórczości autorki, ani tym bardziej samej powieści - dzięki rekomendacji znajomej bibliotekarki - zdecydowałam się wypożyczyć tą pozycję.

Recenzja na okładce nie do końca mi odpowiadała i być może dlatego książki już od pierwszych stronic nie czytało mi się tak przyjemnie. Początkowo nie byłam nią zachwycona, nie porwały mnie przygody Katarzyny w mrocznym lesie pełnym towarzyszących jej wilków, aczkolwiek sama postać jest godna podziwu. Z drugiej jednak strony, ciekawość tego, jak Katarzyna - odważna, dążąca do celu, ambitna studentka - poradzi sobie w Bieszczadach sprawiła, że nie odłożyłam książki na półkę. A z kolejnymi kartkami książki zaczęłam przekonywać się o tym, że jest - pod pewnymi względami - wartościową lekturą.

Katarzyna wyjeżdża w Bieszczady w celach naukowych - chce obserwować życie wilków. Swoje spostrzeżenie wykorzystuje do napisania pracy doktoranckiej. W górach mieszka z dwoma chłopakami, z którymi się zaprzyjaźnia. Przyjaźń w powieści przedstawiona została przez autorkę na dwóch płaszczyznach: jako uczucie występujące między ludźmi, ale również jako pewna więź wytwarzająca się pomiędzy Katarzyną a watahą wilków, której życiu w lesie studentka przygląda się z ukrycia.

Wartość powieści z pewnością podnoszą wplecione w nią inne gatunki literackie, dzięki którym książka staje się ciekawsza. Przyznam, że podczas lektury "Nakarmić wilki" kilka razy poczułam się zrezygnowana. Akcja najpierw rozkręcała się, nagle wydawała mi się nudna, po czym intrygowała, żeby za chwilę znowu mnie zawieść. Jednak za każdym razem na kolejnej karcie książki pojawiał się element, który tą monotonię przepędzał. I tak, dzienniki Katarzyny są dla czytelnika świetnym źródłem informacji o codziennych przyzwyczajeniach wilków; a listy i wiersze stanowią romantyczny wątek w powieści. Dodam jeszcze, że wielkim zaskoczeniem było dla mnie zakończenie powieści.

„Nakarmić wilki” to już kolejna z szeregu wielu powieści Marii Nurowskiej. Książka pojawiła się w księgarniach we wrześniu 2010 roku. Rok później powstaje kontynuacja tej powieści zatytułowana „Requiem dla wilka”. Pomimo mojej huśtawki nastrojów wywołanej podczas lektury, ogólnie oceniam powieść jako dobrą. Styl, język i forma przekazu Marii Nurowskiej nie leżą w moim guście, ale jeśli ktoś chciałby oderwać się od poważnych tematów, trudnych czytadeł, i lubi tego typu historyjki, to z pewnością zapała do tej pozycji sympatią.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Krótka historia prawie wszystkiego

9/10 - rewelacyjna. Książka o nauce, od powstania wszechświata po obecnie panujących potomków małp, i historii nauk przyrodniczych, napisana przys...

zgłoś błąd zgłoś błąd