Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Dziady, część III

Wydawnictwo: Zysk i S-ka
5,99 (17284 ocen i 594 opinie) Zobacz oceny
10
827
9
1 351
8
1 445
7
3 681
6
3 407
5
2 955
4
1 252
3
1 470
2
315
1
581
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
8386530146
liczba stron
220
język
polski
dodał
Arek

Inne wydania

Największy polski dramat romantyczny, w popularnym wydaniu i za cenę umożliwiającą zakup każdemu.

 

źródło opisu: Wydawnictwo Zysk i S-ka, 1994

źródło okładki: zdjęcie autorskie

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (35495)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1613
Wojciech Gołębiewski | 2014-01-29
Na półkach: Przeczytane, Ulubione
Przeczytana: 29 stycznia 2014

Przykro patrzeć na ocenę 5,75 dla najważniejszego dzieła literatury polskiej. Bo co my mamy poza tym? - "Nieboską..", "Kordiana", Norwida, Wyspiańskiego i trójcę Witkacy-Gombrowicz-Schulz ? Dla smakoszy Parandowski, a dla filozofów Brzozowski i Lem. W światowych "rankingach" nie mamy ani jednego reprezentanta polskiej prozy, a z poetów Miłosza, Herberta i Szymborską. Czemu nie szczycimy się piewcą "polskiego romantyzmu", tak bardzo obecnego i w dzisiejszej rzeczywistości

książek: 6013

Uważam, że "Dziady" - zwłaszcza część III - to bardzo trudne dramaty.

Pamiętam, że w liceum wkuwałam formułki o Gustawie vel Konradzie i wydawało mi się, że Mickiewicz oszalał, kiedy pisał "Wielką improwizację", czy "Widzenie księdza Piotra". Wierzyłam w każdą legendę, że był wówczas pod wpływem "ziółek" - bo te wszystkie wyobrażenia walki z Bogiem, prometeizm, mesjanizm - wydawały mi się przesadzone.

Obecnie, wydaje mi się, że czym innym były "Dziady" dla czytelnika polskiego XIX wieku i czym innym są "Dziady" dla czytelnika współczesnego. Myślę, że w "Dziadach", zwłaszcza części III, tkwi duch Narodu, w momencie swojego najczarniejszego upadku, bezsilności, braku nadziei, braku wiary, braku niepodległości. Myślę, że poeta zdołał przenieść poszarpaną duszę Narodu, z całym jego smutkiem, całą niejednoznacznością, całą tragedią i zachował ją dla czytelnika współczesnego. I, my, obecnie, na kartach tego dramatu, widzimy tego ducha, widzimy mętną przeszłość i możemy ją odczuć. Inną...

książek: 235
Thomas | 2011-04-02
Na półkach: Przeczytane

Mimo zdziwienia kolegów i koleżanek ze szkoły zawsze "Dziady" były moją ulubioną lekturą. Obecnie obserwujemy szał na opowieści o duchach, wampirach itd, często średniej jakości a mamy (chyba w każdym domu) tak wspaniałe mroczno-gotycko-romantyczno-wizjonerskie dzieło:)

książek: 1249
Luiza | 2013-07-06

Pamiętam jak polonistka w liceum straszyła nas epoką romantyzmu - uczniowie zupełnie sobie z nią nie radzą, nie rozumieją i nie lubią. Stwierdziłam, że nie ma co do tego podchodzić z uprzedzeniem i nawet dobrze na tym wyszłam.
Jeśli chodzi o Mickiewicza to tu i tak najwyżej cenię Pana Tadeusza, ale Dziady również są u mnie wysoko.
Choć może to też zasługa tego, że zaczęłam je czytać w okolicach 1litopada, więc część II i IV szczególnie przypadły mi do gustu, bo jeśli chodzi o III to ciut gorzej ;)

książek: 1167

"Ciemno wszędzie, głucho wszędzie,
Co to będzie, co to będzie?" - cz. 2 "Dziadów"
Poprzez rytualne wezwanie duchów lekkich, pośrednich i ciężkich otrzymujemy ważne przesłania. Dla mnie to najlżejsza część książki, wzruszająca i prosta, łącząca w sobie pogańskie i chrześcijańskie elementy tradycji. Czuję klimat typowy dla "Ballad i romansów". Pojawia się Widmo, które ujrzymy jeszcze w innych postaciach...

"Wybiło dwie godziny: miłości, rozpaczy,
A teraz następuje godzina przestrogi." - cz. 4 "Dziadów"
Tutaj po raz pierwszy poznajemy głębiej Gustawa, jest on dla mnie zwiastunem poplątanych myśli, uczuć i zdarzeń, wokół niego będzie kręcić się dalsza akcja. Jawi nam się jako bohater romantyczny, bywa ekstatyczny i przygnębiony, zależy w którą stronę zmierza...

książek: 677
ChicaDeAyer | 2013-08-23
Przeczytana: 2011 rok

To jest Mickiewicz w najlepszym wydaniu! Cykl dramatów, będących najwspanialszą z możliwych wizytówek polskiego Romantyzmu, traktujących o różnych tematach, w zależności od części. I mamy tu dramat społeczny (cz. II), narodowy (cz.III) oraz o tematyce miłosnej (cz. IV), poprzedzone wierszem "Upiór". Wszystkie te człony są spojone postacią głównego bohatera, z którym udajemy się w podróż po ówczesnej rzeczywistości i z którym to dzielimy tęsknoty serca.

To dzieło niezwykle bogate w przeróżne treści, będące odzwierciedleniem nastrojów panujących w ówczesnej niełatwej epoce. Szczególnie istotną dla polskich realiów jest część III, stanowiąca mickiewiczowską próbę interpretacji tragicznych wydarzeń i będąca jednocześnie manifestem patriotyzmu. Wiara w niezniszczalną Polskę i jej podniesienie się z kolan, mimo nieprzychylności europejskich mocarstw, stanowiła pociechę w obliczu zamętu sianego przez krzywdziciela. To tłumaczy, dlaczego była tak szanowana i czemu stała się po latach...

książek: 611
FromNorwayWithLove | 2011-02-02
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 2005 rok

Gdyby dziady były krótsze to wytatuowałabym je sobie na skórze! :P

książek: 5055
kajsa | 2013-11-28
Przeczytana: 28 listopada 2013

Czytana któryś raz...no cóż,nie umiem się nią zachwycać,mimo że powinnam.Gdy byłam młodsza, bardziej przemawiała do mojej imaginacji.
Dziś dostrzegam w "Dziadach" rodzaj usprawiedliwienia autora jego nieobecności podczas powstania listopadowego.

książek: 746
Ravenna | 2011-05-17
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 15 grudnia 2010

Kolejny utwór z cyklu "Co autor miał na myśli". Na lekcji, gdy to interpretowaliśmy okazało się, że była mowa o jakimś powstaniu, o walce i patriotyzmie. Ta...? Gdzie? Nie byłam, nie jestem i nie będę fanką dramatów, po wieki wieków. Dramatom mówię stanowcze 'nie' ! (A szczególnie tym Mickiewicza)

książek: 6379
JaneS | 2014-10-17
Przeczytana: 17 października 2014

„… Nasz naród jak lawa,
Z wierchu zimna i twarda, sucha i plugawa,
Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi;
Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi”

Kanwą akcji III części „Dziadów” jest autentyczne wydarzenie, jakim było uwięzienie Adama Mickiewicza wraz z najwybitniejszymi działaczami Towarzystwa Filomatów w październiku 1823 roku i osadzenie ich w zamienionym na wiezienie klasztorze oo. Bazylianów w Wilnie.

Bardzo precyzyjnie, bo na podstawie tekstu (napis wykonany przez Więźnia na ścianie celi) można określić czas akcji Prologu: rozgrywa się ona dokładnie w dniu 1 listopada 1823 roku, czyli w dzień Wszystkich Świętych (oczywiste nawiązanie do obrzędu dziadów).

Akcja utworu rozgrywa się przeważnie na terenach nie istniejących po III rozbiorze Rzeczypospolitej: na Litwie (Wilno), w Polsce (Warszawa), na Ukrainie (okolice Lwowa); oraz w Rosji (Petersburg).

Jak niektórzy mogli się już zorientować- nie cierpię dramatów (ogólnie rzecz biorąc: smutasów). Bo skoro na co dzień...

zobacz kolejne z 35485 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Transatlantyk dla Yi Lijun

Po raz ósmy została wręczona nagroda Transatlantyk. W tym roku otrzymała ją Yi Lijun, tłumaczka literatury polskiej na język chiński, uznana literaturoznawczyni i popularyzatorka kultury polskiej w Chinach.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd