Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Francuska suita

Tłumaczenie: Hanna Pawlikowska-Gannon
Wydawnictwo: Albatros
6,96 (131 ocen i 22 opinie) Zobacz oceny
10
10
9
15
8
15
7
50
6
21
5
13
4
2
3
1
2
1
1
3
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788373593190
liczba stron
448
kategoria
Literatura piękna
język
polski

Zamiarem Irene Nemirovski było napisać pięcioksiąg, niestety w skutek aresztowania, które doprowadziło do śmierci autorki, powstały tylko dwie części. Dzieło odnalezione w archiwum pisarki od razu spotkało się z dużym zainteresowaniem. Pierwsza część książki to obraz masowej ucieczki mieszkańców Paryża, przerażonych pogłoskami z zbliżaniu się Niemców. Niesłychanie barwny obraz, w którym...

Zamiarem Irene Nemirovski było napisać pięcioksiąg, niestety w skutek aresztowania, które doprowadziło do śmierci autorki, powstały tylko dwie części. Dzieło odnalezione w archiwum pisarki od razu spotkało się z dużym zainteresowaniem.

Pierwsza część książki to obraz masowej ucieczki mieszkańców Paryża, przerażonych pogłoskami z zbliżaniu się Niemców. Niesłychanie barwny obraz, w którym występują przedstawiciele wszystkich stanów: bogaci mieszczanie w samochodach wyładowanych srebrem, bielizną pościelową; skromni urzędnicy maszerujący pieszo obok robotniczych matek z niemowlętami na ręku; intelektualiści zatroskani o rękopisy swoich książek; rozproszone oddziały wojska. Bohaterowie poszczególnych epizodów, scharakteryzowani z niezwykłą celnością i zwięzłością właściwą Niemirowskiej, a całość tworzy obraz chaosu, egoizmu i wygodnictwa, niezbyt przychylny dla Francji.

W części drugiej poznajemy mieszkańców małego miasta, w którym stacjonuje niemiecki pułk. Nawiązują się przyjaźnie, intrygi, rodzi się nawet prawdziwa miłość. Młoda Francuzka, której mąż przebywa w niemieckiej niewoli, i przystojny Niemiec z arystokratycznej rodziny czują raczej pociąg niż wrogość do siebie. Jednak okoliczności muszą ich rozdzielić.

Książkę uzupełnia aneks złożonych z notatek autorki i niezwykle poruszających listów dotyczących wojennych losów jej i rodziny.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 1724
Edyta Zawiła | 2016-04-12
Przeczytana: 12 kwietnia 2016

"Francuska suita" przeleżała 60 lat na dnie walizki Irene Nemirovsky, która zginęła w 1942 roku w obozie Auschwitz z powodu żydowskiego pochodzenia.
Chciała napisać pięć części...przekreśliła to śmierć, powstały dwie księgi i 2004 roku ukazała się książka, później film.
Nie powiedzieli prawie nic o swoich prawdziwych uczuciach, nie padło ani słowo o miłości...
Spojrzenia, rozmowy, muśnięcia, dotyk, pocałunki w czasach, gdy miłość pomiędzy niemieckim oficerem i francuską dziewczyną była zakazana....
W tle wciąż słyszę tę niezwykła suitę....
Przepiękny film z gatunku nierealnych ale doskonałe aktorstwo Michelle Williams i niezwykle zabójczo przystojnego, czarującego, urzekającego w mundurze niemieckim Matthiasa Schoenaertsa. Teściowa w roli Kristin Scott Thomas arystokratka - patriotka z krwi i kości.
Polecam ogląda się cudownie.

To był film i iluzja stanęła na wysokości zadania, scenarzysta wykonał majstersztyk adaptacji książki, szczątkowych informacji o uczuciach rozbudował nieskończone dzieło....
Przykład nieliczny aby film był lepszy od książki.
Książka składa się z dwóch części "Czerwcowa burza" i "Dolce".
Mnie się udziela taki niedosyt, niedokończenie, świetnie sportretowane społeczeństwo francuskie z wadami, zaletami, obyczajowością, moralnością, religijnością, jesteśmy świadkami solidarności i jednocześnie donosicielstwa i "bratania się" z wrogiem, okupantem, zwycięzcą, pod płaszczykiem obłudy, hipokryzji i pozornej "przyzwoitości" polepszenia sobie sytuacji materialnej, bytowej lub "prestiżu".
"Czerwcowa burza" to obraz Paryża, który czeka jak na szpilkach na przybycie Niemców, walizki popakowane i do ucieczki przygotowanie...ale może coś uda się zachować, może nie trzeba jednak uciekać, Niemcy to też ludzie, przybyli na swoje zwycięscy.
Autorka obraz Francji utożsamia z różnymi postawami społecznymi różnych warstw społecznych od notabli do najniższej grupy społecznej.
Rodzina Pericand, mąż kustosz muzeum, żona Charlotte około 48 lat, pięcioro dzieci, najstarszy syn ksiądz, najmłodsze dwa latka.
Ustosunkowanie się do panującej sytuacji charakteryzuje postawy i absurdy podejmowanych decyzji w okolicznościach wojennych np. pani Pericand przejawia bardzo ludzkie odruchy przyzwoitości i serca uczy dzieci bycia wrażliwym na los biednych, dzielenia się a za chwilę następuje dyskurs i oskarżanie, że nie można rozdawać jedzenia, bo sklepy pustkami świecą. Pretekstem do opóźniania wyjazdu staje się też nieodebranie na czas pościeli i obawa, że dostanie się w ręce wroga, a to jest cześć jej dziedzictwa, tradycja rodzinna.
Ciekawą postacią jest pisarz Gabriel Corte i jego metresa Florence.
Corte bogaty człowiek u niego też trwa pakowanie i przygotowania do wyjazdu. w trakcie podróży na nocleg pisarz z kochanka trafiają do hotelu, który jest przeludniony, ludzie śpią wszędzie.
Pisarz jest oburzony obsługą i zajmowaniem jakiejś nory, gdzie jak określa "...W takich warunkach nie będziemy mogli się porozumieć..."
a już na pewno nie nocować "...tę nędzną mansardę, która cuchnęła pluskwami i zlewem. Nie zauważyłaś, że była usytuowana nad kuchnią?Jak miałem tam zostać? Wyobrażasz to sobie?..."

Inna ciekawa persona to miłośnik i znawca porcelany Charles Langelet sześćdziesiąt lat, który starannie, delikatnie i czule pakuje swoją pasję do walizek. Na wyjazd zdecydował się z powodu chaosu, który panuje, ten stan nieporządku, nienawiści, strachu, który paraliżuje ludzi dookoła niego jest przez niego odbierany jako "...odrażający spektakl wojny..." i nie pozwala mu normalnie żyć. Wyjeżdża sam, nie interesują go losy innych, liczy się tylko "on i porcelana".

Chcesz poznać ludzkie charaktery...wywołaj wojnę.
"Dolce" to obraz sielankowej małomiasteczkowej społeczności, gdzie w czasach zakazanych rodzi się fascynacja miedzy młodą Francuzka a Niemcem...
Autorka bardzo szczątkowo zarysowała tę rozwijającą się miłość serwując nam sportretowany obraz społeczny, poznajemy skrajne osobistości jak hrabiostwo de Montmort, które na dwa fronty działa z Niemcami i przeciwko, Madame Angellier , jej piękny dom, opłakiwanie syna będącego jeńcem Gastona oraz synową Lucillę, Benoita Sabarie i jego żonę Madeleine, która wpadła w oko niemieckiemu tłumaczowi Bonnetowi, Bruna von Falk'a postrzeganego przez całe miasteczko jako "poprawnego i przyzwoitego " Niemca.
Małomiasteczkowość kompatybilnie harmonizuje się z Niemcami,czerpią korzyści obie strony np. talony na benzynę, przepustki do Paryża, romanse czy pomoc przy zajęciach domowych, ma swoje tajemnice, miejscowa ludność nadal na siebie donosi, obgaduje...by za chwilę znów sielankę tworzyć.
Polecam do zapoznania się z lekturą ze względu na ciekawą historię i czekanie na publikację 62 lata ,i ładny język, stylistykę, mnie osobiście nie urzekła ta powieść jak sam film.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Jestem żoną szejka

Tą książkę oceniam na mocną 6 czyli ocenę dobrą Fajnie się czytało i znowu miałam okazje poznać arabskie zwyczaje których bardzo nie rozumiem B...

zgłoś błąd zgłoś błąd