Dzieje Polski za Piastów

Interesująca pozycja. Miejscami oczywiście nieco przeciągnięta - szczegóły dotyczące konkretnych zawodów na polskiej wsi nie były szczególnie interesujące. Jednakże z punktu widzenia dużej polityki bardzo ciekawe dzieło, które istotne rzuca nieco inne światło na politykę europejską z czasów średniowiecza.

Interesująca pozycja. Miejscami oczywiście nieco przeciągnięta - szczegóły dotyczące konkretnych zawodów na polskiej wsi nie były szczególnie interesujące. Jednakże z punktu widzenia dużej polityki bardzo ciekawe dzieło, które istotne rzuca nieco inne światło na politykę europejską z czasów średniowiecza.

Historia Piastów jest bardzo ciekawa. Książka początkowo wciąga, ale są pewne rozdziały napisane w taki sposób, że męczą. Poza tym, autor przedstawia niektórych Piastów jako osoby bez wad, np. Kazimierza Wielkiego, co mnie odrobinę drażniło. Z pozytywnych stron, dowiedziałem się sporo nowych rzeczy o tym jak wyglądało społeczeństwo za panowania Piastów, zatem była to może nie zachwycająca, ale dość udana lekcja historii.

Historia Piastów jest bardzo ciekawa. Książka początkowo wciąga, ale są pewne rozdziały napisane w taki sposób, że męczą. Poza tym, autor przedstawia niektórych Piastów jako osoby bez wad, np. Kazimierza Wielkiego, co mnie odrobinę drażniło. Z pozytywnych stron, dowiedziałem się sporo nowych rzeczy o tym jak wyglądało społeczeństwo za panowania Piastów, zatem była to może...

Zdecydowanie polecam książkę czytelnikom, którzy posiadają już wiedzę na temat panowania Piastów. Wiele rzeczy jest już w niej nieaktualne ( pierwsze wydanie jest z początku XX wieku). Feliks Konieczny przedstawia czytelnikowi postaci poszczególnych Piastów, którzy rządzili Polską. W ramach wstępu, szkicuje okoliczności powstania Naszego Kraju, oraz krótką historię jej sąsiadów. Czyta się ją bardzo przyjemnie, pomimo specyficznego, lekko anachronicznego języka. Jednakże jeszcze raz powtórzę sporo "faktów" jest już nieaktualnych.

Zdecydowanie polecam książkę czytelnikom, którzy posiadają już wiedzę na temat panowania Piastów. Wiele rzeczy jest już w niej nieaktualne ( pierwsze wydanie jest z początku XX wieku). Feliks Konieczny przedstawia czytelnikowi postaci poszczególnych Piastów, którzy rządzili Polską. W ramach wstępu, szkicuje okoliczności powstania Naszego Kraju, oraz krótką historię jej...

Marne niestety dzieło.

„Nieco na wschód od Krakowa by główny gród plemienia Wiślan, Wiślica, na lewym brzegu Wisły. Jeden z wysłanników i uczniów św. Metodego, ochrzcił księcia Wiślan i to jest początkiem chrześcijaństwa w ziemiach polskich. Podobnie posyłał św. Metody swych kapłanów na Ślązk i równie nie bezowocnie” (s. 21 wydania z 1902, pisownia ówczesna)

Chodzi tu o 11 rozdział „Żywotu Św. Metodego” :
„Był zaś w nim (t. j. w Metodym) dar proroczy, że spełniało się wiele przepowiedni jego, z których jedną lub dwie przytaczamy. Pogański książę, silny bardzo, siedząc nad Wisłą, urągał chrześcijanom i szkody im wyrządzał. Posławszy zaś do niego (Metody),kazał mu powiedzieć: na dobre wyjdzie ci, synu, ochrzcić się z własnej woli i na własnej ziemi, abyś nie był ochrzczony przymusem na ziemi obcej, i wspomnisz mnie; co się też stało.” (tłum. Tadeusz Lehr-Spławiński)
Można to rozumieć dwojako: książę bądź został zmuszony do przyjęcia chrztu bądź zrobił to własnowolnie. Jednak brak o tym innych danych. Vide komentarz
https://bazhum.muzhp.pl/media/files/Collectanea_Theologica/Collectanea_Theologica-r1932-t13-n1_2/Collectanea_Theologica-r1932-t13-n1_2-s3-12/Collectanea_Theologica-r1932-t13-n1_2-s3-12.pdf

Należałoby oczekiwać wzmianki podobnej do chrztu Mieszka I :
„DCCCCLXVI Mesco dux Poloniae baptizatur”.
Tymczasem ów książę pozostał bezimienny.

„Rasa biała dzieli się na dwa odłamy: Semitów i Aryjczyków. Aryjczycy dzielą się na azyatyckich i europejskich. Europejscy Aryjczycy dzielą się na szczepy, z których każdy mieści w sobie po kilka narodów i języków. Obecnie najważniejsze szczepy są : romański, germański i słowiański.” Tu szczegółowe wyliczenie (nie bardzo wiadomo czemu mające służyć, jakby chodziło o jakieś sprawy dotąd nowe a nieznane, narody zaś nie pasujące do schematu utożsamienia z grupą językową, jak Belgów czy Szwajcarów, pomija). „Inne narody zamieszkałe w Europie nie należą już do Aryjczyków; obcy zupełnie są Finowie, Madziarzy i Żydzi, ich języki nie są też w niczem do naszych podobne.” (s. 8) Czy, wedle wygłoszonego wyżej twierdzenia, Finowie bądź Węgrzy do rasy białej nie należą czy też są Semitami, tego nie wyjaśnić nie raczy, gdyż w następnym zdaniu rozważa „gdzie była pierwotna kolebka Aryjczyków” etc. Tym bardziej nie wiadomo, gdzie wedle niego zaliczyć Tyrreńczyków czy Basków.

W innych sprawach Koneczny też sprawiał wrażenie, jakby wiedział więcej niż ze źródeł wyczytać można.

„Dzieliło się tedy ówczesne społeczeństwo na dwa stany według zajęć: na wojowników i gospodarzy. Rodowici Polacy byli tylko albo wojownikami w drużynie książęcej, albo gospodarzami najrozmaitszych zawodów, od myślistwa aż do rolnictwa. Wszyscy zupełnie wolni i sobie wobec prawa równi, bez względu na majątkowe różnice.” (s. 93, jedno z wielu podobnych zdań, opartych nie wiadomo na czym)

Co gorsza powielał bajędy o Bolesławie Zapomnianym:
„Mieszko [Lambert] po cichu zbierał swych przyjaciół. Po śmierci Ottona w r. 1033 śmiałym zamachem zajął niespodzianie dzielnicę Dytryka, a jego wypędził. Połączył w jednym ręku państwo, choć uszczuplone; zrywał się na nowo do odwetu, ale zabity przez własnego giermka, zakończył życie dnia 10 maja 1034 r., pozostawiając tron starszemu synowi Bolesławowi.” W rzeczywistości opis śmierci dotyczy Bezpryma, którego dzieje zapewne dały początek legendzie o rzekomym Bolesławie. „Dwa lata rządów tego Bolesława wystarczyły, żeby pogrążyć państwo w ostateczny zamęt. Co z nim samym się stało, nie wiem; jedna tylko kronika o nim wspomina, a i ta zbywa rzecz krótko. Panowanie to większem było nieszczęściem, niż wszystkie klęski za Mieszka II. Jedynym jego dobrym czynem było, że się na samym wstępie koronował. Rządził jednak srogo i zostawi po sobie smutną pamięć, jakby jaki zbrodniarz. Ale co takiego mianowicie zrobił, nie wiemy. Została nam tylko małomówna wiadomość, że "źle skończył" i że go kronikarze za karę nie wliczają do pocztu książąt i królów polskich. Rzeczywiście opuszczano go, tak, że nawet pamięć o nim zaginęła, a dopiero za naszych dni się spostrzeżono.” (s. 90n)

Gdyby coś z tego było prawdą, to czym miałby się koronować, skoro insygnia Bezprym odesłał do cesarza?

Vide http://www.poczet.com/zapomniany.htm

W 1335 „Zjazd odbył się w Wyszehradzie (…) Królowie węgierski i czeski wydali też tu wyrok polubowny, tej treści, że Zakon ma zwrócić Polsce ziemię kujawską i dobrzyńską, ale Pomorze otrzyma od króla Kazimierza jako "jałmużnę".” (s. 347) „Zawarto pokój w Kaliszu dnia 23 lipca 1343 r. na warunkach nieco odmiennych od wyszehradzkich rokowań. Krzyżacy opuszczali Kujawy i Dobrzyńskie, a dostawali ziemię michałowską i chełmińską na wieczystą "jałmużnę", Pomorze za jako lenno polskiej korony, za roczną daniną i ze zwykłym obowiązkiem lenników dostarczania posiłków. Ten obowiązek ograniczono jednak tylko do wypraw przeciw niewiernym, a więc przeciw pogańskiej Litwie i schyzmatyckiej Rusi.” (s. 367) Napisane z takim znawstwem, że może się udzielić. Tymczasem już w 1422 było to sporne. W XIX w. warunki pokoju próbował odtworzyć Józef Szujski, nie dochodząc do jednoznacznych ustaleń, zakładał, że „Były więc akta obowiązujące Zakon, a dokumenta nasze do traktatu kaliskiego nie są kompletnemi. Jak daleko szły te akta, jakie nakładały obowiązki, o tem przypuszczać tylko wolno, na podstawie zeznań świadków i prawdopodobieństwa.“ Cyt. za:
https://books.google.pl/books?id=ZzYRAAAAYAAJ s. 153
„Dziś nie można z całą pewnością odrzucić ani potwierdzić tez Szujskiego. Nie pozwala na to brak krzyżackich rewersałów traktatu kaliskiego.“ Cyt. za:
http://www.historycy.org/index.php?act=Attach&type=post&id=11969

Marne niestety dzieło.

„Nieco na wschód od Krakowa by główny gród plemienia Wiślan, Wiślica, na lewym brzegu Wisły. Jeden z wysłanników i uczniów św. Metodego, ochrzcił księcia Wiślan i to jest początkiem chrześcijaństwa w ziemiach polskich. Podobnie posyłał św. Metody swych kapłanów na Ślązk i równie nie bezowocnie” (s. 21 wydania z 1902, pisownia ówczesna)

Chodzi tu o...

"W czasach starożytnego pogaństwa, przed przyjściem na świat Zbawiciela, utarło się zapatrywanie, że świat i ludzkość psują się coraz bardziej."

W przeciwieństwie do antycznych autorów, piszących o "wieku złotym", Koneczny uważa, że chrześcijaństwo musi upatrywać wiek pokoju i szczęśliwości w przyszłości, nie w przeszłości. We wstępie formułuje swój pogląd na cel badania historii i rolę nauk historycznych:
"Trzeba być bardzo dziecinnym, żeby dopiero od siebie i swoich czasów rozpoczynać dążenie do postępu, a nie zastanowić się, jak też radzili sobie nasi przodkowie. Tyle rzeczy im zawdzięczamy! (...) Nie o to też chodzi w historyi, żeby opowiedzieć tysiące zdarzeń, ale o to, żeby opowiedzieć, przez jakie zmiany przechodziły ludzkie sprawy, aż się ułożyły tak, jak dzisiaj. (s.2-3)
Całość opini o książce: http://tsantsara.booklikes.com/post/2001763/kosciol-katolicki-promotorem-ruchu-narodowego-od-poczatkow-polskiej-panstwowosci

"W czasach starożytnego pogaństwa, przed przyjściem na świat Zbawiciela, utarło się zapatrywanie, że świat i ludzkość psują się coraz bardziej."

W przeciwieństwie do antycznych autorów, piszących o "wieku złotym", Koneczny uważa, że chrześcijaństwo musi upatrywać wiek pokoju i szczęśliwości w przyszłości, nie w przeszłości. We wstępie formułuje swój pogląd na cel badania...

Książka napisana na początku XX wieku, w charakterze pozycji popularyzując historię Polski. W związku z datą wydania książki, część informacji w niej zawartych jest już nieaktualna, w stosunku do dzisiejszego stanu wiedzy.

Mimo to książkę znać warto, przede wszystkim z powodu jej autora, dzisiaj niestety zapomnianego, a wybitnego historiozofa, twórcy fenomenalnej teorii w ramach nauki o cywilizacji. Już w tej pozycji widać, że Koneczny bardziej o szczegółowych faktów historycznych, dąży do przedstawienia procesu historycznego kształtującego Polskę.

Narracja jest bardzo płynna, autor często daje wyraz swojej erudycji z różnych dziedzin. Wydaje mi się, że jest zauważalny duży wpływ Bobrzyńskiego na niektóre teorie zawarte w książce.

Koneczny jest katolikiem i łacinnikiem z krwi i kości, czego nie ukrywa i nie sili się na sztuczny obiektywizm. Może to być problemem dla osób o poglądach bardziej na lewo. Choć przez analogię mogę powiedzieć, że mojej przemęczenie się przez "Fantomowe ciało króla" uważam za rozwijające, także chyba warto znać opinie z obu stron barykady.

Książka napisana na początku XX wieku, w charakterze pozycji popularyzując historię Polski. W związku z datą wydania książki, część informacji w niej zawartych jest już nieaktualna, w stosunku do dzisiejszego stanu wiedzy.

Mimo to książkę znać warto, przede wszystkim z powodu jej autora, dzisiaj niestety zapomnianego, a wybitnego historiozofa, twórcy fenomenalnej teorii w...