Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Dwie głowy ptaka

Książka jest przypisana do serii/cyklu "Kolekcja prozy polskiej XX wieku". Edytuj książkę, aby zweryfikować serię/cykl.
Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy
6,44 (18 ocen i 2 opinie) Zobacz oceny
10
2
9
1
8
0
7
3
6
9
5
1
4
1
3
1
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
83-06-02511-3
liczba stron
206
kategoria
historyczna
język
polski
dodał
Danway

Inne wydania

Dwie głowy ptaka Władysława Terleckiego (ur. 1933), opublikowane po raz pierwszy w 1970 roku, należą do cyklu utworów poświęconych powstaniu styczniowemu. Aleksander Waszkowski, ostatni naczelnik powstania, osamotniony, mający dojmującą świadomość klęski, decyduje się na współpracę z carską ochraną, aby przerwać ciąg skazanych na klęskę narodowych zrywów. Powieść bada granice ludzkiej...

Dwie głowy ptaka Władysława Terleckiego (ur. 1933), opublikowane po raz pierwszy w 1970 roku, należą do cyklu utworów poświęconych powstaniu styczniowemu. Aleksander Waszkowski, ostatni naczelnik powstania, osamotniony, mający dojmującą świadomość klęski, decyduje się na współpracę z carską ochraną, aby przerwać ciąg skazanych na klęskę narodowych zrywów. Powieść bada granice ludzkiej odpowiedzialności, poszukuje prawdy o człowieku, rozpatruje powtarzające się warianty tematów: wierności i zdrady, konspiracji i śledztwa, spisku i prowokacji. Terlecki akcentuje fatalizm losu, nieuchronność wyboru, niejednoznaczność kryteriów oceny zdarzeń.

 

źródło opisu: okładka

źródło okładki: zdjęcie własne

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 0
| 2017-06-13
Na półkach: Literatura, Przeczytane

Jedna z najwyżej cenionych powieści zapomnianego już Władysława Terleckiego, przez krytykę zaliczanego do grona najważniejszych polskich pisarzy historycznych.
Bohaterem utworu jest Aleksander Waszkowski, ostatni Naczelnik Warszawy w Powstaniu Styczniowym. Jesteśmy świadkami dwóch ostatnich miesięcy jego życia, od momentu aresztowania i uwięzienia do chwili egzekucji na stokach Cytadeli. W toczącym się śledztwie Waszkowski będzie musiał zważyć racje przemawiające za i przeciwko dalszej walce zbrojnej, a w konsekwencji za i przeciw współpracy w śledztwie z zaborcą.
Nośnikami idei będą tu: bezimienny więzień, niedoszły zabójca margrabiego Wielopolskiego, rzecznik postawy patriotycznej, oraz tajemniczy, obdarzony diabolicznym wdziękim rosyjski oficer, zachęcający Waszkowskiego do dokładnego opisania swoich czynów (między innymi brawurowego przejęcia Skarbu Królestwa) celem utrwalenia własnej legendy. Obie te postacie pełnią funkcje trochę podobne do Settembriniego i Naphty w „Czarodziejskiej górze”.
Używam tu pewnych skrótów myślowych i mocno upraszczam racje obu bohaterów, wykładane w nieraz zakamuflowany i aluzyjny sposób. Treść powieści, mimo jej niewielkich rozmiarów i wątłej fabuły, jest bowiem znacznie bogatsza, a wywód jaki przeprowadza autor, dalece bardziej skomplikowany. Ostatecznie sprowadza się on do pytania, czy wybór Waszkowskiego można nazwać zdradą, czy też wynika on z pozbycia się złudzeń, „narodowych miraży”, i opowiedzenia za racjonalniejszą postawą organicznikowską. Autor zdaje się opowiadać za tą pierwszą opcją, unikając jednak czarno – białego myślenia i nie potępiając jednoznacznie postępowania głównego bohatera.
W jednym z wywiadów Eustachy Rylski odciął się od powinowactwa z Terleckim, argumentując, że „Terlecki był par excellence pisarzem historycznym. Bohaterem jego powieści była, moim zdaniem, historia. Jeżeli przykładać to do moich prób, „Stankiewicza. Powrotu”, „Warunku” (...) historia nie jest ich bohaterem. Bohaterami są tam ludzie i ich emocje lub ich brak…”. Trudno się z tymi słowami nie zgodzić, „Dwie głowy ptaka” są bowiem zbeletryzowanym traktatem o historii, utworem działającym nie tyle na emocje, a odwołującym się do intelektu czytelnika. Fabuła jest tu pretekstem do licznych refleksji historiozoficznych wypowiadanych najczęściej w formie monologów przez więźnia i rosyjskiego oficera. Przez to powieści brakuje momentami wigoru, akcji jest tu bardzo niewiele. Z drugiej strony na polu beletrystyki historycznej wyróżnia się ona głębią refleksji i poziomem artystycznym. Aczkolwiek uczciwie muszę przyznać, że niekiedy miałem problemy z nadążaniem za myślą autora.
Złaknionym refleksji historycznej miłośnikom niebanalnej prozy – polecam. Pozostali mogą być niestety rozczarowani.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Historia bez cenzury 2. Polskie koksy

Książka po prostu rewelacyjna. Jednym z powodów jest to, że daty ograniczone są do minimum, bo przecież to nie one są najważniejsze w historii. Przez...

zgłoś błąd zgłoś błąd