Josef Mengele. Doktor z Auschwitz

Książka, której nie czyta się lekko a już na pewno nie przyjemnie. Oceniam ją jednak jako bardzo dobrą. Choć nie lubię dawać tak wysokich ocen dla tego typu historii. Historii, które opisują ludzką krzywdę wynikłą z chorej działalności oprawców. Jednak jakbym jej nie oceniała, trzeba przyznać, że autor w bardzo dobry, wnikliwy sposób przedstawia nam postać Josefa Mengele. Mężczyzny, który przez swoją działalność w czasie wojny skazała samego siebie na ukrywanie się do końca życia, rozstanie z rodziną, wieczne kombinowanie i ciągłe zmiany miejsca zamieszkanie a przede wszystkim rozstanie z synem i potępienie (zarówno ze strony najbliższych, jak i społeczeństwa).

Josef Mengele - to obozowy lekarz w Aushwitz, zwany "Doktorem Śmiercią". Potwór, diabeł w ludzkiej skórze - jak wypowiadali się o nim więźniowie. Wyzbyty z jakiejkolwiek dobroci. Celowo nie piszę "człowiek"...
Ciężko uwierzyć ale ten mężczyzna gdy w 1943 roku przyjechał do pracy w Aushwitz wiedząc, że do jego zadań będzie należał między innymi nadzór więźniów podczas egzekucji, nie przejawiał żadnych symptomów, że jest świetnym materiałem na potwora. Gdy w pierwszych dniach pobytu w obozie widział coraz większe sterty kart zgonu (które on musiał podpisać) dziwił się, że z każdym dniem przybywa ich coraz więcej. A gdy już dowiedział się, że to kapo katują więźniów zebrał ich w jednym miejscu i zakazał im tego. Początkowo też dobrze traktował więźniów i interweniował w ich sprawach. Tym bardziej ciężko uwierzyć, że człowiek tak szybko może się zmienić. Dla chorej idei, w którą uwierzył (i której hołdował), Mengele zmienił się w jednego z najgorszych diabłów czasów II wojny światowej.

W książce tej poznajemy go od czasów jego dzieciństwa, poprzez szkoły, do których uczęszczał. Poznajemy jego "pracę/działalność" w Aushwitz: tj. metody w jaki osiągał zamierzone cele (zbrodniczą medycynę) oraz późniejsze ukrywanie się po wojnie m.in. w Brazylii.

Sadysta, kat, potwór takimi słowami można określić tego osobnika, który był lekarzem, a który na miano lekarza nie zasługiwał. Jego pseudomedyczne działania przerażają, i wzbudzają obrzydzenie. Za najbardziej wstrząsające rozdziały uważam te zatytułowane: "Selekcje", "Bliźnięta i karły", "Zbrodnicza medycyna". W tych rozdziałach mamy największy wgląd w poczynania Mengelego, poznajemy motywy jakimi się kierował oraz sposoby w jaki swoje cele osiągał.
Na czym polegały jego makabryczne eksperymenty i jak ich dokonywał? Jak zachowywał się wobec kobiet ciężarnych i noworodków? Czy dzieci w obozie nazywające go "wujkiem doktorem" mogły liczyć na jego uznanie i dobroć względem nich? I wreszcie co stało się z doktorem Mengele po wojnie i czy otrzymał karę stosowną do swoich czynów? Odpowiedzi na te pytania i na wiele innych w książce.

Polecam osobom interesującym się II wojną światową i zbrodniami dokonanymi w tamtym okresie oraz tym, mającym mocne nerwy (ze względu na niektóre opisy).

Książka rozpoczyna się opisem lat młodości Josefa. Wszystkie te informacje pochodzą z jego dzienników. Poznajemy tło polityczne okresu jego narodzin i okresu dorastania. Poznajemy również jego rodziców: matkę Walburgę Mengele, kobietę surową i jej męża Karla, który z czasem stał się człowiekiem bardzo wpływowym. W tej rodzinie miłość nie stała na pierwszym miejscu.



Josef wyrasta na młodzieńca o wątłym zdrowiu, dostaje się na studia medyczne, ale jego życie towarzyskie nie można uznać za udane. Jest osobą niepożądaną w towarzystwie z racji swojej wyniosłości i obnoszenia się zamożnością swojej rodziny.



Po ukończeniu studiów dostaje przydział jako lekarz obozu Auschwitz. Odkrywa tam nieograniczone możliwości rozwijania swoich pasji związanych z antropologią i badaniami nad bliźniakami. Funkcję te pełnił od 1943 do 1945 roku.



Po wojnie ukrywa się w Niemczech, by później uciec do Brazylii i dokończyć swego żywota w Paragwaju.



Josef Mengele to osoba na pewno rozdarta wewnętrznie i niezrównoważona psychicznie. Sam autor wysnuwa teorię, że gdyby wojna nie miała miejsca, Mengele byłby zapewne pedantycznym lekarzem aspirującym do dokonania czegoś niezwykłego. Wojna natomiast pozwoliła, żeby jego najgorsze cechy ujrzały światło dzienne. Zabijał, a po wojnie miał czelność wypierać się wszystkiego. Nie został schwytany i osądzony, ale świadomość życia w ciągłym strachu, ukrywanie się i brak kontaktu z rodziną było na pewno karą, ale czy wystarczającą?



Jestem bardzo zadowolony, że miałem okazję przeczytać książkę autorstwa Völkleina. Nie można jej odmówić rzetelności. Język, miejscami bardzo obrazowy, sprawia, że w niektórych momentach musiałem odłożyć książkę, by dać sobie odpocząć od nieludzkich eksperymentów pseudo-lekarza. Lektura pochłonęła mnie w całości i na pewno nie da o sobie szybko zapomnieć.



całość na blogu: mojaopowiesc.wordpress.com