Pięć manekinów

Okładka książki Pięć manekinów
Edmund Niziurski Wydawnictwo: LTW Seria: Kryminał kryminał, sensacja, thriller
267 str. 4 godz. 27 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Seria:
Kryminał
Wydawnictwo:
LTW
Data wydania:
2010-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1959-01-01
Liczba stron:
267
Czas czytania
4 godz. 27 min.
Język:
polski
ISBN:
9788375651072
Tagi:
niziurski kryminał pięć manekinów
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu
Średnia ocen

                6,3 6,3 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Reklama
Reklama

Książki autora

Podobne książki

Oceny

Średnia ocen
6,3 / 10
40 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
52
51

Na półkach:

Pięć manekinów to jeden dwóch powieści kryminalnych napisanych przez Edmunda Nizurskiego. Moim zdaniem lepszy kryminałem Edmunda była przystań Eskulapa ale ten też nie był zły. Wręcz przeciwnie jest to dobra powieść kryminalna której zakończenia się nie spodziewałem, znaczy osobo która zabiła postura to podejrzewałem ale zakończenia już nie. Bardzo lubiłem żurkę, Antoniego bujwida Żurawskiego oraz trepkę i ich spostrzegawczość. Polecam ten kryminał wszystkim którzy lubią kryminały oraz którzy lubią Nizurskiego. Polecam.

Pięć manekinów to jeden dwóch powieści kryminalnych napisanych przez Edmunda Nizurskiego. Moim zdaniem lepszy kryminałem Edmunda była przystań Eskulapa ale ten też nie był zły. Wręcz przeciwnie jest to dobra powieść kryminalna której zakończenia się nie spodziewałem, znaczy osobo która zabiła postura to podejrzewałem ale zakończenia już nie. Bardzo lubiłem żurkę,...

więcej Pokaż mimo to

avatar
594
594

Na półkach: ,

56/100/2020
Hmmm, chyba dla mnie za stara. Napisana chyba pod koniec lat 50-tych, to pewnie powoduje, że język jest dość archaiczny, a bohaterowie cudaczni. Nie wspominam już o tych wydumanych nazwiskach. Intryga w sumie ok, tylko akcja za bardzo się ciągnie. Wolę Niziurskiego dla dzieci i młodzieży niż Niziurskiego-kryminalistę.

56/100/2020
Hmmm, chyba dla mnie za stara. Napisana chyba pod koniec lat 50-tych, to pewnie powoduje, że język jest dość archaiczny, a bohaterowie cudaczni. Nie wspominam już o tych wydumanych nazwiskach. Intryga w sumie ok, tylko akcja za bardzo się ciągnie. Wolę Niziurskiego dla dzieci i młodzieży niż Niziurskiego-kryminalistę.

Pokaż mimo to

avatar
1637
396

Na półkach: ,

O istnieniu dwóch starych kryminałów Edmunda Niziurskiego z 1959 roku dowiedziałam się z jego biografii: „Księgi starych urwisów” Krzysztofa Vargi. Stwierdziłam, że muszę je koniecznie przeczytać i zamówiłam sobie oba w tym roku pod choinkę. „Pięć Manekinów” było pierwszym, który przeczytałam. No i Niziurski, jak Niziurski. Jest specyficzny humor, zabawne nazwiska ( np. Krystyna Parytet), charakterystyczne postaci. Moim ulubieńcem był kapitan Trepka, który mówiąc, kaszlał: „zakaszlał Trepka”. Jednak generalnie- nic nadzwyczajnego. Są książki, które się nie starzeją. „Pięć manekinów” niestety do nich nie należy. „Przystań Eskulapa” poczeka trochę na swoja kolej. Dla wielbicieli autora.

O istnieniu dwóch starych kryminałów Edmunda Niziurskiego z 1959 roku dowiedziałam się z jego biografii: „Księgi starych urwisów” Krzysztofa Vargi. Stwierdziłam, że muszę je koniecznie przeczytać i zamówiłam sobie oba w tym roku pod choinkę. „Pięć Manekinów” było pierwszym, który przeczytałam. No i Niziurski, jak Niziurski. Jest specyficzny humor, zabawne nazwiska ( np....

więcej Pokaż mimo to

Reklama
avatar
1275
473

Na półkach:

Pewnie nie tylko ja wychowałem się na książkach Edmunda Niziurskiego. Kilka dekad temu należał przecież do najpopularniejszych autorów powieści młodzieżowych. W zaprzyjaźnionej bibliotece te najbardziej znane – „Klub włóczykijów”, „Księga urwisów” czy „Sposób na Alcybiadesa” – były strasznie zaczytane. Dosłownie rozpadały się w rękach.

Okazuje się, że w młodości Niziurski pisał też kilka kryminały. I to kryminały dla dorosłych, choć niekoniecznie mroczne. Ponure sprawy rozjaśniał bowiem humorem sytuacyjnym, absurdalnymi nazwiskami bohaterów, żartobliwymi dialogami. I takich właśnie jest Pięć manekinów. W Warszawie w ogrodzie za jednym z domów znalezione zostaje ciało malarza Postura. Prowadzący śledztwo milicjanci, porucznik Żurko, kapitan Trepka i sierżant Fiołek, natrafiają w jego mieszkaniu na pięć oryginalnie ubranych manekinów i nieukończony obraz.

Podejrzanych jest co najmniej kilku. Ot, Krysia, dziewczyna Postura, która mieszka we wspomnianym domu. Do tego jej gosposia, Apolonia Dopust. Melassa i Mohylny, dwóch podejrzanych typów, ich wspólnych znajomych. Wreszcie Antoni Bujwid Żurawski, sąsiad Postura, spokojny starszy mężczyzna, który chronicznie nie trawił puszczanej przez niego głośnej muzyki. Z każdym trzeba porozmawiać, zeznania każdego połączyć ze sobą, wyjaśnić niejasności, dopasować do faktów. Szczególnie zadowoleni mogą być mieszkańcy Bielan i Saskiej Kępy, bo właśnie w tych dzielnicach toczy się akcja.

Kiedy Niziurski pisał tę książkę, nie miał jeszcze trzydziestu lat. Nic dziwnego, że inspirował się klasykami gatunku, w tym Agathą Christie. To od niej zapożyczył kilka rozwiązań fabularnych, włącznie z rozwiązaniem, które błyskotliwy detektyw ujawnia podczas spotkania ze wszystkimi zaangażowanymi w sprawę. Nie oznacza to, że nie nadał powieści własnego stylu. W Pięciu manekinach czuć Niziurskiego, chociażby w potyczkach słownych dość stereotypowo potraktowanych bohaterów oraz w specyficznym języku.

Najmocniejszy zarzut, jaki można postawić tej historii, to niewielka ilość kryminału w kryminale. Zagadka niby jest, ale autor nie stara się wciągnąć czytelnika w jej rozwiązanie. Nie buduje też klimatu, raczej dba o to, by powieść dobrze się czytało. Szkoda też, że Pięć manekinów nie ukazuje Warszawy z lat pięćdziesiątych. Dziś takie opisy miałyby szczególną wartość. Niestety, tego tu nie ma.

Więcej recenzji:
https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Pewnie nie tylko ja wychowałem się na książkach Edmunda Niziurskiego. Kilka dekad temu należał przecież do najpopularniejszych autorów powieści młodzieżowych. W zaprzyjaźnionej bibliotece te najbardziej znane – „Klub włóczykijów”, „Księga urwisów” czy „Sposób na Alcybiadesa” – były strasznie zaczytane. Dosłownie rozpadały się w rękach.

Okazuje się, że w młodości Niziurski...

więcej Pokaż mimo to

avatar
941
198

Na półkach: ,

ocena bardzo subiektywna, bo na książkach Niziurskiego sie wychowałem;
zachowuje klimat i humor typowy dla autora,
obawiam się jednak, że dla osób nie mających wcześniej kontaku z Niziurskim styl i fabuła mogą się wydać archaiczne;

ocena bardzo subiektywna, bo na książkach Niziurskiego sie wychowałem;
zachowuje klimat i humor typowy dla autora,
obawiam się jednak, że dla osób nie mających wcześniej kontaku z Niziurskim styl i fabuła mogą się wydać archaiczne;

Pokaż mimo to

avatar
1377
465

Na półkach:

Niziurskiego znałam z młodzieńczych czasów, Księgi Urwisów, Alcybiadesa, Marka Piegusa czy Bąbla i Syfona. Nie wiedziałam, że w swym dorobku literackim posiada również powieści kryminalne. Ale jakież zacne! Napisane w lekkim stylu, bez krwawych scen za to z tajemniczym klimatem i zagadką rozwiązywaną w stylu Herculesa Poirot (pod postacią PRL-owskiej milicji). Świetny język, bez wulgaryzmów, z klasą i poczuciem humoru :)

Niziurskiego znałam z młodzieńczych czasów, Księgi Urwisów, Alcybiadesa, Marka Piegusa czy Bąbla i Syfona. Nie wiedziałam, że w swym dorobku literackim posiada również powieści kryminalne. Ale jakież zacne! Napisane w lekkim stylu, bez krwawych scen za to z tajemniczym klimatem i zagadką rozwiązywaną w stylu Herculesa Poirot (pod postacią PRL-owskiej milicji). Świetny...

więcej Pokaż mimo to


Cytaty

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Pięć manekinów


zgłoś błąd