Gierek. Człowiek z węgla

Kolejna świetna książka o najlepszym, pierwszym sekretarzu, a w dodatku o najlepszym przywódcy Polski — Edwardzie Gierku. To takie uzupełnienie, bo większość rzeczy już poznałem. Panu Gajdzińskiemu dziękuję za ich odświeżenie.

Śmiało mogę mówić, że Edward Gierek to był równy chłop, robotnik z krwi i kości. Dziś brakuje takich ludzi. Współcześni politycy są skupieni na zaspokojeniu własnych, chorych ambicji, a dla obywateli nic! Nie myślą, aby było lepiej, ale inaczej. Jedna frakcja kopie drugą po kostkach...

Wyróżnione słowa o Edku:

,,Dał Gierek ludziom odetchnąć po inwazji komunistów, otworzył Polakom okno na świat, zresztą sam był człowiekiem światowym".

On chciał się odciąć ciut od ZSRR, otworzył nas na świat. Ileż zbudował? Brał kredyty, ale żeby w Polsce wiele zmienić, aby było dobrze. Nienawidził bezrobocia. Poznał biedę w młodości i nie chciał, aby nowe pokolenie Polaków tego nie doświadczyło. Prawdziwy przywódca. Polak ojciec. Ludzie mogą sobie mówić, co chcą, dla mnie to była postać wybitna i mąż stanu.

Nie można pominąć ciepłych słów syna Edwarda o nim samym, czyli profesora Adama:

,,Byłeś wielkim marzycielem. Marzyła ci się Polska nowoczesna, bez ludzi bezdomnych i bezrobotnych".

Marzyciel, idealista, robotnik, a nie jakiś tam polityk cwaniak. To był gość. Żył dla Polski, pracował dla Polski, aby wykonała wielki skok w przyszłość.

Jestem zdumiony i wstyd mi za współczesnych polityków. Nie zjawili się na jego pogrzebie, bo nie chcieli gadania... Widzę hipokryzję. Wychwalali Gierka, a gdy przyszło pożegnać wielkiego wodza, to odpuścili. Wstyd!

Fajna książka. Jednego dnia połknąłem trzysta stron, tak mnie, pochłonęła.

Edwardowi Gierkowi dziękuję za wszystko, co zrobił dla Polski. Szkoda, że jego dorobek jest usilnie wykazywany... Słusznie pisarz Przemysław Piotrowski napisał w jednej swojej powieści: Polityka to bagno!
Edek był za dobry na ten świat cwaniaków, złodziei i łajdaków...

Gorąco polecam! Gierek to był gość, co liznął ciężkiej pracy, wiedział, czego chce i wszystkie ambitne plany wdrażał. Od słów, do czynów. Był kimś.

Kolejna świetna książka o najlepszym, pierwszym sekretarzu, a w dodatku o najlepszym przywódcy Polski — Edwardzie Gierku. To takie uzupełnienie, bo większość rzeczy już poznałem. Panu Gajdzińskiemu dziękuję za ich odświeżenie.

Śmiało mogę mówić, że Edward Gierek to był równy chłop, robotnik z krwi i kości. Dziś brakuje takich ludzi. Współcześni politycy są skupieni na...

Edward Gierek - pierwszy górnik Polski Ludowej.
„Gierek wkroczył więc na najważniejsze salony władzy. Rzecz niebywała – osiem lat po powrocie z emigracji nikomu nieznany górnik, słabo wykształcony, nieznający żadnych działaczy PZPR, pozbawiony charyzmy i intelektualnie bardzo miałki, znalazł się na samym szczycie partyjnej hierarchii. Miał prawo upajać się sukcesem”.
Spośród wszystkich siedmiu I Sekretarzy KC PZPR Edward Gierek bez wątpienia cieszy się największą społeczną sympatią. Historycy i socjologowie nie ustają w próbach tłumaczenia tego fenomenu. Chociaż składa się na to wiele przyczyn, to wielu Polaków dekadę gierkowską wspomina z prawdziwym rozrzewnieniem. Czy jednak są ku temu obiektywne powody? Czy Edward Gierek istotnie zbudował „drugą Polskę”? Skąd tyle mitów i legend narosłych wokół tej postaci?
Na takie i podobne pytania odpowiada książka Piotra Gajdzińskiego pod tytułem „Gierek. Człowiek z węgla”. Jej drugie wydanie ukazało się nakładem wydawnictwa Poznańskiego. Zwracam uwagę na niezwykle trafny tytuł tej publikacji. Gierek był istotnie człowiekiem „z węgla”. Przekonujemy się o tym po raz kolejny podczas lektury.
Jednak książka Gajdzińskiego nie jest naukową biografią Edwarda Gierka. To raczej praca popularnonaukowa, skierowana do szerokiego kręgu odbiorców. Nie jest to także podręcznik do historii Polski Ludowej, chociaż autor sporo miejsca poświęca partii komunistycznej, ludziom aparatu władzy, współpracownikom Gierka. Cechą charakterystyczną dla autora jest komunikatywny język i styl – przemyca wiele anegdot, powiedzonek z epoki, piosenek.
Przede wszystkim jednak pisze o Gierku, chociaż – przez to, iż nie jest to klasyczna biografia – czytelnik może mieć poczucie powtórzeń czy kilkukrotnego powracania do tych samych wątków. Piotr Gajdziński w odniesieniu do bohatera swojej książki pisze o „karierze Nikodema Dyzmy”. Jest to zasadne stwierdzenie, chociaż nie do końca. Być może bez pełnego otwarcia do rosyjskich archiwów nigdy nie poznamy źródła fenomenu Edwarda Gierka. Człowieka, który wiele lat spędził na emigracji, pracując w Belgii i Francji. Właśnie tam przebywał podczas II wojny światowej. Ciężka praca w zachodnich kopalniach miała na zawsze pozostać chlubą Gierka. Argumentu tego używał wielokrotnie, już będąc prominentnym członkiem władz. Chętnie przypominał, że wie co znaczy ciężka praca i pod tym względem nie różni się niczym od zwykłych robotników.
Jak to się stało, że młody komunista, który spędził wojnę na emigracji tak szybko został zagospodarowany po powrocie do kraju przez partię? Co takiego widzieli w nim Bierut i Gomułka, powierzając mu odpowiedzialne zadania w aparacie partyjnym?
Wreszcie rzecz najważniejsza. Czy Edward Gierek istotnie uczynił ze Śląska krainę mlekiem i miodem płynącą? Autor oddaje mu sprawiedliwość pisząc, iż istotnie leżało mu na sercu dobro Śląska. Czuł się jak prawdziwy gospodarz, nie zaś jak zwykły aparatczyk. W modernizacji regionu wydatnie pomógł mu Jerzy Ziętek, ale bez Gierka nic by nie wskórał. W ten sposób Gierek zbudował swój mit „dobrego gospodarza”. Kiedy więc postanowiono odsunąć Gomułkę od władzy, nic dziwnego że wielu spoglądało w stronę Edwarda.
Tak oto zaczęła się dekada Edwarda Gierka. Jej pierwsza połowa była wyraźnie nową jakością. Na tle poprzednika nowy I Sekretarz jawił się jako sprawny technokrata. Poprawiała się jakość życia, sklepy zapełniły się towarami, na czele ze słynną coca-colą. Ludzie uwierzyli, że będzie już tylko lepiej a władza pokazuje nową twarz. Jednak rok 1976 przyniósł kres złudzeń. Komunistyczna władza po raz kolejny wystąpiła przeciwko własnemu narodowi. Po kilku latach „trwania” Edward Gierek odszedł w niesławie. Internowany przez ekipę Jaruzelskiego, mający poczucie wielkiej przegranej przeszedł do historii jako jedyny były I Sekretarz, który poniósł pewną odpowiedzialność za nadużycia władzy.
Jak narodził się mit Edwarda Gierka? Czy istotnie był on komunistą „z ludzką twarzą”? Na czym polegał jego fenomen? Czy jego model gospodarczy mógł zakończyć się sukcesem?
„Gierek. Człowiek z węgla” to popularna pozycja dla wszystkich interesujących się życiem Edwarda Gierka. To także spora dawka informacji o funkcjonowaniu komunistycznej partii i państwa. Dla zainteresowanych tematem.
Wojciech Sobański

Edward Gierek - pierwszy górnik Polski Ludowej.
„Gierek wkroczył więc na najważniejsze salony władzy. Rzecz niebywała – osiem lat po powrocie z emigracji nikomu nieznany górnik, słabo wykształcony, nieznający żadnych działaczy PZPR, pozbawiony charyzmy i intelektualnie bardzo miałki, znalazł się na samym szczycie partyjnej hierarchii. Miał prawo upajać się...

Chaotyczne przeskakiwanie między wydarzeniami historycznymi (włącznie z pomijaniem niektórych, niepasujących do fabuły),bezkrytyczne peany na rzecz JP2 i życiorysy komunistycznych władców przypominające wpisy z for internetowych. Niewątpliwie są lepsze pozycje pozwalające poznać fascynującą postać jaką był Edward Gierek. Na plus, ocena Gierka w odniesieniu do innych pierwszych sekretarzy.

Chaotyczne przeskakiwanie między wydarzeniami historycznymi (włącznie z pomijaniem niektórych, niepasujących do fabuły),bezkrytyczne peany na rzecz JP2 i życiorysy komunistycznych władców przypominające wpisy z for internetowych. Niewątpliwie są lepsze pozycje pozwalające poznać fascynującą postać jaką był Edward Gierek. Na plus, ocena Gierka w odniesieniu do innych...

Pozycja, która rozszerzyła kilka istotnych dla mnie wątków, a których wcześniej nawet nie znałem. Warto wczytać się w historie Sztygara i jego ekipy raz jeszcze za sprawa Piotra Gajdzinskiego.

Pozycja, która rozszerzyła kilka istotnych dla mnie wątków, a których wcześniej nawet nie znałem. Warto wczytać się w historie Sztygara i jego ekipy raz jeszcze za sprawa Piotra Gajdzinskiego.

Książka bardzo dobra, dająca szerszy obraz czasów PRL-u, zwłaszcza lat 60 i 70-tych. Dla młodszych czytelników powinna być pozycją obowiązkową, pozwalającą choć częściowo zrozumieć mechanizmy działania władz oraz reakcje na nie społeczeństwa. Pokazuje w doskonały sposób zaślepienie i oderwanie od rzeczywistości ludzi władzy każdej epoki, również (a może zwłaszcza) dzisiejszej. Ogólnie książka naprawdę warta przeczytania.

Książka bardzo dobra, dająca szerszy obraz czasów PRL-u, zwłaszcza lat 60 i 70-tych. Dla młodszych czytelników powinna być pozycją obowiązkową, pozwalającą choć częściowo zrozumieć mechanizmy działania władz oraz reakcje na nie społeczeństwa. Pokazuje w doskonały sposób zaślepienie i oderwanie od rzeczywistości ludzi władzy każdej epoki, również (a może zwłaszcza)...

faktów nieznanych brak. Jak pod koniec "przerwanej dekady" wszystkiego na półkach. Autor wielokrotnie sugeruje, co niczym dziwnym by nie było, że Sztygar został namaszczony w Moskwie. Niestety, dokumentów brak. Co nie jest niczym nowym. Może były u Jaroszewicza, w domu? Jak było, tak było. Nawet dla, pasjonata historii najnowszej, nic nowego pod słońcem.

faktów nieznanych brak. Jak pod koniec "przerwanej dekady" wszystkiego na półkach. Autor wielokrotnie sugeruje, co niczym dziwnym by nie było, że Sztygar został namaszczony w Moskwie. Niestety, dokumentów brak. Co nie jest niczym nowym. Może były u Jaroszewicza, w domu? Jak było, tak było. Nawet dla, pasjonata historii najnowszej, nic nowego pod słońcem.

Fajnie odbrązowuje postać Edka, ale czegoś jeszcze brak

Fajnie odbrązowuje postać Edka, ale czegoś jeszcze brak

Książkę czyta się nawet szybko, choć okres PRL-u nie jest okresem, który mnie jakoś szczególnie interesuje, tak więc nie wiem czy biografia ujawnia jakieś mniej znane fakty.
Najciekawszy dla mnie był pierwszy rozdział opisujący lata 70 społecznie, politycznie czy też kulturalnie. Dalsza część to typowa biografia od lat młodości do śmierci.

Książkę czyta się nawet szybko, choć okres PRL-u nie jest okresem, który mnie jakoś szczególnie interesuje, tak więc nie wiem czy biografia ujawnia jakieś mniej znane fakty.
Najciekawszy dla mnie był pierwszy rozdział opisujący lata 70 społecznie, politycznie czy też kulturalnie. Dalsza część to typowa biografia od lat młodości do śmierci.

Kawał historii powojennej Polski. Autor odkrywa nieznane powszechnie zdarzenia i fakty. Portretuje PRL dość wiernie. Szkoda tylko, że Polacy w ogóle mało czytają i większość tych, którym się nie udało po 1989 roku chcą powrotu do tamtych czasów...

Kawał historii powojennej Polski. Autor odkrywa nieznane powszechnie zdarzenia i fakty. Portretuje PRL dość wiernie. Szkoda tylko, że Polacy w ogóle mało czytają i większość tych, którym się nie udało po 1989 roku chcą powrotu do tamtych czasów...

Interesująca pozycja popularnonaukowa. Sporo ciekawych informacji dotyczących nie tylko Gierka, ale również jego czasów. Trochę chaotyczna treść, ale ogólnie książka warta polecenia.

Interesująca pozycja popularnonaukowa. Sporo ciekawych informacji dotyczących nie tylko Gierka, ale również jego czasów. Trochę chaotyczna treść, ale ogólnie książka warta polecenia.