Sierociniec janczarów

Okładka książki Sierociniec janczarów autora Piotr Gajdziński, 9788328726628
Okładka książki Sierociniec janczarów
Piotr Gajdziński Wydawnictwo: Muza Cykl: Rafał Terlecki (tom 1) kryminał, sensacja, thriller
384 str. 6 godz. 24 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Cykl:
Rafał Terlecki (tom 1)
Data wydania:
2023-04-19
Data 1. wyd. pol.:
2023-04-19
Liczba stron:
384
Czas czytania
6 godz. 24 min.
Język:
polski
ISBN:
9788328726628
Średnia ocen

6,6 6,6 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Sierociniec janczarów w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Opinia społeczności i

Sierociniec janczarów



książek na półce przeczytane 1602 napisanych opinii 525

Oceny książki Sierociniec janczarów

Średnia ocen
6,6 / 10
254 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Sierociniec janczarów

avatar
595
430

Na półkach: ,

Chyba moje pierwsze zetknięcie się z autorem. No taki kryminał bez wielkiego zadęcia, toczący się raczej spokojnym niż nerwowym tempem. Kilka wieczorów mi zeszło na lekturze. Historia z retrospekcją jak ja to mówię czyli wychodzimy od współczesnej zbrodni a cofamy się do początku XXw. I teoretycznie jak i praktycznie nie ma opcji żeby je popełniała ta sama osoba ale jednak podobieństwo jest uderzające. Śledztwo prowadzi nie detektyw a dziennikarz któremu historię tę “sprzedał” jego kolega podczas zjazdu szkolnego. Czy rozwiązanie zaskakuje no nie do końca bo już od początku wiemy kto jest kandydatem na łobuza i zostaje tylko udowodnić tę tezę. Lektura na spokojne wieczory

Chyba moje pierwsze zetknięcie się z autorem. No taki kryminał bez wielkiego zadęcia, toczący się raczej spokojnym niż nerwowym tempem. Kilka wieczorów mi zeszło na lekturze. Historia z retrospekcją jak ja to mówię czyli wychodzimy od współczesnej zbrodni a cofamy się do początku XXw. I teoretycznie jak i praktycznie nie ma opcji żeby je popełniała ta sama osoba ale jednak...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
397
357

Na półkach: , ,

Autor powieści uznał, chyba że treść książki może być jak sałatka warzywna i można tam wszystko wrzucić. Dlatego mamy tu nawiązanie do afery Żelazo, antysemityzmu kleru przed wojną, układ, o którym wiecznie powtarza prezes itp. Za dużo tego, nie starczyło miejsca i czasu na wciągającą i porywającą akcję.

Autor powieści uznał, chyba że treść książki może być jak sałatka warzywna i można tam wszystko wrzucić. Dlatego mamy tu nawiązanie do afery Żelazo, antysemityzmu kleru przed wojną, układ, o którym wiecznie powtarza prezes itp. Za dużo tego, nie starczyło miejsca i czasu na wciągającą i porywającą akcję.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
135
37

Na półkach:

Wymęczona. Pomysł historii ok, jednak strasznie dlużylo się czytanie. Nie zrobiła na mnie wrażenia.

Wymęczona. Pomysł historii ok, jednak strasznie dlużylo się czytanie. Nie zrobiła na mnie wrażenia.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

588 użytkowników ma tytuł Sierociniec janczarów na półkach głównych
  • 291
  • 288
  • 9
85 użytkowników ma tytuł Sierociniec janczarów na półkach dodatkowych
  • 43
  • 21
  • 5
  • 4
  • 4
  • 4
  • 4

Inne książki autora

Piotr Gajdziński
Piotr Gajdziński
Z wykształcenia historyk, w latach 90. dziennikarz, potem przez 11 lat rzecznik WBK (potem BZ WBK),autor biografii Wojciecha Jaruzelskiego, Władysława Gomułki, Józefa Piłsudskiego i książki „Anatomia zbrodni nieukaranej” traktującej o konsekwencjach braku rozliczeń z komunistyczną przeszłością
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Podążaj za motylem Martta Kaukonen
Podążaj za motylem
Martta Kaukonen
To nie jest typowy thriller z wartką akcją i szokującymi zwrotami. To raczej psychologiczna układanka, w której każdy rozdział — przypisany innej postaci — odkrywa przed nami nowy fragment tej samej, mrocznej historii. Już od pierwszych stron czuć, że coś jest nie tak, że pod powierzchnią wydarzeń czai się drugie dno. Autorka nie gra na efektach — gra na emocjach. Centralne postacie, Ira i Clarissa, spotykają się w gabinecie terapeutycznym, ale to, co się tam dzieje, przypomina bardziej pojedynek niż leczenie. W miarę jak poznajemy kolejne wersje wydarzeń, zderzamy się z pytaniami o prawdę, manipulację i granice odpowiedzialności. Czytelnik, zamiast podążać za klasycznym tropem śledztwa, musi sam poskładać całość z porozrzucanych strzępów i fałszywych wskazówek. To opowieść o tym, jak dzieciństwo potrafi naznaczyć człowieka na zawsze, i jak cienka jest granica między ofiarą a oprawcą. Bohaterowie są nieprzewidywalni, momentami wręcz nieprzyjemni, ale właśnie przez to bardzo ludzcy. Ich słabości, traumy, obsesje nie są tu tłem, lecz osią całej narracji. Tempo akcji jest celowo spowolnione — to historia, którą trzeba przeczekać, przeanalizować i przetrawić. Nie każdemu przypadnie do gustu to wyczekiwanie, gra w kotka i myszkę. Ale dla mnie właśnie w tym tkwi jej siła. Finał? Zamyka wątki i oferuje rozwiązanie, ale zabrakło mu trochę wiarygodności. Mam mały niedosyt. "Podążaj za motylem" to debiut z charakterem. Nie efektowny, ale efektywny. Pokazuje, że prawdziwy niepokój można wywołać nie sugestywnymi opisami scen przem0cy, lecz cichym, podszytym lękiem dialogiem. I że największe potwory to nie te z kr^wawych nagłówków, tylko ci, którzy potrafią doskonale się ukrywać — nawet przed samym sobą. Będę czytać kontynuację 🦋
Typiaraodkryminalow - awatar Typiaraodkryminalow
ocenił na79 miesięcy temu
Bohater Wiktor Mrok
Bohater
Wiktor Mrok
Moskwa. Miastem wstrząsa seria brutalnych morderstw. Jednego dnia zostały popełnione brutalne morderstwa. Jednego dnia zaleziono parę ciał. Ofiarami były osoby, które parały się oszustwem, udzielali kredytów, chwilówek na tak wysokim oprocentowaniu, że ludzie tracili często wszystko. Jednak chyba po raz pierwszy i społeczeństwo, i policja nie bardzo chcą, by sprawca został złapany. Jednak trzeba zrobić swoją pracę. Dokąd zaprowadzą ich ślady? I jaka jest historia mordercy? To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora. Nie jestem pewna, ale chyba to jest jakaś seria. Niestety nie ma oznaczenia. W każdym razie niezbyt pałam miłością do tego kraju, gdzie dzieje się cała historia. Daje mi to trochę na minus. Ale reszta jak najciekawsza. Akcja jest szybka i pełna napięcia. Autor podaje nam też liczne zwroty akcji, zwodzi za nos. Bohaterowie, działają tu pod presją czasu. Wiedzą, że zabójcy o coś chodzi, najprawdopodobniej o zemstę. Też domyślają się, że jeszcze nie skończył. I choć po cichu mu kibicują, to muszą bronić innych obywateli przed nim. Autor oprócz ciekawej historii, przedstawia nam jedną ważną myśl. Jest to ogromny dylemat moralny. Czy ktoś, kto rozlicza się z tymi, co okradają innych, prowadzą często do tragedii i na tym się jeszcze bogacą, jest tak naprawdę złą osobą? Każdy musi w swoim własnym sumieniu odpowiedzieć na to pytanie. Jednak porusza on świetnie te struny naszych sumień, moralności. Ale ogromy plus ma autor u mnie za zakończenie. Jestem w prawdziwym szoku, że tak to zakończył. Jednak nie chcę zdradzać zakończenia, ale to daje dużego plusa ocenie książki.
Scarlettrose - awatar Scarlettrose
ocenił na75 miesięcy temu
Dziewczyna z Titanica Shana Abé
Dziewczyna z Titanica
Shana Abé
Tragedia Titanica doczekała się setek interpretacji, ale Shana Abé w swojej powieści wybiera perspektywę wyjątkową – skupia się na losach Madeleine Force, młodziutkiej żony najbogatszego człowieka na pokładzie, Johna Jacoba Astora IV. „Dziewczyna z Titanica” to nie tylko kronika morskiej katastrofy, ale przede wszystkim portret skandalizującego związku, który rozpalił wyobraźnię nowojorskiej socjety. Przyznając tej książce ocenę 8/10, doceniam jej niezwykłą dbałość o detale historyczne i subtelność w kreśleniu portretu psychologicznego głównej bohaterki, mimo pewnych narracyjnych uproszczeń. Skandal na Piątej Alei Powieść zaczyna się na długo przed rejsem, wprowadzając czytelnika w świat oszałamiającego bogactwa i sztywnych konwenansów Ameryki początku XX wieku. Madeleine ma zaledwie siedemnaście lat, gdy poznaje dwukrotnie starszego, rozwiedzionego Astora. Abé z dużą wprawnością oddaje duszność ówczesnych salonów i bezwzględność prasy, która śledziła każdy krok pary. Autorce udaje się pokazać Madeleine nie jako bierną ofiarę fortuny, lecz jako młodą kobietę, która szczerze kocha męża i musi odnaleźć się w roli „tej drugiej pani Astor”. Pierwsza połowa książki to fascynująca podróż przez luksusowe rezydencje i europejskie kurorty, stanowiąca doskonały kontrast dla nadchodzącego mroku. Rejs, który zmienił wszystko Gdy akcja przenosi się na pokład Titanica, tempo narracji wyraźnie przyspiesza. Shana Abé rezygnuje z taniej sensacji na rzecz budowania atmosfery narastającego niepokoju. Madeleine, będąca wówczas w ciąży, obserwuje chaos feralnej nocy z perspektywy pasażerki pierwszej klasy, co daje autorce pole do pokazania kontrastów społecznych i heroizmu ukrytego pod frakami. Scena rozstania małżonków przy łodzi ratunkowej jest opisana z ogromnym wyczuciem – nie ma tu nadmiaru patosu, jest za to surowy ból i niedowierzanie. Autorka rzetelnie trzyma się faktów historycznych, co sprawia, że emocje bohaterów stają się dla czytelnika namacalne. Doceniam literaturę historyczną, która oferuje coś więcej niż tylko romans w historycznym kostiumie. Abé wykonała tytaniczną pracę badawczą, a jej styl jest elegancki i płynny. Dlaczego nie więcej? Momentami powieść bywa zbyt jednostronna – postać Johna Jacoba Astora jest wyidealizowana, niemal krystaliczna, co odbiera ich relacji nieco realizmu. Ponadto, zakończenie książki, skupiające się na życiu Madeleine po katastrofie, wydaje się potraktowane nieco zbyt skrótowo w porównaniu do bardzo szczegółowego opisu ich zalotów. „Dziewczyna z Titanica” to wzruszająca i pięknie napisana historia o cenie, jaką płaci się za miłość w świetle jupiterów. To solidne 8/10 – pozycja obowiązkowa dla fanów historii rodu Astorów i wszystkich, którzy szukają w tragedii liniowca ludzkiego wymiaru. Shana Abé przypomina, że za złotymi literami nazwisk z listy pasażerów kryły się żywe emocje, które nie zatonęły wraz ze statkiem. To lektura, która zostawia z pytaniem o to, ile jesteśmy w stanie poświęcić dla chwilowego szczęścia u boku ukochanej osoby.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na822 dni temu
Droga smutku Robyn Gigl
Droga smutku
Robyn Gigl
Powieść sensacyjno-prawnicza i psychologiczna, której zadaniem – poza rozrywką – jest przybliżenie czytelnikowi zagadnień transpłciowości i tranzycji. Choć nie mam pewności, czy coś takiego możliwe jest w Polsce, to jest kraju, w którym pan w średnim wieku, pytany podczas sondy ulicznej o to, co by zrobił, gdyby okazało się, że jego syn jest homo sapiens, odpowiada, że zatłukłby orczykiem zboczeńca. Wyjaśnienia. Tranzycja to, ogólnie, przechodzenie z określonego położenia lub stanu w inny. W tym konkretnym przypadku chodzi o cały zespól różnych działań, które prowadzą do zmiany sposobu eksponowania swojej płci z takiego, który jest spójny z płcią biologiczną stwierdzoną po narodzinach, w kierunku takiego, który zgadza się z płcią odczuwaną przez daną osobę. Natomiast transseksualizm, będący podzbiorem transpłciowości, jest to psychiczne identyfikowanie się z płcią inną niż wynikająca z własnych cech biologicznych, połączone z silnym pragnieniem zmiany własnej płci. Najprościej rzecz ujmując chodzi o osoby, które mają osobowość, psychikę, emocje, sposób myślenia i odczuwania kobiety, ale urodziły się z męskimi narządami płciowymi – lub odwrotnie. Problem nienawiści i braku tolerancji dla osób transpłciowych obecny wśród niektórych środowisk może utrudnić, i tak niełatwy, proces ujawnienia się. W Polsce największym problemem społeczności osób trans jest brak akceptacji i zrozumienia – tylko co czwarta z nich jest akceptowana przez najbliższe grono osób. Samuel Emmanuel Barnes, vel Sharise Barnes, vel Tamiqa Emanuel. Młoda transpłciowa prostytutka, karana wcześniej wiele razy za drobne wykroczenia, tym razem oskarżona jest o zamordowanie klienta. Twierdzi, że owszem, uderzyła nożem synalka znanego milionera i senatora o wielkich wpływach, jednak było to w obronie własnej. Facet miał się wściec, gdy okazało się, że atrakcyjna dziewczyna, którą wynajął, posiada męskie narządy płciowe. Sharis ma bronić dwoje adwokatów. Duane Abraham Swisher. Afroamerykanin, trzydzieści pięć lat, żona Corrine Swisher, z domu Butler. Mieszka w Scotch Plains i ma jedno dziecko, dwuletniego syna Austina. Studiował na wydziale prawa Uniwersytetu Columbia. Po Columbii wstąpił do FBI. Pracował tam przez siedem lat. Tutaj sprawy się nieco komplikują. Podobno trzy lata temu dobrowolnie zrezygnował z dobrej posady w FBI, ale pewne źródła podają, że odszedł, ponieważ był przedmiotem wewnętrznego śledztwa, które być może trwa nadal. Drugą częścią tej dwuosobowej spółki jest Erin Bridget McCabe, która nazywała się wcześniej Ian Patrick McCabe. Ian Patrick McCabe, rasy białej, trzydzieści pięć lat, rozwiedziony, dawniej żonaty z Lauren Schmidt, bezdzietny. Dwa lata temu zmienił nazwisko na Erin Bridget McCabe i zaczął praktykować prawo jako kobieta. Wszystkie jego dokumenty prawne zostały zmienione, aby odzwierciedlić jego nowe imię i płeć. Od tamtego czasu kontynuuje praktykę prawniczą, ale nie obnosi się jakoś szczególnie ze swoją zmianą płci. Problematyczna sprawa i dwoje bardzo problematycznych obrońców. Od początku jasne jest, że ludzie bezwzględnego senatora Townsenda, będą mieli na nich mnóstwo haków. Powieść stanowi udane połączenie dwóch głównych wątków. Kryminał prawniczy i próba rozwiązania zagadki, co naprawdę, dlaczego i w jakich okolicznościach, stało się z dwudziestoośmioletnim Williamem Townsendem juniorem. Kwestie społeczne i psychologiczne dotyczące osób transpłciowych, ich relacje z znajomymi, rodzinami, współpracownikami, szanse na ułożenie sobie, choćby w przybliżeniu, normalnego życia.
Meszuge - awatar Meszuge
ocenił na87 miesięcy temu
Naprawiacz Piotr Kuźniak
Naprawiacz
Piotr Kuźniak
Thriller na bogato: psychopata z hollywoodzkim rozmachem, barbarzyńskie morderstwa kobiet (to zawsze są kobiety),diaboliczny scenariusz w tle i desperackie śledztwo. Dzieje się więcej niż w Jamesie Bondzie, tempo jest imponujące... tyle, że czegoś brakło. Moim zdaniem umiaru. A także większej dawki logiki i sensu. To jedna z tych opowieści, w których wydarzenia nie rozgrywają się według reguł prawdopodobieństwa, ale według wycyzelowanego scenariusza przypominającego amerykańskie blockbustery, pozbawionego natomiast wiarygodności. Antagonista to postać rodem z opowieści marvelowskich. Wie wszystko, widzi wszystko, kontroluje wszystko. Zawsze wszystkich ubiega, zawsze piętnaście kroków przed policją. Jego doba ma około stu godzin lekko licząc. Śledzi ofiary, ustala ich plan dnia, porywa je zawsze niewidziany, przeprowadza na nich wielogodzinne operacje, ciała - lub jeszcze żywe ofiary - podrzuca w różnych miejscach, na przykład w domu policjanta, a wszystko z całkowitym brakiem szacunku do istnienia czasoprzestrzeni. Nikt go nie widzi, on natomiast zawsze wie gdzie jest każdy z protagonistów powieści i jeszcze każdy z ich bliskich, więc rozgrywa ich sobie jak chce. Nie je. Nie śpi. Nie defekuje. Nie bzyka. Widzi przez ściany. Teleportuje się po całej Polsce. I na bieżąco czyta scenariusz. Po prostu nie sposób nie skojarzyć tego z amerykańską literaturą z lat 90tych. To ten poziom. Dla odmiany policja to towarzystwo wzajemnej adoracji. Ofiar przybywa, a śledztwo prowadzi dwójka detektywów i... dziennikarz. I jeszcze dwóch emerytowanych gliniarzy. I ciągle ćpający dzieciak. Nawet na chwilę nie pojawia się prokurator, a i przełożony protagonistów ma wszystko w pupie. Jest tak profesjonalnie, że nikt nawet nie próbuje namierzyć numeru, z którego Zły kontaktuje się regularnie z dziennikarzem, w zamian za to śledczy hackują co się da (jak na policję przystało). Czemu do śledztwa wciągani są głównie ludzie spoza policji? Czemu nikt tak naprawdę nie jest zainteresowany postępem w pościgu za zabójcą klasy Doktora No? Last but not least: co z tą burzą? Trwa koniec świata czy co? No i... czemu tyle tych papierosów? Jakby wyciąć fragmenty, w których ktoś pali, zapala, gasi lub bawi się papierosami, to książka byłaby zauważalnie lżejsza. Oceniam 6/10 bo pewne fragmenty mi się podobały, momentami byłem całkiem wciągnięty. Książka raczej dla wielbicieli komiksowych fabuł niż dla szukających naprawdę twardego, mocno ugruntowanego kryminału. Rozumiem, że to debiut autora i także z tego powodu oceniam wyżej niż zamierzałem - jak na pierwszą powieść to jest to dobra robota. Widać pracę. Nawet jeśli nie pasują mi jej efekty.
failsafedb - awatar failsafedb
ocenił na624 dni temu
Otulina Klaudiusz Szymańczak
Otulina
Klaudiusz Szymańczak
„Otulina” Klaudiusza Szymańczaka to kryminał, który udowadnia, że nie trzeba epatować brutalnością, by zbudować duszną i niepokojącą historię. Groza rodzi się tu z atmosfery, niedopowiedzeń i miejsca akcji - Puszczy Kampinoskiej, pokazanej jako przestrzeń dzika, tajemnicza i obca. Fabuła rozpoczyna się pozornie niewinnie. Czworo licealistów wybiera się nocą do puszczy, jednak jedna z dziewczyn - Hania, znika. Jej ciało zostaje odnalezione wiele kilometrów dalej. Od początku wiadomo, że to nie był wypadek, a śmierć nastolatki uruchamia lawinę pytań, podejrzeń i sekretów. Każdy kolejny trop zamiast przybliżać rozwiązanie, jeszcze bardziej komplikuje śledztwo. Autor prowadzi dochodzenie w sposób daleki od schematów. Podejrzenia krążą między rówieśnikami Hani, jej rodziną i mieszkańcami Kampinosu. Szymańczak trafnie oddaje specyfikę małej, hermetycznej społeczności, w której milczenie, lojalność i strach przed ujawnieniem prawdy odgrywają kluczową rolę. Dużym atutem „Otuliny” jest warstwa psychologiczna i obyczajowa. To nie tylko kryminał o morderstwie, ale również opowieść o samotności, problemach psychicznych i zagubieniu młodych ludzi. Autor pisze o tych tematach z empatią, bez oceniania i taniej sensacji. Wątki dawnych wierzeń, działalności sekty oraz granicy między racjonalnością a lękiem dodatkowo zagęszczają klimat. Puszcza Kampinoska staje się niemal osobnym bohaterem powieści. Miejscem, które potęguje poczucie izolacji i zagrożenia. Styl autora jest spokojny, sugestywny, a dialogi naturalne. Brak drastycznych opisów działa na korzyść historii, bo napięcie budowane jest psychologią i atmosferą. „Otulina” to przemyślany, wielowarstwowy polski kryminał, który wciąga i zostawia czytelnika z niepokojącymi refleksjami. Idealna zarówno dla doświadczonych miłośników gatunku, jak i dla tych, którzy dopiero po niego sięgają.
bookreaders_pl - awatar bookreaders_pl
ocenił na72 miesiące temu
Spirala Igor Brejdygant
Spirala
Igor Brejdygant
To historia, która startuje niewinnie, od uporządkowanego życia Dominiki Stawickiej, żony znanego, konserwatywnego ministra. Stabilizacja, pozycja społeczna, wiara, rodzina. Wszystko do momentu, gdy w jej życiu pojawia się Aleksandra. Romans staje się dla Dominiki czymś więcej niż chwilową ucieczką, jest pierwszym prawdziwym uczuciem. Gdy Aleksandra zostaje brutalnie zamordowana, a informacja o związku trafia w ręce politycznych wrogów jej męża, zaczyna się prawdziwy koszmar. Od tego momentu fabuła wchodzi na zupełnie inny poziom. Giną kolejne osoby z bliskiego otoczenia bohaterki, zaufanie przestaje istnieć, a Dominika uświadamia sobie, że znalazła się w centrum bezwzględnej gry, w której stawką jest nie tylko kariera ministra, ale życie jej rodziny. To już nie tylko thriller psychologiczny, to kryminał z mocnym politycznym tłem, zdradą, szantażem i walką o przetrwanie. Największą siłą „Spirali” jest przemiana głównej bohaterki. Z kobiety funkcjonującej w cieniu męża Dominika staje się osobą zmuszoną do przekraczania własnych granic: psychicznych i fizycznych. Każda decyzja boli, każda ma konsekwencje, a strach miesza się z determinacją, by odkryć prawdę o śmierci Aleksandry i ochronić najbliższych. Brejdygant świetnie pokazuje świat polityki pozbawiony złudzeń, pełen hipokryzji i cynizmu, gdzie moralność jest towarem wymiennym. Do tego dochodzą wątki religii, rodziny i pytanie o to, gdzie kończy się dobro, a zaczyna zło. Emocji jest tu naprawdę dużo, napięcie, zaskoczenie, momenty wzruszenia i finał, który zostaje w głowie na długo. „Spirala” to mocna, dynamiczna i bardzo aktualna historia, od której trudno się oderwać. Jeśli lubicie thrillery z pazurem i fabułę, która naprawdę wkręca ta książka zdecydowanie jest dla Was. 📚🔥
bookreaders_pl - awatar bookreaders_pl
ocenił na62 miesiące temu

Cytaty z książki Sierociniec janczarów

Więcej
Piotr Gajdziński Sierociniec janczarów Zobacz więcej
Piotr Gajdziński Sierociniec janczarów Zobacz więcej
Piotr Gajdziński Sierociniec janczarów Zobacz więcej
Więcej