Oblicza śmierci

Poczytałam opinie i nastawiłam się, że będzie tak sobie. Mimo to chciałam zapoznać się z książką. I tu spotkało mnie miłe zaskoczenie. O śmierci i wyobrażeniu o niej w różnych miejscach i czasie. Było ciekawie. Nie żałuję.

Poczytałam opinie i nastawiłam się, że będzie tak sobie. Mimo to chciałam zapoznać się z książką. I tu spotkało mnie miłe zaskoczenie. O śmierci i wyobrażeniu o niej w różnych miejscach i czasie. Było ciekawie. Nie żałuję.

Całkiem przyzwoity kryminał, ale momentami przewidywalny i nie do końca dopracowany. Czyta się w miarę płynnie, ale brak tu większego „wow”.

Całkiem przyzwoity kryminał, ale momentami przewidywalny i nie do końca dopracowany. Czyta się w miarę płynnie, ale brak tu większego „wow”.

Gatunek nie dla mnie

Gatunek nie dla mnie

Śmierć ma – przynajmniej dla nas – dwa oblicza. Z jednej strony to ponura kostucha z kosą, z drugiej – kolorowy, meksykański Día de Muertos, spopularyzowany choćby przez film Coco Pixara.
Ale czy naprawdę tylko te dwa? Jak się okazuje, nie do końca.

Grzegorz Kapla zabiera nas w podróż przez świat wierzeń i rytuałów, pokazując, że każdy lud miał swój własny sposób na oswojenie tego, co ostateczne. I że te sposoby bywają zaskakująco różne od tego, co dziś uznajemy za „normalne”. I właśnie w tej różnorodności kryje się pewne piękno.

Książkę czyta się dobrze – styl Kapli jest trochę gawędziarski, ale bez zbędnego wodolejstwa. Oblicza śmierci to lektura, która szczególnie dobrze smakuje pod koniec października – kiedy dni stają się krótsze, a my częściej niż zwykle myślimy o przemijaniu.

Śmierć ma – przynajmniej dla nas – dwa oblicza. Z jednej strony to ponura kostucha z kosą, z drugiej – kolorowy, meksykański Día de Muertos, spopularyzowany choćby przez film Coco Pixara.
Ale czy naprawdę tylko te dwa? Jak się okazuje, nie do końca.

Grzegorz Kapla zabiera nas w podróż przez świat wierzeń i rytuałów, pokazując, że każdy lud miał swój własny sposób na...

Upywające październikowe dni coraz bardziej skłaniają do przemyśleń dotyczących odchodzenia, przemijania, a zbliżajace się święto zmarłych nastraja do poszukania informacji jak wygląda tradycja śmierci i pochówku w innych kulturach.
Znakomitym informatorem o tym właśnie jest ta książka, napisana przez dziennikarza i podróznika, który jak sam w niej twierdzi odwiedził wielokrotnie najbardziej egzotyczne kraje, by móc tam na miejscu zobaczyć jak to wygląda.
Wraz znim popodróżujemy i do Meksyku, i na Fidżi i na wyspy Indonezji ale i do krajów afrykańskich. Nie jest to książka antropologiczna, ale taka, która pomaga zobaczyć i niejako zrozumieć czym jest śmierćdla innych narodów, z inna kulturą i innymi wierzeniami.
Niejednokrotnie lektura ta powodowała u mnie zdziwenie, zaskoczenie, ale i wiele zadumy, bo w każdym kraju jest to trudny temat nawet tam, gdzie pochówek wiąże się z głośnym i kolorowym obrzędem. Mnie się czytało znakomicie z dużym zainteresowaniem.

Upywające październikowe dni coraz bardziej skłaniają do przemyśleń dotyczących odchodzenia, przemijania, a zbliżajace się święto zmarłych nastraja do poszukania informacji jak wygląda tradycja śmierci i pochówku w innych kulturach.
Znakomitym informatorem o tym właśnie jest ta książka, napisana przez dziennikarza i podróznika, który jak sam w niej twierdzi odwiedził...

Jak sam autor wskazał w prologu nie jest to książka antropologiczna i gdyby dobrze przyjrzeć się faktom to pewnie znalazłyby się błędy merytoryczne. Jednak nie zmienia to faktu, że z dobrym warsztatem dziennikarskim autor pokazuje nam jakie podejście do samej śmierci, a także do rytuałów pogrzebowych mają społeczności na całym świecie. Podparta wieloma podróżami i doświadczeniami autora treść nabiera autentyczności. Czasami drażnią jakieś infantylne wstawki jednak w ogólnym odbiorze bardzo dobra.

Jak sam autor wskazał w prologu nie jest to książka antropologiczna i gdyby dobrze przyjrzeć się faktom to pewnie znalazłyby się błędy merytoryczne. Jednak nie zmienia to faktu, że z dobrym warsztatem dziennikarskim autor pokazuje nam jakie podejście do samej śmierci, a także do rytuałów pogrzebowych mają społeczności na całym świecie. Podparta wieloma podróżami i...

Ciekawa "podróż" przez świat w aspekcie śmierci oraz jej odbierania a także obrzędów i wierzeń oraz zapatrywań na finał naszego egzystowania(czy aby na pewno?)ukazana przez pryzmat różnych ludów, wierzeń i kultur świata, napisana w postaci kilkunastu felietonów.
To nie jest moja "pierwsze podróż" z panem Kaplą, jego pióro jest mi znane, więc wiedziałem czego się spodziewać. Jest kilka nawiązań do innych jego książek ale absolutnie nie wpływa to na odbiór Oblicz śmierci!
Co mi jedynie nie przypadło do gustu to bodajże 2 opowieści snute na kanwie "nie byłem tam ale słyszałem i czytałem" troszkę to niepoważne skoro clou książki to podróże, tylko z tego powodu ocena 6,5 bo generalnie książka jest niezła.

Ciekawa "podróż" przez świat w aspekcie śmierci oraz jej odbierania a także obrzędów i wierzeń oraz zapatrywań na finał naszego egzystowania(czy aby na pewno?)ukazana przez pryzmat różnych ludów, wierzeń i kultur świata, napisana w postaci kilkunastu felietonów.
To nie jest moja "pierwsze podróż" z panem Kaplą, jego pióro jest mi znane, więc wiedziałem czego się...

Świetny reportaż! Jeśli interesuje kogoś kultura, obrzędy i tradycje, to serdecznie polecam.
W zrozumiaty sposób przekazuje się czytelnikowi wszelakie informacje i ciekawostki. Poznajemy tu wierzenia w życie po śmierć z wielu zakatków ziemi, postuchamy historii z podrozy autora i na pewno nie raz sie zaskoczymy.
Dzięki tej książce zrozumiałam, że każdy jeden człowiek na ziemi skończy dokładnie tak samo, a jednak na tak wiele różnych sposobów.

8/10

Świetny reportaż! Jeśli interesuje kogoś kultura, obrzędy i tradycje, to serdecznie polecam.
W zrozumiaty sposób przekazuje się czytelnikowi wszelakie informacje i ciekawostki. Poznajemy tu wierzenia w życie po śmierć z wielu zakatków ziemi, postuchamy historii z podrozy autora i na pewno nie raz sie zaskoczymy.
Dzięki tej książce zrozumiałam, że każdy jeden człowiek na...

To nie jest zła książka. To nie jest wybitna książka. To jest bardzo nierówna książka. Forma felietonów, podróżniczych wtrąceń, szacunku dla innych kultur są na duży plus. Minusem jest brak takiego samego szacunku i zrozumienia dla własnej, europejskiej kultury.
Nie specjalnie raziło mnie opowiadanie o miejscach, w których autor nie był, wszak nie jest to książka podróżnicza. Sama byłam w kilku opisywanych miejscach, również tam, gdzie nie było autora. Wszystko się zgadza, ale nie wszystko było równie ciekawie opowiedziane. Nie jest to książka ani naukowa, ani odkrywcza. Jest zwyczajnie ciekawa i myślę, że wata przeczytania dla tych dobrych i intrygujących momentów.

To nie jest zła książka. To nie jest wybitna książka. To jest bardzo nierówna książka. Forma felietonów, podróżniczych wtrąceń, szacunku dla innych kultur są na duży plus. Minusem jest brak takiego samego szacunku i zrozumienia dla własnej, europejskiej kultury.
Nie specjalnie raziło mnie opowiadanie o miejscach, w których autor nie był, wszak nie jest to książka...

Sam jestem zaskoczony swoją oceną. W teorii ta książka jest wręcz stworzona dla mnie. Śmierć, religie, kultury to tematy, o których mogę czytać/słuchać bez końca.

Mam wrażenie, że autor sam nie wiedział co tak właściwie chce napisać. Czy to ma być książka o tym jak różne kultury postrzegają śmierć, czy może pamiętnik z jego podróży. A może manifest boomera, który nie może już zdzierżyć tych fejsbuków, komórek i szerzącej się degrengolady.

Chyba już wiecie co mi się nie podobało w tej książce ;) Chciałem poszerzyć swoją wiedzę, a przede wszystkim dowiedziałem się, że "kiedyś to było, a teraz to nie ma". Żeby nie być jednak aż tak stronniczym, chcę przyznać rację Panu Grzegorzowi w jednej kwestii. Dzisiejszy świat rzeczywiście boi i wstydzi się śmierci. I trochę nie wie jak na nią reagować, jeśli nie jest to śmierć na ekranie telewizora. W tej kwestii możemy sobie przybić piątkę.

Zapewne byłbym mniej krytyczny gdyby książka mnie tak nie wynudziła. I tu już nie mam żadnych silnych argumentów - kwestia gustu. Zakładam, że wiele osób przeczytało "Oblicza śmierci" z zaciekawieniem. I super dla nich 😄 Przyznaję, że większość ciekawostek przytaczanych przez autora znałem. Może po prostu powinienem sięgnąć po coś bardziej naukowego.

Już zmierzając do brzegu to pierwszym triggerem był dla mnie fragment o wystawie Body Worlds. Na podstawie tej opinii dość trafnie przewidziałem jaka będzie dalsza narracja. Od siebie mogę dodać, że zachęcam do odwiedzenia tej wystawy. Mnie skłoniła do wielu przemyśleń z rodzaju memento mori i nie tylko.

Sam jestem zaskoczony swoją oceną. W teorii ta książka jest wręcz stworzona dla mnie. Śmierć, religie, kultury to tematy, o których mogę czytać/słuchać bez końca.

Mam wrażenie, że autor sam nie wiedział co tak właściwie chce napisać. Czy to ma być książka o tym jak różne kultury postrzegają śmierć, czy może pamiętnik z jego podróży. A może manifest boomera, który nie może...