Kathleen Hale

Nie spodziewałem się po tym reportażu aż tak mocnego, wszechstronnego, dotykającego tak wielu wrażliwych tematów naraz uderzenia. Jest to historia przepełniona cierpieniem, ignorancją, brakiem zrozumienia, zmaganiem z chorobą i traumą - doświadczają tego tak naprawdę wszystkie strony omawianej sprawy. W historii tej, mimo iż ukazuje ona długie i żmudne batalie na polu sądowym i szpitalnym, wypełnione wolą walki i wypracowania jak najkorzystniejszych rezultatów, raczej nie należy doszukiwać się zwycięzców. Ogromny ból spotyka tutaj każdego - ofiarę napaści, dwunastoletnią wówczas Bellę, ale i jej koleżanki i niedoszłe morderczynie - Morgan, która musiała radzić sobie ze światem swoich natrętnych halucynacji i psychoz od samego początku całkiem sama, pozostając niezauważoną nawet dla rodziców, oraz Anissę, która od świata pragnęła dobra i sprawiedliwości, a jednocześnie tak bardzo bała się cierpienia i mroku, że popadła przez to w obłęd i próbowała się z tym mrokiem jakoś "zjednać". Najbardziej uderzająca jest w tym wszystkim świadomość, że historia ta tak naprawdę toczy się dalej. Bohaterki zdarzenia mają teraz po dwadzieścia kilka lat, nadal są młode, nadal mają przed sobą życie. Jakie jednak ono jest i jakie będzie? Wydaje mi się, że dotknięte okrucieństwem tych wydarzeń, tragizmem chorób i zaburzeń emocjonalnych i cierpkim, czasem całkiem nieempatycznym podejściem ze strony systemu, bezpowrotnie utraciły już duże kawałki swojego życia. Dla Morgan względna "normalność" zatrzymała się w roku 2014 - od tamtego czasu nie wróciła już ani razu do swojego domu, przebywała natomiast w zakładach karnych, w szpitalach psychiatrycznych, ostatnio też w domu opieki społecznej. Dziewczynki, których życie zmieniło się całkowicie w wyniku wydarzeń z jednego, konkretnego dnia. Dziewczynki z ogromnymi problemami, które mogły jednak dostać odpowiednią pomoc. Nie mogły jednak na nią przez dłuższy czas liczyć nawet nie tyle przed tymi zdarzeniami, ale nawet i po nich. Zdecydowanie polecam...