Nad rzekę, której nie ma. Podróż przez Amerykę Południową od Miraflores do Rio

Grzegorz Kapla w swojej książce „Nad rzekę, której nie ma” zabiera nas w podróż, która jest zaprzeczeniem typowego przewodnika turystycznego. To literacka wyprawa przez kontynent pełen kontrastów, rozciągająca się od luksusowych dzielnic peruwiańskiego Miraflores aż po tętniące sambą, a zarazem duszne od biedy faweli Rio de Janeiro. Autor nie tylko opisuje geografię, ale przede wszystkim kreśli mapę emocji i spotkań, co czyni tę publikację jedną z ciekawszych pozycji podróżniczych ostatnich lat. Oceniam ją na solidne 7/10, doceniając przede wszystkim autentyczność i bezkompromisowe spojrzenie na Amerykę Południową.

Książka imponuje rozmachem odwiedzanych miejsc. Kapla prowadzi nas przez Andy, gdzie rzadkie powietrze utrudnia oddech, przez wilgotne selwy, aż po wybrzeża dwóch oceanów. Każdy przystanek na tej trasie to nie tylko opis architektury czy przyrody, ale przede wszystkim głębokie zanurzenie w lokalnym kontekście. Miraflores w Limie jawi się jako elegancka fasada, która szybko ustępuje miejsca surowszym obrazom Peru. Podróż kończy się w Rio – mieście, które w narracji Kapli jest równie piękne, co przerażające w swojej brutalności i nierównościach społecznych. Autor ma niezwykły dar dostrzegania tego, co ukryte za turystycznym blichtrem.

Niezaprzeczalnym atutem publikacji są anegdoty. Kapla posiada rzadką umiejętność zjednywania sobie ludzi, dzięki czemu w książce znajdziemy mnóstwo historii zasłyszanych w barach, na dworcach czy w trakcie wielogodzinnych przejazdów lokalnymi autobusami. Opowieści te – czasem zabawne, częściej jednak gorzkie lub refleksyjne – tworzą mozaikę latynoamerykańskiego losu. To dzięki nim dowiadujemy się o marzeniach zwykłych ludzi, ich lękach oraz specyficznym fatalizmie, który zdaje się unosić nad kontynentem.

Styl Grzegorza Kapli to czysta, reporterska elegancja. Autor operuje językiem konkretnym, ale przesyconym poetycką wrażliwością. Nie boi się zdań krótkich, mocnych, uderzających w samo sedno opisywanej rzeczywistości. Jego narracja jest dynamiczna, a zarazem daje czytelnikowi przestrzeń na oddech i własne przemyślenia. Kapla nie ocenia, on raczej rejestruje, pozwalając faktom mówić samym za siebie. Ta oszczędność w szafowaniu emocjami paradoksalnie sprawia, że książka staje się niezwykle sugestywna.

Zalety publikacji
Rzetelność: To nie jest podróż „na pokaz” – autor pokazuje brud, pot i zmęczenie, które towarzyszą prawdziwemu odkrywaniu świata.

Perspektywa: Kapla patrzy na Amerykę Południową z pokorą, unikając europocentrycznego pouczania.

Estetyka wydania: Publikacja cieszy oko, a dobrane zdjęcia i mapy stanowią doskonałe uzupełnienie tekstu.

Mimo wielu zalet, ocena siedem wynika z pewnego niedosytu w warstwie historycznej – momentami chciałoby się głębszego osadzenia opisywanych wydarzeń w politycznym kontekście regionu. Niemniej, „Nad rzekę, której nie ma” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce poczuć prawdziwy puls latynoskiej ziemi, z dala od wycieczek all-inclusive.

Grzegorz Kapla w swojej książce „Nad rzekę, której nie ma” zabiera nas w podróż, która jest zaprzeczeniem typowego przewodnika turystycznego. To literacka wyprawa przez kontynent pełen kontrastów, rozciągająca się od luksusowych dzielnic peruwiańskiego Miraflores aż po tętniące sambą, a zarazem duszne od biedy faweli Rio de Janeiro. Autor nie tylko opisuje geografię, ale...

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Książka, od przeczytania ktorej więcej czasu upływa, tym większe robi na mnie wrażenie. Do twgo stopnia, ze mam zamiar w przyszłym roku wybrać sie śladami autora i twz pokonać w podobny sposób te trasę. Chętnych, w ten dziwny sposób, zapraszam.

Książka, od przeczytania ktorej więcej czasu upływa, tym większe robi na mnie wrażenie. Do twgo stopnia, ze mam zamiar w przyszłym roku wybrać sie śladami autora i twz pokonać w podobny sposób te trasę. Chętnych, w ten dziwny sposób, zapraszam.

Ciekawy reportaż i książka podróżnicza w jednym. Ale czasami autor jest zbyt bezpośredni, nie robi to dobrego wrażenia.

Ciekawy reportaż i książka podróżnicza w jednym. Ale czasami autor jest zbyt bezpośredni, nie robi to dobrego wrażenia.

Pierwszy raz czytam reportaż, którego protagonista jest styluzowany na wiedźmina Geralta/Tomka Wilmowskiego/starego zgreda. Geralda, bo ma pecha do kobiet, beznadziejnie kocha tę, co go porzuciła w związku z czym wyrusza na szlak, przeto otrzymujemy opowieść drogi, klasyczną w gatunku. Natomiast Tomek Wilmowski nasunął mi się w związku tym, że protagonista zawsze I wszedzie daje radę, zawsze wygrywa, zawsze jest najlepszy i wszystko wie. Sprawia przez to niemiłe wrażenie istoty doskonałej. Dziadek zgred wyłazi z niego, kiedy komentuje rzeczywistość współczesną, co mu trochę rozbieżnie wychodzi. Na przykład labidzi straszliwie nad utrata aparatu Panasonic, wypasionej lustrzanki chyba wyłącznie po to, żeby parę stron dalej ponarzekać nad moralnym zepsuciem świata na skutek nowoczesnych technologii typu internet ,smartfon i aplikacje . Nie wiem czemu nie podróżuje wobec tego z leica na tradycyjna błonę światłoczułą, wszak w supernowoczesnym panasonicu też są aplikacje i łącze internetowe, co protagoniscie jakoś nie przeszkadza ale nie tłumaczy czytelnikom czemu. Moim zdaniem szkoda. Zapimnial też, że internet i smartfon to już żadna nowoczesność. Internet w Polsce liczy sobie coś około 30, jest więc dojrzałym medium, w siłę wieku. Smartfon liczy dobie niewiele mniej. Toż to wszystko starocie, dawno przez ludzkość zapomniane. Nie widzi też związku technologii z trwaniem pamięci kulturowej. Kultura Inków przepadła w dziejowej czeluści, bo władcy Andów nie znali pisma a ono długie stulecia było jedynym nośnikiem informacji. Nad jego używaniem starożytni biadololi jak Kapla nad internetem że myśli fałszuje, prawdy nieodzwierciedla itp. Odmieniło jednakudzkosc w sposób nieodwracalny po prostu dlatego, że zapis okazał się trwalszy niż ludzkie życie i pamięć. A na pewno wygodniejszy. Internet też nas zmienił., tak jak druk. Ale od tego nie ma już odwrotu. Nie podoba mu się też proste życie mormonow. Oczywiście nie musi, ale jego uwagi o udzielaniu chrztu nastoloatkom trochę już co nieco świadomym siebie uważam delikatnie mówiąc, za mocno nie trafione. Protestantyzm protestował władnie przeciwko nieświadomym udziale w obrządku chrześcijańskim i moim zdaniem w czasach powstania tego wyznania miało to sens
Ludzie chcieli być świadomi, tego, co się dzieje w kościele, co napisane jest w Biblii. Jakoś go nie zastanowiło, dlaczego Indianie nadal czczą Pachamamę i Tila razem z Jezusem. Jakoś nie dlatego, że to był ich świadomy wybór, nieprawdaż? No i jest problem z kobietami. Stary jak swat, bo te, które mu się podobają akurat go nie chcą. Normalne. Facet strasznie stara się być macho, a akurat na to nie ma brania u młodych I ładnych. Jakoś nie pomyślał, że jak dziewczyna zdobyła kilka najwyższych gór naziemnej i wali na następną w Andach to facet, który zrobił to samo, co ona raczej nie wzbudzi w niej zainteresowania. Scena ściągania brudnych gaci nad gorącymi źródłami celem zachęcenia wstydliwego dziewczęcia do wspólnej kąpieli sprawiła że mało nie udusiłam się że śmiechu. Też by mi się nie podobała kąpiel brudnago faceta w pięknych gorących źródłach. Że tak powiem, dxiewiczo czystych. Brzydziło by mnie takie skalanie natury.
Wszystko to sprawia, że opis yej wspaniałej podróży jawi się w sposób taki jakoś nieprawdziwy, jakby przerysowany. Autor starał się za wszelką cenę żeby byli doskonale, wyszło karykaturakjie miejscami. Oprócz tego jest coś co mi się autentycznie podobało czyli język i stylistyka opisów , przede wszystkim nietuzinkowo dobrane środki stylistyczne zwłaszcza porównania i metafory, bo trafnych epitetów jest trochę mniej. Kapla wybrał barokowości I to mu się sprawdza w opisie barokowych hiszpańskich budowli Nowego Świata.
Po tę książkę Kapli sięgnęłam głównie dlatego, że traktuje, częściowo o Imperium Inków. Miałam kiedyś zamiar wybrać się do Peru, niestety przyplątała się poważna choroba i pieniądze zamiast na wyjazd idą na leczenie. Od paru lat jeżdżę więc niedaleko ,a co do dalszych wojaży, to uprawiam turystykę kanapową mając nadzieję, że może to się zmieni. W książce Kapli razi mnie jeszcze jego kompleks niższości wobec turystów niemieckich i amerykańskich. Facet nie wie ewidentnie, czym jest dla Niemców podróżowanie: otóż jest odpowiednikiem podboju świata i zawłaszczania terytorium. Pokazywaniem światu, że Niemcy są silni i mają dużo pieniędzy. Z tym różnie bywa. Znam takich, co będą siedzieli po ciemku i w zimnie, myli się wyłączne pod prysznicem na pływalni miejskiej i żywili żarciem z puszek, byleby tylko na urlopie moc szastać pieniędzmi i udawać władców świata. Poza tym poglądy na świat i życie takie konfederacyjne a mnie to nieodpowiada i estetycznie razi. Nie wiem, czy jeszcze coś autorstwa Grzegorza Kapli przeczytam. Akurat ten reportaż, mimo wartkiej narracji i kilku stylistycznych zalet niespecjalnie przypadł mi do gustu a protagoniscie brak wdzięku we wszystkim, co robi
. Wiedzę na temat Imperium Inków i podbojów tamtych terenów mam wieksza niż autor, ponadto razinie to, że autor nie cieszy się swoją podróżą, a zachowuje tak jakby ja odbywał w celu umartwienia się, postu i żałowania za popełnione w życiu grzechy. No też można tyle że jest to opisane jako zgredzenie starego dziada. Może w ten sposób autor wdzięczył się do czytelnika może miał zamiar puszczać oko, ale koniec końców mu nie wyszło. Ogółem jest to dobra rozrywkowa literatura ale jako reportaż- niekoniecznie. Za duży rozrzut stylistyczny poeodyjacy niezamierzona chyba karykaturalność, przerysowany bohater będący zlepkiem postaci wiedźmina/Tomka Wilmowskiego/ Włoczykija z Muminków sprawia, jakby narrację prowadziły trzy osoby mówiące, co tworzy jazgot w wypowiedzi. Czasem jednak owe osoby potrafiły rzucić zdanie, nas którym przyjemnie było się zamyślić, celną pointą, rzadko wysmakowany żart. Ogólnie nieźle,ale arcydzieło polskiego reportażu to jednak to nie jest, choć rozumiem, że ma on ustawiona poprzeczkę bardzo wysoko wręcz nad poziomy więc napisanie w tej sytuacji czegoś wyjątkowego jest arcytrudne. Na plus oceniam plastykę i stylistykę opisów. W rym Kapla jest naprawdę dobry.

Pierwszy raz czytam reportaż, którego protagonista jest styluzowany na wiedźmina Geralta/Tomka Wilmowskiego/starego zgreda. Geralda, bo ma pecha do kobiet, beznadziejnie kocha tę, co go porzuciła w związku z czym wyrusza na szlak, przeto otrzymujemy opowieść drogi, klasyczną w gatunku. Natomiast Tomek Wilmowski nasunął mi się w związku tym, że protagonista zawsze I wszedzie...

Ciekawa lektura opisująca Amerykę Południową z perspektywy osoby zwiedzającej ją samodzielnie wzdłuż i wszerz.

Ciekawa lektura opisująca Amerykę Południową z perspektywy osoby zwiedzającej ją samodzielnie wzdłuż i wszerz.

Hej, to nie jest zła książka, jest nawet lepsza, niż o niej piszą. Naprawdę.
Pizarro, Tupac Amaru, Boliwar, Stroessner. Kapla wywołuje południowoamerykańskie osobistości z lekkością i licznymi ciekawostkami.
W stylu trochę tu Kapuścińskiego, odrobinę Michniewicza i kawałek Jagielskiego. Jest bowiem rys historyczny i geopolityka. Są legendy i wierzenia. Są wreszcie perypetie samego autora. Owszem, pewnie nieco podkoloryzowane, ale w ramach rozsądku i bez narcyzmu. Za to podszyte szczerą melancholią.
A seksizm? Nie przesadzajmy, raczej tylko subiektywny męski punkt widzenia, solidnie trzymany w ryzach.
To się zwyczajnie dobrze klei, przyjemnie dla ucha.
I taka podróż...

Hej, to nie jest zła książka, jest nawet lepsza, niż o niej piszą. Naprawdę.
Pizarro, Tupac Amaru, Boliwar, Stroessner. Kapla wywołuje południowoamerykańskie osobistości z lekkością i licznymi ciekawostkami.
W stylu trochę tu Kapuścińskiego, odrobinę Michniewicza i kawałek Jagielskiego. Jest bowiem rys historyczny i geopolityka. Są legendy i wierzenia. Są wreszcie perypetie...

Prawdziwa opowieść o państwach Ameryki Łacińskiej. Niestety smutna. Wydaje się, że autor przeszedł jakiś osobisty dramat, co rzutuje (a może wcale nie - trudno ocenić) na opis sytuacji mieszkańców tej części globu. Na pewno warto zapoznać się z lekturą, chociażby dla porównania z naszym polskim życiem, na które lubimy narzekać.

Prawdziwa opowieść o państwach Ameryki Łacińskiej. Niestety smutna. Wydaje się, że autor przeszedł jakiś osobisty dramat, co rzutuje (a może wcale nie - trudno ocenić) na opis sytuacji mieszkańców tej części globu. Na pewno warto zapoznać się z lekturą, chociażby dla porównania z naszym polskim życiem, na które lubimy narzekać.

książka kaplana to reportaż, ale niezwykle specyficzny w swojej formie, która okazała się dla mnie dość odrzucająca. autor opowiada o swojej podróży do ameryki południowej i szybko okazuje się, że jest to także jego osobista podróż wgłąb siebie, podczas której analizuje swoją przeszłość, lęki i popełnione błędy. choć nie lubię, gdy w książkach tego typu reporter jest aż tak obecny w narracji wraz ze swoimi osobistymi spostrzeżeniami, to tutaj chciałam dać szansę całości - zwłaszcza ze względu na nieco egzystencjalny zamysł prowadzenia opowieści. niestety, mocno się zawiodłam. szybko poznałam poglądy autora (dość seksistowskie, aroganckie i cyniczne w swym brzmieniu),a nawet zostałam ze szczegółami przeprowadzona przed długie imprezy alkoholowo-narkotykowe będące jego udziałem. spodziewałam się podróży przez brazylię czy paragwaj, a przy okazji dostałam prywatę, o której nie chciałam czytać ani strony więcej. plus za to, że w migawkowych fragmentach traktujących faktycznie o podróżach poznajemy mniej komercyjne aspekty wspomnianych regionów, bo autor podróżuje budżetowo i w nastawieniu na przeżycia.

książka kaplana to reportaż, ale niezwykle specyficzny w swojej formie, która okazała się dla mnie dość odrzucająca. autor opowiada o swojej podróży do ameryki południowej i szybko okazuje się, że jest to także jego osobista podróż wgłąb siebie, podczas której analizuje swoją przeszłość, lęki i popełnione błędy. choć nie lubię, gdy w książkach tego typu reporter jest aż tak...

Całkiem lekko i z humorem opisana podróż przez Amerykę Południową. Ciekawe przygody spotkały autora i można wychwycić interesujące miejsca do zobaczenia o których nie miało się pojęcia. Czasem wydane mi się dość pospieszne traktowanie państw.

Całkiem lekko i z humorem opisana podróż przez Amerykę Południową. Ciekawe przygody spotkały autora i można wychwycić interesujące miejsca do zobaczenia o których nie miało się pojęcia. Czasem wydane mi się dość pospieszne traktowanie państw.