Włóczęga z Archipelagu. Opowieści podróżne. Indonezja

Ksiazka pelna... poscigu za piwem, wybujalego ego autora i jego rozwazan, czego to on by nie osiagnal w zyciu gdyby nie byl takim wielce oswieconym, wielkim podroznikiem. Indonezji paradoksalnie malo. Zaluje czasu zmarnowanego na to watpliwe dzielo

Ksiazka pelna... poscigu za piwem, wybujalego ego autora i jego rozwazan, czego to on by nie osiagnal w zyciu gdyby nie byl takim wielce oswieconym, wielkim podroznikiem. Indonezji paradoksalnie malo. Zaluje czasu zmarnowanego na to watpliwe dzielo

Takie szybkie czytadło. Nie ma tam za wiele akcji, przemyślenia dosyć płytkie, ale nie dziwi, skoro autor owładnięty jest obsesją (siebie i alkoholu). Za wiele się nie dowiedziałam o zwiedzanych terenach, tylko że piwo ciężko wypić, a autor mógłby być kimś ważnym, kto chodzi do Wojewódzkiego, ale wybrał włóczęgę w poszukiwaniu piwa. Szkoda czasu.

Takie szybkie czytadło. Nie ma tam za wiele akcji, przemyślenia dosyć płytkie, ale nie dziwi, skoro autor owładnięty jest obsesją (siebie i alkoholu). Za wiele się nie dowiedziałam o zwiedzanych terenach, tylko że piwo ciężko wypić, a autor mógłby być kimś ważnym, kto chodzi do Wojewódzkiego, ale wybrał włóczęgę w poszukiwaniu piwa. Szkoda czasu.

Xiążka Kapli o Chinach spodobała mi się na tyle, że przeczytałem tę o Indonezji. I niestety nie jest już tak fajnie.
Pozytywem jest styl Kapli, który przypomina mi styl Hugo-Badera. Z tą różnicą, że Hugo-Bader koncentruje się na swoich bohaterach a u Kapli Kapla jest zawsze na pierwszym planie.
Drażniło mnie też nadużywanie pewnych słów i porównań. U Kapli wszyscy "cisną", zwłaszcza kierowcy. A odgłosy każdego koncertu da się porównać z koncertem Metalliki na Stadionie Narodowym.
Najgorsze były jednak angielskie wtręty. Nie wiem, czy Kapla już tak długo przebywa za granicą, że zapomniał takich słów jak kierowca, klimatyzacja, łódź motorowa, że musi używać ich angielskich zamienników. Tak jest bardziej na luzie, nowocześnie, młodzieżowo? Moim zdaniem tak jest bardziej obciachowo.

Xiążka Kapli o Chinach spodobała mi się na tyle, że przeczytałem tę o Indonezji. I niestety nie jest już tak fajnie.
Pozytywem jest styl Kapli, który przypomina mi styl Hugo-Badera. Z tą różnicą, że Hugo-Bader koncentruje się na swoich bohaterach a u Kapli Kapla jest zawsze na pierwszym planie.
Drażniło mnie też nadużywanie pewnych słów i porównań. U Kapli wszyscy...

Książka powierzchowna. Zupełnie jakbym czytał bloga turystycznego. Ładne, przydługie opisy. Można dowiedzieć się mało. Autor napisał, że Asmaci czują się zjednoczeni z Indonezją, co jest szkodliwą nieprawdą. Indonezja okupuje Papuę Zachodnią. Referendum o przyłączenie Papui Zach. do Indonezji odbyło się w skandaliczny sposób. Decydowało około 1022 Papuasów starannie wybranych przez rząd Indonezji, którzy pod lufami indonezyjskich karabinów, aby oddać głos na tak lub nie, mieli przekroczyć linię narysowaną na ziemi. Tzw. „Akt bez wyboru”. Oczywiście chodzi o złoża naturalne. Szacuje się, że w tym konflikcie zginęło 0,5 mln Papuasów. Świat milczy.

Książka powierzchowna. Zupełnie jakbym czytał bloga turystycznego. Ładne, przydługie opisy. Można dowiedzieć się mało. Autor napisał, że Asmaci czują się zjednoczeni z Indonezją, co jest szkodliwą nieprawdą. Indonezja okupuje Papuę Zachodnią. Referendum o przyłączenie Papui Zach. do Indonezji odbyło się w skandaliczny sposób. Decydowało około 1022 Papuasów starannie...

Zdecydowanie nie przewodnik, a zapiski smaków, zapachów, kolorów z nieoczywistych miejsc. Opisane tak, że czuję się to wszystko niemal fizycznie. Pochłania się tę opowieść jednym tchem. Niemniej trochę przeszkadza to, ze - zgodnie z tytułem książki - jest ona często bardziej o włóczędze niż archipelagu.
Gdyby wyciąć wszystkie fragmenty o szukaniu piwa, piciu piwa, czekaniu na wypicie piwa lub tęsknocie za brakiem piwa oraz wszystkie te o zdjęciach z wiedźminem książka byłaby połowę krótsza ;)

Zdecydowanie nie przewodnik, a zapiski smaków, zapachów, kolorów z nieoczywistych miejsc. Opisane tak, że czuję się to wszystko niemal fizycznie. Pochłania się tę opowieść jednym tchem. Niemniej trochę przeszkadza to, ze - zgodnie z tytułem książki - jest ona często bardziej o włóczędze niż archipelagu.
Gdyby wyciąć wszystkie fragmenty o szukaniu piwa, piciu piwa,...

Świetna książka. Krótka ale treściwa. Sporo szczegółów opisanych lekkim, barwnym i zabawnym językiem. Bardzo dobrze mi się tego słuchało bo dodatkowo lektor się postarał.

Świetna książka. Krótka ale treściwa. Sporo szczegółów opisanych lekkim, barwnym i zabawnym językiem. Bardzo dobrze mi się tego słuchało bo dodatkowo lektor się postarał.

Moje pierwsze wrażenie, które pojawiło się już na początku czytania: mocna inspiracja literaturą Ryszarda Kapuścińskiego. Proporcje pomiędzy podaną wiedzą (i wszystkimi cechami towarzyszącymi reportażowi podróżniczemu) a przemyśleniami, zauważeniami, odczuciami i emocjami są tu niemal równe.

Ma to swój urok, ale też niekiedy męczy. Tolerancja, zrozumienie i empatia autora wydają się budujące, rysują przed nami pięknego człowieka, jednak pod koniec lektury, pod naporem tych blisko 300 stron, mogą stać się zbyt mocno akcentowaną, nieco domorosłą, prostą filozofią. Filozofią, dodajmy, nie zawsze uprawianą na temat, bo niekoniecznie dotyczącą wyłącznie Indonezji. Wielu czytelników taka forma przekona, ja jednak niekiedy wolę dwa słowa za mało niż jedno za dużo.

Pomijając ten mankament, Grzegorz Kapla naprawdę może zabrać nas w podróż po Indonezji, jeśli tylko zainwestujemy kilka godzin i trochę wyobraźni.

Moje pierwsze wrażenie, które pojawiło się już na początku czytania: mocna inspiracja literaturą Ryszarda Kapuścińskiego. Proporcje pomiędzy podaną wiedzą (i wszystkimi cechami towarzyszącymi reportażowi podróżniczemu) a przemyśleniami, zauważeniami, odczuciami i emocjami są tu niemal równe.

Ma to swój urok, ale też niekiedy męczy. Tolerancja, zrozumienie i empatia autora...

To naprawdę jest książka o nowożytnym włóczędze. Bardzo przyjemnie się sułchało. Zabieram sie za słuchanie kolejnej.

To naprawdę jest książka o nowożytnym włóczędze. Bardzo przyjemnie się sułchało. Zabieram sie za słuchanie kolejnej.

Tak jak w tytule można było poczuć tego ducha włóczęgostwa. Mnóstwo anegdotek, krótkich historii z dzikiego przemierzania Indonezji. Takie podróżnicze bajanie. Przyjemnie się słuchało, nie znam głosu Autora, ale Lektor tak idealnie pasował do czytanej przez siebie treści, że uwierzyłam, że książkę prezentuje sam Pan Grzegorz Kapla.

Tak jak w tytule można było poczuć tego ducha włóczęgostwa. Mnóstwo anegdotek, krótkich historii z dzikiego przemierzania Indonezji. Takie podróżnicze bajanie. Przyjemnie się słuchało, nie znam głosu Autora, ale Lektor tak idealnie pasował do czytanej przez siebie treści, że uwierzyłam, że książkę prezentuje sam Pan Grzegorz Kapla.

Po latach nieużywania tego portalu wróciłam tu tylko po to, by przestrzec innych przed tą książką – tak złą, że aż wartą wysiłku napisania recenzji.

Kupiłam ją po podróży do Indo – żeby odświeżyć wspomnienia, zweryfikować swoje odczucia, ponownie zanurzyć się w niesamowity klimat Archipelagu. Zachęciła mnie reklama na Instagramie. Że też nie zorientowałam się od razu, że ta pozycja, wraz ze swoją piękną okładką, na Instagramie powinna pozostać!

Zamiast wciągającej, pełnej kolorów, kontrastów, smaków i zapachów podróży dostałam na pierwszym planie kwik pana Autora na współczesność – w temacie której wykazuje się rażącą ignorancją. Jeszcze gorsze są jego próby pokazania, że on, podróżnik i myśliciel, pisarz i artysta, jest rzecz jasna ponad to wszystko. Hatfu, śmiertelnicy! Uwikłani beznadziejnie w sidła konsumpcjonizmu i płytkiej popkultury! Niech spłynie na was trochę wiedzy kogoś, kto widział więcej, a przede wszystkim dostrzegł głębiej – i odnalazł wolność.

Tylko nie zapomnijcie potem dać lajka na Instagramie. Zasięg sam się nie zrobi…

Po latach nieużywania tego portalu wróciłam tu tylko po to, by przestrzec innych przed tą książką – tak złą, że aż wartą wysiłku napisania recenzji.

Kupiłam ją po podróży do Indo – żeby odświeżyć wspomnienia, zweryfikować swoje odczucia, ponownie zanurzyć się w niesamowity klimat Archipelagu. Zachęciła mnie reklama na Instagramie. Że też nie zorientowałam się od razu, że...