rozwińzwiń

Saharyjskie dni

Okładka książki Saharyjskie dni Sanmao Patronat Logo
Patronat Logo
Okładka książki Saharyjskie dni
Sanmao Wydawnictwo: Kwiaty Orientu literatura piękna
344 str. 5 godz. 44 min.
Kategoria:
literatura piękna
Tytuł oryginału:
撒哈拉的故事
Wydawnictwo:
Kwiaty Orientu
Data wydania:
2018-12-15
Data 1. wyd. pol.:
2018-12-15
Liczba stron:
344
Czas czytania
5 godz. 44 min.
Język:
polski
ISBN:
9788395159015
Tłumacz:
Jarosław Zawadzki
Tagi:
Sahara literatura podróżnicza pamiętniki i wspomnienia relacja z podróży cykl opowiadań literatura tajwańska
Średnia ocen

7,9 7,9 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Ładowanie Szukamy ofert...

Patronaty LC

Mogą Cię zainteresować

Oficjalne recenzje i

Posmak Orientu i powiew piękna na saharyjskiej pustyni



1262 332 53

Oceny

Średnia ocen
7,9 / 10
124 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
23
23

Na półkach:

Bardzo ciekawa książka. Pierwszy raz czytałam o Saharze (pomińmy w Pustyni i w puszczy) i bardzo mnie zainteresowała. Podobały mi się opisy oraz przedstawiona historia

Bardzo ciekawa książka. Pierwszy raz czytałam o Saharze (pomińmy w Pustyni i w puszczy) i bardzo mnie zainteresowała. Podobały mi się opisy oraz przedstawiona historia

Pokaż mimo to

avatar
59
12

Na półkach:

Garść opowiadań z Sahary, opartych na doświadczeniach autorki. Pełne humoru i dystansu, ale opisują rzeczywistość, która czasem jest zabawna, czasem ciężka, a czasem straszna. Uderzył mnie kontrast, pęknięcie, pomiędzy sposobem narracji (bardzo wesoły),a życiem autorki, które zakończyło się dramatycznie (samobójstwo po długiej depresji).

Warto wejść do tego egzotycznego świata i obejrzeć go oczami wykształconej, inteligentnej i wesołej Chinki.

Garść opowiadań z Sahary, opartych na doświadczeniach autorki. Pełne humoru i dystansu, ale opisują rzeczywistość, która czasem jest zabawna, czasem ciężka, a czasem straszna. Uderzył mnie kontrast, pęknięcie, pomiędzy sposobem narracji (bardzo wesoły),a życiem autorki, które zakończyło się dramatycznie (samobójstwo po długiej depresji).

Warto wejść do tego egzotycznego...

więcej Pokaż mimo to

avatar
471
100

Na półkach: ,

Sahara Hiszpańska 1958-1976 / lata 70.

Literatura podróżnicza zapraszająca w podróż w czasie i przestrzeni. Przenosimy się do dawnej prowincji Hiszpanii w Afryce Północnej zamieszkanej przez lud Sahrawi, rdzenną ludność Sahary Zachodniej.

„Sahrawi” / „z Sahary”

„Dzień miał się już ku końcowi, zachodzące słońcem barwiło pustynię na krwistoczerwono. Widok był poruszający i straszny zarazem. Oczekiwałam skwaru i ostrego słońca, a tutaj ziemia niczym u progu zimy zmieniała się w chłodne, liryczne pustkowie”.

"Lubię patrzeć, jak o zmierzchu pustynia zabarwia się na czerwono. Każdego dnia, kiedy słońce chowa się za widnokręgiem, siedzę na tarasie, aż zapadnie zmrok. Czuję się wtedy nie wiedzieć czemu tak strasznie samotna".

Afryka Północna

Zapiski z życia codziennego, w rozbudowanej formie opowiadań, wnikliwa obserwacja zachowań ludności pustynnej. Kronika życia w świecie odległym od europejskich doświadczeń skłaniająca do przemyśleń nad różnicami kulturowymi i odmiennością systemów społecznych.

Kraina baśni / cywilizacja ducha

„[…] Po raz pierwszy zobaczyłam ten lud, który lubi ubierać się zawsze w ciemnoniebieskie szaty. Dla mnie było to wejście w krainę baśni z innego świata. Wiatr przywiewał w naszą stronę odgłosy śmiechu bawiących się dziewczynek.”

„Gdzie są ludzie, tam czas płynie nad wyraz żywo i ciekawie. W tym zapadłym, zacofanym i zabiedzonym miejscu życie rozkwitało równie bujnie jak gdzie indziej, nie walczyło resztką sił o przetrwanie. Dla ludów pustyni warunki i koleje życia w takim środowisku były czymś zupełnie normalnym.”

Gdy patrzyłam na unoszące się dymy z palenisk, wydawało mi się, że żyją tu sobie jak u pana Boga za piecem. Uważam, że nieskrępowane niczym życie jest cywilizacją ducha. […]”

Sahara Hiszpańska 1958-1976 / lata 70.

Literatura podróżnicza zapraszająca w podróż w czasie i przestrzeni. Przenosimy się do dawnej prowincji Hiszpanii w Afryce Północnej zamieszkanej przez lud Sahrawi, rdzenną ludność Sahary Zachodniej.

„Sahrawi” / „z Sahary”

„Dzień miał się już ku końcowi, zachodzące słońcem barwiło pustynię na krwistoczerwono. Widok był poruszający...

więcej Pokaż mimo to

avatar
48
12

Na półkach: , , ,

To moje pierwsze zetknięcie z Sanmao i na pewno sięgnę po kolejne jej książki. Z każdą kolejną stroną miałam coraz większe poczucie, jak bliska jest mi autorka. Ja znalazłam w tej książce wiele.

To moje pierwsze zetknięcie z Sanmao i na pewno sięgnę po kolejne jej książki. Z każdą kolejną stroną miałam coraz większe poczucie, jak bliska jest mi autorka. Ja znalazłam w tej książce wiele.

Pokaż mimo to

avatar
367
252

Na półkach: ,

Do zabawiania się w leżaku.
I ma bardziej wjbne na życie niż Paul Bowles co strasznie dobrze robi jej opowiadanianiom.
A rok później nadal nie mogę wrócić do tych końcowych o tym jak zaczynały się rozróby i umierali jej znajomi głupio szybko i okropnie.
To zupełnie nie tak miało być- miałam zapamiętać te historie gdzie była egzotyczną babką o ostrym języku, a nie zapłakaną i bezradną starą kobietą której ktoś pod nosem zarżnął przyjaciół.

Do zabawiania się w leżaku.
I ma bardziej wjbne na życie niż Paul Bowles co strasznie dobrze robi jej opowiadanianiom.
A rok później nadal nie mogę wrócić do tych końcowych o tym jak zaczynały się rozróby i umierali jej znajomi głupio szybko i okropnie.
To zupełnie nie tak miało być- miałam zapamiętać te historie gdzie była egzotyczną babką o ostrym języku, a nie zapłakaną...

więcej Pokaż mimo to

avatar
77
2

Na półkach:

Zła, krzywdząca, źle napisana. Odbiega od prawdy. Zdecydowanie nie polecam

Zła, krzywdząca, źle napisana. Odbiega od prawdy. Zdecydowanie nie polecam

Pokaż mimo to

avatar
1571
610

Na półkach: ,

Ta książka czekała rok na swoją kolej. Nie mogłam się za nią zabrać, a gdy już zaczęłam czytać, to nie mogłam się od niej oderwać.
Autorka Sanmao, urodziła się na Tajwanie. Spełniła marzenie swojego dzieciństwa: zamieszkała na Saharze.
Akcja książki dzieje się w latach siedemdziesiątych. Sanmao zamieszkała wraz z mężem Hiszpanem w państwie, które dziś już nie istnieje, w Saharze Hiszpańskiej. Zamieszkała wśród Sahrawi prowadząc proste życie. Opisuje swoją walkę z upałem, przyjaźnie z tubylcami, swoje codzienne zmagania z problemami.
Książka jest bardzo ciepła, pełna humoru, ma również elementy grozy.
Twórczość Sanmao jest w Polsce nieznana. "Saharyjskie dni" to pierwsza wdana u nas powieść tajwańskiego pisarza.
Autorka była osobą ciekawą, otwartą i przyjazną, a mimo tego życie jej nie oszczędzało. Nie mogła znaleźć swojego miejsca na świecie. Wróciła w końcu na Tajwan, a w wieku czterdziestu ośmiu lat popełniła samobójstwo.

Ta książka czekała rok na swoją kolej. Nie mogłam się za nią zabrać, a gdy już zaczęłam czytać, to nie mogłam się od niej oderwać.
Autorka Sanmao, urodziła się na Tajwanie. Spełniła marzenie swojego dzieciństwa: zamieszkała na Saharze.
Akcja książki dzieje się w latach siedemdziesiątych. Sanmao zamieszkała wraz z mężem Hiszpanem w państwie, które dziś już nie istnieje, w...

więcej Pokaż mimo to

avatar
497
324

Na półkach: , ,

Sięgnęłam z niekłamaną ekscytacją po dzieło pierwszej w moim życiu tajwańskiej autorki, zupełnie nie wiedząc czego się spodziewać. Czy będzie tam dużo mądrości i filozofii? Z tym właśnie kojarzą mi się azjatyccy twórcy. Czy będzie napisana pięknym językiem? Ulotna i abstrahująca od zwykłego świata? Wirująca na pograniczu prawdy i fikcji? Spotkałam się z czymś na wskroś innym niż moje oczekiwania, a jednak dokładnie takim. Nie wiem czy uda mi się dobrze przedstawić fenomen tej genialnej duszy i wielkiej energii – Sanmao. Spróbuję.

Początek może zdezorientować. Nie trzyma się za dobrze ram czasowych i lokacji, rozjeżdża się na różne strony, wydaje się być chaotyczny. Znalazłam jednak klucz. Skoncentrowałam się przez krótką chwilę i puściłam z nurtem. Pamiętajcie, że w życiu nie czytaliście czegoś takiego, więc to się siłą rzeczy musi czytać inaczej!

Uwielbiam w stosunku do tej autorki używać słowa: fenomen. Pasuje jak ulał. Sposób narracji, lekkość pióra, mnogość synonimów, porównań i całego ogromu bajecznie pięknych opisów jest fenomenalna. Jeśli dodać do tego absolutnie kasujące publikę, nierzadko autoironiczne poczucie humoru oraz dystans wychodzi mieszanka doskonała.

To zupełnie nieszablonowa literatura podróżnicza. Choć autorka rzeczywiście zagłębia się w obcy świat, badając uważnie jego zwyczaje, kulturę, jak również na własnej skórze doświadczając gospodarki i ekonomii, jej dialog z własnymi myślami jest czymś, chciałoby się powiedzieć, dużo, dużo większym.

Sanmao to podróżniczka. Wiele widziała, w wielu miejscach mieszkała, niejednego doświadczyła. Kiedy przybywa na Saharę z szalonym planem zamieszkania w kolonii hiszpańskiej i plikiem banknotów w kieszeni, jest zupełnie obca, wyalienowana i nie ma swojego miejsca w społeczności ludów Sahrawi. Jest inna. Jako doskonała obserwatorka i osoba, która raczej nie lubi stać za marginesem wchodzi w sam środek pustynnego życia, ofiarując wszystko, co ma. Całą swoją wiedzę i doświadczenie, jak również niewątpliwą brawurę, którą łapie za serce i niezbędną do życia na pustyni odwagę. Mija wiele chwil, podejmuje wiele prób, popełnia niejeden błąd, znajduje osobliwe przyjaźnie i konsekwentnie mieszka na pustyni.

Swoim bystrym umysłem i przenikliwym spojrzeniem rejestruje swoją codzienność. Maluje niezwykły obraz miasteczka, a w nim maleńkiego domku, gdzie zewsząd roztaczają się saharyjskie krajobrazy. Rzeczywistości, w której każdy epizod dla człowieka spoza kultury jest przygodą. Piękną, wzruszającą, śmiertelnie niebezpieczną. Surową, bezlitosną, a jednak zapierającą dech piersi. W rzeczywistości tak odmiennej od jakiejkolwiek kultury, jaką znamy na co dzień, nie ma szarego dnia. Nie ma monotonii. Tam każda chwila jest jedyna i niepowtarzalna. A Sanmao opowiada o tym w tak niezwykły, żywy i energiczny sposób, że nie sposób się uwolnić spod jej uroku.

Sanmao przeżywa każdy dzień z niezwykłą uważnością. Choć nie wszystko rozumie, choć niektóre sytuacje budzą w niej bunt, a nawet odrazę, traktuje rdzennych mieszkańców pustyni z niezmiennym szacunkiem, nie próbując ingerować w ich obyczaje.
Chciałam Wam opisać kilka moich ulubionych rozdziałów, ale szybko zorientowałam się, że musiałabym streścić całą książkę, ponieważ od okładki do okładki jest napisana w tak samo porywającym stylu. Chyba najbardziej urzekła mnie relacją między autorką i jej mężem, który oczywiście wyrusza za nią choćby na koniec świata. To typ pokrewnych dusz, gdzie słowa są zbyteczne. Ludzie dopasowani do siebie pod względem pasji życia, poczucia humoru i upodobań. Sanmao była rodzajem pisarza, który nie nazywa emocji. Nie pisze, że czuje radość, smutek, strach, ale sprawiła, że czytelnik odbiera te wszystkie emocje z taką siłą, jakby był ich częścią. I stąd wiem, że ona i José kochali się nad życie. To po prostu emanowało z ich przygód i przekomarzań.
Choć życie wiedli zupełnie szalone! A ich saharyjskie dni już obrosły legendą.

Pustynie nie jest dziełem natury, które, jeśli nauczymy się w nim funkcjonować, przygarnie nas. Da dom, nakarmi i napoi. To ciągła heroiczna walka o przetrwanie, a każde potknięcie można przypłacić życiem.
Co więc jest w niej takiego pociągającego? Co sprawia, że jej mieszkańcy nie potrafią z niej odejść? Nie wiem do tej pory, ale daję słowo, że czytając „Saharyjskie dni” poczułam ten dziwny rodzaj miłości i sentymentu.

Sięgnęłam z niekłamaną ekscytacją po dzieło pierwszej w moim życiu tajwańskiej autorki, zupełnie nie wiedząc czego się spodziewać. Czy będzie tam dużo mądrości i filozofii? Z tym właśnie kojarzą mi się azjatyccy twórcy. Czy będzie napisana pięknym językiem? Ulotna i abstrahująca od zwykłego świata? Wirująca na pograniczu prawdy i fikcji? Spotkałam się z czymś na wskroś...

więcej Pokaż mimo to

avatar
490
332

Na półkach:

Tajwańskie "Pożegnanie z Afryką" - może nie do końca, czasy późniejsze, realia inne. Ale jakąś wspólną melodię odbieram. Czy słusznie?

Tajwańskie "Pożegnanie z Afryką" - może nie do końca, czasy późniejsze, realia inne. Ale jakąś wspólną melodię odbieram. Czy słusznie?

Pokaż mimo to

avatar
151
11

Na półkach: , ,

Sanmao pozwala nam zajrzeć do samego wnętrza pustynnej codzienności ludu Sahrawi, przez soczewki swojej kultury i jej barwnego życia. W obliczu tego zderzenia spojrzenie na świat chińskiej pisarki wydaje się być nam bliższe i bardziej "europejskie" niż można by się spodziewać. Opisuje tamtejsze zwyczaje z szacunkiem ale i ze zrozumiałą rezerwą, nie powstrzymując się od wyrażania sprzeciwu - wobec niewolnictwa czy wydawania małych dziewczynek za mąż. Sanmao wkracza w ten świat pewnym krokiem i z otwartym umysłem.

Czas akcji jest też szczególny ze względu na wydarzenia które miały miejsce w latach '70 w Saharze Zachodniej. Po dziś dzień jej status prawny jest niejasny, jako niepodległe państwo jest uznawana jedynie przez kilkadziesiąt krajów. Część Sahary Zach. pozostaje pod silnymi wpływami marokańskimi ze względu na bogate złoża fosforytów. Wejście w tą opowieść daje nam jeszcze jedno spojrzenie na kolonialną historię świata, która wcale się nie zakończyła. Pisarka nie przyjmuje tutaj żadnej ze stron. Przedstawia nam fakty oraz swoje doświadczenia. Niewątpliwie było to dla mnie jednym z najciekawszych elementów książki, pozwalając zatrzymać się i zastanowić nad losami tych zakątków świata, o których nie słyszymy na codzień.

Sanmao pozwala nam zajrzeć do samego wnętrza pustynnej codzienności ludu Sahrawi, przez soczewki swojej kultury i jej barwnego życia. W obliczu tego zderzenia spojrzenie na świat chińskiej pisarki wydaje się być nam bliższe i bardziej "europejskie" niż można by się spodziewać. Opisuje tamtejsze zwyczaje z szacunkiem ale i ze zrozumiałą rezerwą, nie powstrzymując się od...

więcej Pokaż mimo to

Książka na półkach

  • Chcę przeczytać
    403
  • Przeczytane
    137
  • Posiadam
    53
  • 2019
    12
  • Ulubione
    11
  • Teraz czytam
    7
  • 2021
    6
  • Chcę w prezencie
    3
  • Do kupienia
    3
  • 2020
    3

Cytaty

Więcej
Sanmao Saharyjskie dni Zobacz więcej
Więcej

Podobne książki

Przeczytaj także