Znajomy świat

Przygnębiająca opowieść o niesprawiedliwości, biedzie i braku możliwości. Do pochłonięcia w 1 wieczór. Autor cechuje się lekkim stylem pisania, mimo że temat który porusza wcale do lekkich nie należy. Cechuje go trafne słownictwo, szybkie tempo akcji, lakoniczne dialogi, oraz bogata metaforyka, szczególnie w drugiej części historii. Opowieść ta pozostaje otwarta dla wielu ścieżek interpretacji, a zakończenie nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Cieszę się, że miałam możliwość poświęcenia dla niej jednego dnia ze swojego życia. Mam poczucie, że nie jest to książka, która zajmuje tylko czas, gdy ją czytamy, ale również głowę, gdy skończymy przewracać ostatnią kartkę.

Przygnębiająca opowieść o niesprawiedliwości, biedzie i braku możliwości. Do pochłonięcia w 1 wieczór. Autor cechuje się lekkim stylem pisania, mimo że temat który porusza wcale do lekkich nie należy. Cechuje go trafne słownictwo, szybkie tempo akcji, lakoniczne dialogi, oraz bogata metaforyka, szczególnie w drugiej części historii. Opowieść ta pozostaje otwarta dla wielu...

Wyobrażałam sobie, że gdy trafię na powieść dziejącą się na wysypisku śmieci, to będzie to gdzieś na obrzeżach brazylijskiej faweli, w magicznym realizmie południowoamerykańskim, a okazało się być w literaturze koreańskiej, pochodzącej z państwa kojarzonego z dobrobytem. Dzięki literaturze pozbywamy się stereotypów. Wprawdzie w tej powieści to Seul sprzed kilku dekad, ale nadprodukcja odpadów obecnie jest już wielokrotnie większa, więc problemy nie zniknęły, może się jakoś zmieniły. Nierówności społeczne nadal są.
„Znajomy świat” opowiada o dzieciakach radzących sobie w ekstremalnych warunkach, o wszechobecnym smrodzie, o duchach. Jak na powieść koreańskiego pisarza przystało, dosłowne opisy przykrej rzeczywistości łączą się z magicznym realizmem.

Wyobrażałam sobie, że gdy trafię na powieść dziejącą się na wysypisku śmieci, to będzie to gdzieś na obrzeżach brazylijskiej faweli, w magicznym realizmie południowoamerykańskim, a okazało się być w literaturze koreańskiej, pochodzącej z państwa kojarzonego z dobrobytem. Dzięki literaturze pozbywamy się stereotypów. Wprawdzie w tej powieści to Seul sprzed kilku dekad, ale...

Kupuj więcej, konsumuj więcej, łykaj więcej kłamstw że jest ci to niezbędne do szczęścia! Absolutnie nie myśl o konsekwencjach dla środowiska i innych ludzi! Nie myśl o tym jak przybywa śmieci, głównie plastiku, który niszczy nasza planetę. Miliony ton śmieci, spalane, zakopywane, wrzucane do oceanu lub składowane na terytoriach biednych krajów…
Na takim wysypisku śmieci żyją bohaterowie tej książki, i jest to trudne i niebezpieczne życie. Warto te książkę przeczytać, by poruszyła wasze serca i skłoniła do refleksji nad konsumpcjonizmem naszych czasów !

Kupuj więcej, konsumuj więcej, łykaj więcej kłamstw że jest ci to niezbędne do szczęścia! Absolutnie nie myśl o konsekwencjach dla środowiska i innych ludzi! Nie myśl o tym jak przybywa śmieci, głównie plastiku, który niszczy nasza planetę. Miliony ton śmieci, spalane, zakopywane, wrzucane do oceanu lub składowane na terytoriach biednych krajów…
Na takim wysypisku śmieci...

Nie ważne gdzie żyjesz, ważne jak żyjesz.
Wielcy pisarze są wnikliwymi obserwatorami otaczającego go świata i charakteryzuje ich prostota i wrażliwość na los ludzi uwikłanych w tym świecie. Koreański pisarz Hwang Sok-yona należy do takich pisarzy. Nie tylko jest pisarzem, ale też działacz społeczny udzielający się politycznie, więziony za swoje poglądy, znający blaski i cienie swojego kraju. Hwang Sok-yona uczestniczył w wojnie w Wietnamie, a także był świadkiem masakry w Gwangju (12 grudnia 1979),co miało też wpływ na jego twórczość.

Korea Południowa kojarzy się nam z nowoczesnym i bogatym krajem. Natomiast obraz, jaki przedstawia nam autor w tej powieści, jest szokujący. Co prawda akcji toczy się w latach osiemdziesiątych, gdy w kraju trwała dyktatura wojskowa, a ludzie trafiali do tak zwanych obozów reedukacyjnych, jedna nie sądzę, aby zniknęły obszary biedy w tym kraju.

W Seulu znajduje się olbrzymie wysypisko śmieci poetycko nazwane Wyspą Kwiatów. Na jego obrzeżach mieszkają najbiedniejsi mieszkańcy Seulu, Przeszukują wysypisko i wybierają rzeczy nadające się do odsprzedania firmom utylizującym. Setki ludzi, a właściwie całych rodzin mieszka w prowizorycznych chatach zbudowanych z materiałów znalezionych na śmietnisku. Zresztą większość rzeczy, ubrań, a nawet jedzenie pochodzi z wysypiska. Niestety nie ma tam bieżącej wody, a co dopiero prysznica, ludzie i ich ubrania przesiąknięte są odorem z rozkładających się resztek na śmietnisku. Trzynastoletni Wytrzeszcz mieszkał razem z rodzicami w slumsach Seulu. Niestety, jego ojciec został uwięziony i on z matką musi się przeprowadzić na Wyspę Kwiatów. Miejsce, w którym przyszło im żyć, jest przerażające, w porównaniu z nim slumsy Seulu wydają się rajem. Przewodnikiem po tym świecie jest Wytrzeszcz. Praca jest bardzo ciężka i niebezpieczna, łatwo o wypadki. Ludzie mogą wychodzić na śmietnisko w określonych porach, później segregują śmiecie i pakują do sprzedaży. Na śmietnisku nie mogą pracować dzieci, dlatego Wytrzeszcz zawyżył swój wiek do czternastu lat. Dzieci mogą chodzić do szkoły, ale najczęściej pomagają rodzinom segregować śmieci. Matka Wytrzeszcza związuje się z ojcem dziesięcioletniego Łyska, tak więc chłopcy stają się nierozłączni. Pomimo takich warunków życia chłopcy starają się cieszyć życiem, znajdują miejsce, gdzie nie widać ani nie czuć wysypiska, a nawet znajdują przyjaciół poza śmietniskiem. Książka kończy się tragedią, ale może ta tragedia przyniesie coś dobrego dla tej społeczności.

Drugim bohaterem książki jesteśmy my, a właściwie nasze śmieci. Pędząc za sukcesem, dobrobytem, modą coraz więcej produkujemy śmieci. Często wiąże się rozwój ekonomiczny kraju z ilością dóbr, jakie te społeczeństwa nabywają, a pomija się, ile te społeczeństwa wyrzucają na śmietnik, czasami dobrego jedzenia i dobrych rzeczy. Przy tym wyścigu więcej, więcej kupować zapomina się i pomija całe grupy społeczne, które nie biorą udziału w tym wyścigu. Autor sięga do koreańskiego folkloru, krainy duchów i poznajemy prawdziwy znaczenie i obraz Wyspy Kwiatów, świat, który kieruje się innymi wartościami.

Autor dzięki prostej, wręcz minimalistycznej historii podkreśla dramatyczność tej historii. „Znajomy świat”, ale nam nieznany, pomimo że my go tworzymy. Tworzymy go, produkując tony śmieci i zapominając o tysiącach ludzi, którzy nie nadążają i odpadają w tym wyścigu po dobra konsumpcyjne. Jednak pisarz właśnie tym ludziom oddaje w swej powieści głos, abyśmy pojęli, że niczym nie różnią się od nas. Oddaje głos dzieciom, które w niczym nie zawiniły, aby skazać je na ten los. Zadaje pytanie, dokąd zmierza świat?
Recenzja w serwisie "Na kanapie"

Nie ważne gdzie żyjesz, ważne jak żyjesz.
Wielcy pisarze są wnikliwymi obserwatorami otaczającego go świata i charakteryzuje ich prostota i wrażliwość na los ludzi uwikłanych w tym świecie. Koreański pisarz Hwang Sok-yona należy do takich pisarzy. Nie tylko jest pisarzem, ale też działacz społeczny udzielający się politycznie, więziony za swoje poglądy, znający blaski i...

Nieduża książeczka na jedno popołudnie, ale zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie. Książka mała, ale literatura duża. Historia dzieje się współcześnie, czytając trudno o tym pamiętać, bo książka porusza sprawy tak dalekie od świata w którym żyję, że aż wydają mi się nieprawdziwe. Potęga gospodarcza ma dwa oblicza, trzeba czytać takie książki, żeby o tym nie zapominać.

Nieduża książeczka na jedno popołudnie, ale zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie. Książka mała, ale literatura duża. Historia dzieje się współcześnie, czytając trudno o tym pamiętać, bo książka porusza sprawy tak dalekie od świata w którym żyję, że aż wydają mi się nieprawdziwe. Potęga gospodarcza ma dwa oblicza, trzeba czytać takie książki, żeby o tym nie zapominać.

Historia osadzona jest na początku lat ’80, kiedy ubogi ówcześnie kraj zaczął się rozwijać, aby dotrzeć do momentu, w którym znamy go obecnie. Tamten okres to również trudny politycznie czas, kiedy trwała dyktatura wojskowa, kiedy było wiele krwawych protestów, co wyrażone jest w książce poprzez wspomnianego ojca Wytrzeszcza, który został zabrany do „obozu reedukacji”.

Książka napisana jest prostym językiem, a historia przedstawia codzienne życie na wysypisku, kiedy Wytrzeszcz i jego matka tam docierają. Wszechobecny smród, muchy, które chmarami wraz z jedzeniem dostają się do ust, przerażające warunki sanitarne, to tylko początek przerażającego świata. To również świat, w którym zachwiane są normy społeczne, a niebezpieczne wypadki mogą zdarzyć się w każdej chwili.

„Znajomy świat” pokazuje, jak zmiany społeczne wykluczały pewne grupy, jak zmuszały ludzi do trudnych wyborów, z powodu których byli oni odrzucani przez resztę społeczeństwa, a miejsca w którym przyszło im żyć, były przerażające. To jedna z pozycji, która pozwala odkryć jak zmiany i dążenie do rozwoju ekonomicznego państwa niosło ze sobą ogrom ofiar. Pojedynczych jednostek, a także całych grup społecznych, które zostały pominięte i zapomniane, z którymi się nie liczono. Jednocześnie autor pokazuje, że współczesny świat przepełniony jest konsumpcjonizmem, który wytarza produkty, które za chwilę trafiają a śmietnik. Ta niewielkich rozmiarów powieść pozwala ponownie spojrzeć na świat, który nas otacza.

Historia osadzona jest na początku lat ’80, kiedy ubogi ówcześnie kraj zaczął się rozwijać, aby dotrzeć do momentu, w którym znamy go obecnie. Tamten okres to również trudny politycznie czas, kiedy trwała dyktatura wojskowa, kiedy było wiele krwawych protestów, co wyrażone jest w książce poprzez wspomnianego ojca Wytrzeszcza, który został zabrany do „obozu reedukacji”....

Nie wprost o nierównościach ekonomicznych, społecznych. O niejako alternatywnej rzeczywistości. O świecie równoległym, którego życie toczy się wokół rozległego wysypiska śmieci gdzieś na przedmieściach.

Nade wszystko o wzruszającej przyjaźni właściwie jeszcze dzieci pozbawionych imion, Wytrzeszcza i Łyska, egzystujących w takich warunkach. Dawno nie czytałem tak wartościowej książki...

Nie wprost o nierównościach ekonomicznych, społecznych. O niejako alternatywnej rzeczywistości. O świecie równoległym, którego życie toczy się wokół rozległego wysypiska śmieci gdzieś na przedmieściach.

Nade wszystko o wzruszającej przyjaźni właściwie jeszcze dzieci pozbawionych imion, Wytrzeszcza i Łyska, egzystujących w takich warunkach. Dawno nie czytałem tak...

Na wysypisku śmieci. Pracują, mieszkają, jedzą, śpią. Wysypisko śmieci to ich życie.
Wytrzeszcz przenosi się wraz z mamą na Wyspę Kwiatów. Aby przeżyć muszą od świtu do nocy segregować śmieci.

Autor zastosował uderzający kontrast aby uwydatnić przepaść między ludźmi, którzy stanowią "najniższą klasę społeczeństwa" (jeśli ktoś operuje klasyfikacją ludzi, ja nie - stąd nawias) a pozostałą część społeczeństwa.

Przerażające. A jednak autorowi udało się wtłoczyć w tę historię... magię. I wyszło całkiem nieźle.

"Światło księżyca, w odróżnieniu od elektrycznego, przysłania ohydne rzeczy i sprawia, że wszystko - woda, drzewa, trawy i kamienie - staje się swojskie i znajome ".

"Znajomy świat" dostarcza bardzo dużo refleksji na temat funkcjonowania świata.

"W dzisiejszych czasach jest wiele rzeczy, których dawno nie robiliśmy ".

Na wysypisku śmieci. Pracują, mieszkają, jedzą, śpią. Wysypisko śmieci to ich życie.
Wytrzeszcz przenosi się wraz z mamą na Wyspę Kwiatów. Aby przeżyć muszą od świtu do nocy segregować śmieci.

Autor zastosował uderzający kontrast aby uwydatnić przepaść między ludźmi, którzy stanowią "najniższą klasę społeczeństwa" (jeśli ktoś operuje klasyfikacją ludzi, ja nie - stąd...

Trudna książka. Mam mieszane uczucia po jej lekturze. Miałam wrażenie, że zapach wysypiska, brud jest wokół mnie. Książka przynosi raczej niewesołe refleksje o świecie.

Trudna książka. Mam mieszane uczucia po jej lekturze. Miałam wrażenie, że zapach wysypiska, brud jest wokół mnie. Książka przynosi raczej niewesołe refleksje o świecie.

Taki jest cały świat - nie tylko w Seulu

Taki jest cały świat - nie tylko w Seulu