Wilki

Okładka książki Wilki Adam Wajrak
Nominacja w plebiscycie 2015
Okładka książki Wilki
Adam Wajrak Wydawnictwo: Agora reportaż
272 str. 4 godz. 32 min.
Kategoria:
reportaż
Wydawnictwo:
Agora
Data wydania:
2015-10-22
Data 1. wyd. pol.:
2015-10-22
Liczba stron:
272
Czas czytania
4 godz. 32 min.
Język:
polski
ISBN:
9788326823053
Tagi:
Adam Wajrak wilki przygoda
Inne
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Reklama
Reklama

Książki autora

Okładka książki Wszystkie kolory świata Mariusz Andryszczyk, Anita Andrzejewska, Justyna Bednarek, Paweł Beręsewicz, Katarzyna Bogucka, Aleksandra Cieślak, Maria Dek, Emilia Dziubak, Joanna Fabicka, Barbara Gawryluk, Andrzej Marek Grabowski, Monika Hanulak, Cezary Harasimowicz, Joanna Jagiełło, Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Jona Jung, Grzegorz Kasdepke, Marta Kisiel, Katarzyna Kołodziej, Barbara Kosmowska, Agata Królak, Igor Kubik, Marta Kurczewska, Grażka Lange, Joanna Olech, Anna Onichimowska, Paweł Pawlak, Adam Pękalski, Andrzej Pilichowski-Ragno, Jola Richter-Magnuszewska, Grażyna Rigall, Joanna Rudniańska, Joanna Rusinek, Michał Rusinek, Katarzyna Ryrych, Piotr Socha, Zofia Stanecka, Przemek Staroń, Marcin Szczygielski, Marianna Sztyma, Adam Wajrak, Anna Wielbut, Rafał Witek, Daniel de Latour
Ocena 7,4
Wszystkie kolo... Mariusz Andryszczyk...
Okładka książki Ptaki Puszczy Białowieskiej. Opowieści o mieszkańcach niezwykłego lasu Adam Wajrak, Adam Zbyryt
Ocena 8,7
Ptaki Puszczy ... Adam Wajrak, Adam Z...
Okładka książki Nadzieja Joanna Bator, Waldemar Bawołek, Grzegorz Bogdał, Katarzyna Boni, Wojciech Chmielarz, Sylwia Chutnik, Jacek Dehnel, Julia Fiedorczuk, Natalia Fiedorczuk-Cieślak, Joanna Gierak-Onoszko, Mikołaj Grynberg, Magdalena Grzebałkowska, Ignacy Karpowicz, Urszula Kozioł, Hanna Krall, Małgorzata Lebda, Ewa Lipska, Jarosław Mikołajewski, Andrzej Muszyński, Wiesław Myśliwski, Jacek Napiórkowski, Łukasz Orbitowski, Magdalena Parys, Grażyna Plebanek, Małgorzata Rejmer, Paweł Piotr Reszka, Agata Romaniuk, Paweł Sajewicz, Dominika Słowik, Jerzy Sosnowski, Filip Springer, Andrzej Stasiuk, Juliusz Strachota, Ziemowit Szczerek, Mariusz Szczygieł, Olga Tokarczuk, Przemysław Truściński, Grzegorz Uzdański, Krzysztof Varga, Adam Wajrak, Ilona Wiśniewska, Aleksandra Zielińska
Ocena 6,9
Nadzieja Joanna Bator, Walde...
Okładka książki Europa. Opowieści podróżne Anna Arno, Dorota Chojnowska, Piotr Jagielski, Jarosław Klejnocki, Marcin Kydryński, Robert Makłowicz, Jarosław Mikołajewski, Katarzyna Nizinkiewicz, Marek Pernal, Małgorzata Rejmer, Michał Rusinek, Andrzej Stasiuk, Witold Szabłowski, Krzysztof Varga, Adam Wajrak, Paulina Wilk
Ocena 6,5
Europa. Opowie... Anna Arno, Dorota C...

Podobne książki

Reklama

Oceny

Średnia ocen
7,7 / 10
1781 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
340
336

Na półkach:

Adam Wajrak książkę dedykuje swojej żonie, tak jak on też rozmiłowanej w przyrodzie. Po tej lekturze trochę mniej obawiam się wilków, ale cały czas trzeba mieć się na baczności, bo te zwierzęta mają "dzikość w sercu". Generalnie człowiek współczesny jest pochłonięty przez urbanistyczną przestrzeń i trend technologiczny, dlatego mało już zna świat przyrody – po prostu zajmuje się zupełnie innymi sprawami. Dobrze czyta się te historie Adama Wajraka. Na końcu jest zamieszona mapka Polski z terenami zielonymi gdzie występują wilki, ale niestety na niej są źle podpisane miasta: na Bydgoszczy jest Toruń, a na Częstochowie są Katowice. Książkę oceniam na 7,5 gwiazdki – czyli: bardzo dobry z plusem.

Adam Wajrak książkę dedykuje swojej żonie, tak jak on też rozmiłowanej w przyrodzie. Po tej lekturze trochę mniej obawiam się wilków, ale cały czas trzeba mieć się na baczności, bo te zwierzęta mają "dzikość w sercu". Generalnie człowiek współczesny jest pochłonięty przez urbanistyczną przestrzeń i trend technologiczny, dlatego mało już zna świat przyrody – po prostu...

więcej Pokaż mimo to

avatar
90
32

Na półkach:

Super Książka, bardzo ciekawa i szybko sie czyta. Niestety, momentami jest smutna, ale ogolnie miala dla mnie wydźwięk pozytywny. Duża dawka wiedzy zdobytej dzieki doswiadczeniu autora. Trochę napisana bez ładu i składu, nie zauważyłam jakiegoś spójnego ciągu- może przez wiele dygresji. Nie przeszkadzało to jednak zupełnie w odbiorze. Książka dla każdego!

Super Książka, bardzo ciekawa i szybko sie czyta. Niestety, momentami jest smutna, ale ogolnie miala dla mnie wydźwięk pozytywny. Duża dawka wiedzy zdobytej dzieki doswiadczeniu autora. Trochę napisana bez ładu i składu, nie zauważyłam jakiegoś spójnego ciągu- może przez wiele dygresji. Nie przeszkadzało to jednak zupełnie w odbiorze. Książka dla każdego!

Pokaż mimo to

avatar
55
27

Na półkach:

Bardzo dobrze mi się to czytało i teraz i ja jestem zafascynowana wilkami.

Bardzo dobrze mi się to czytało i teraz i ja jestem zafascynowana wilkami.

Pokaż mimo to

Reklama
avatar
43
42

Na półkach:

Czy kiedyś dane mi będzie czytać książkę o wilkach, która będzie opisywać ich dobre i godne życie? Z każdą jedną książką o tych wspaniałych zwierzętach w to wątpię. Zastanawiam się, ile jeszcze muszą wycierpieć by w końcu być szczęśliwe i nietykalne? Czy to w ogóle możliwe, czy może jednak nienawiść do wilków jest już w ludziach zakorzeniona zbyt mocno?

Książka Adama Wajraka jest smutną książką. Opowiada o smutnym losie wilków w Polsce. O tym jaką krzywdę od wieków(!) wyrządzał im człowiek. Jak były tępione już wieki temu i jak tępione są po dziś dzień.

Niestety w książce trochę za mało wiedzy na temat wilków, za dużo za to opisów z życia prywatnego autora, za dużo badań nad padliną. Bardzo mało wilków w tej wilczej lekturze. Wydaje mi się także, że sporo historii jest bardzo podkoloryzowanych, jak np. to, że pies autora, Antonia, która była zwyczajnym kundelkiem przygarniętym przez jego partnerkę, okazała się świetnym psem tropiącym, doskonale wyszkolonym, który na słowo ,,szukaj" wyszukuje padlinę. No nie, nie do końca to tak działa. Szkolenie psa tropiącego wymaga sporego wysiłku, to nie jest tak, że pies przygarnięty z ulicy na pstryk palca będzie tropił wilki i padlinę. Z całym szacunkiem dla naszej bohaterki, Antoni, ale wydaje mi się, że jej obraz został baaaardzo podkoloryzowany przez Pana Wajraka. Inna sprawa to fakt jak bardzo do przewidzenia są każde czyny i ruchy wilków, jakie autor opisuje w książce. Na materiał science fiction się to może nadaje, ale nie na naukowy reportaż. Autor opisuje przygodę, podczas której w lesie pupa (pupać tj. wydawać odgłos sowy), a wilki podchodzą zaciekawione i go obserwują - błagam, kto to łyknie? Trzeba naprawdę nie znać wilków, żeby się na to nabrać, jak i na inne, za przeproszeniem, bzdury, jakie są w tej książce. Np. na to, że autor wył w lesie a wilki mu odpowiadały i wychodziły do niego, ciekawskie. Boże...

Jeszcze inna kwestia to przeokropne i niezwykle nudzące lanie wody przez autora. Obszerne opisy tego, jak montował z ziomkami wagę w lesie, żeby zważyć ciało jelenia. Jak ustawiał statyw do fotografowania. Bla, bla, bla, bla....

W rozdziale gdzie autor opisywał okrucieństwo mordowania zwierząt za pomocą wnyków nie wytrzymałam i po prostu zaczęłam płakać - tak szalenie żal było mi i jest tych cudownych stworzeń, jakimi są wilki. Jakaś część mnie nie potrafi pogodzić się z całym tym złem jakie spotyka je z ludzkiej ręki. Ten świat nie jest im przychylny i chyba nigdy nie będzie. Pozostaje mi żywić nadzieję, że wszystkie te umęczone stworzenia trafiają ostatecznie do lepszego świata, gdzie żyją w spokoju, z daleka od człowieka i jego okrucieństwa.

Jest to kolejna książka, która udowadnia mi i zakotwicza mnie jeszcze solidniej w fakcie, który stwierdziłam już dawno temu - że człowiek jest największą zarazą świata, która to zaraza niszczy wszystko czego się dotknie i sieje spustoszenie wszędzie gdzie tylko postawi stopę.

Czy kiedyś dane mi będzie czytać książkę o wilkach, która będzie opisywać ich dobre i godne życie? Z każdą jedną książką o tych wspaniałych zwierzętach w to wątpię. Zastanawiam się, ile jeszcze muszą wycierpieć by w końcu być szczęśliwe i nietykalne? Czy to w ogóle możliwe, czy może jednak nienawiść do wilków jest już w ludziach zakorzeniona zbyt mocno?

Książka Adama...

więcej Pokaż mimo to

avatar
1486
1429

Na półkach:

Wspaniałe źródło wiedzy o wilkach i o pracy przyrodnika, obserwatora tych zwierząt.

Wspaniałe źródło wiedzy o wilkach i o pracy przyrodnika, obserwatora tych zwierząt.

Pokaż mimo to

avatar
403
154

Na półkach:

Spoko reportaż, ale nie najlepszy.

Spoko reportaż, ale nie najlepszy.

Pokaż mimo to

avatar
144
133

Na półkach:

Jako miłośniczka wilków znalazłam coś dla siebie. Jednak rozczarowałam się myśląc, że będą tutaj fakty na temat życia wilka w przyrodzie. Były, aczkolwiek Adam skupił się w drugiej części na hierarchii jedzenia padliny, co mnie nie zainteresowało. Jednak było to co chciałam znaleźć.

Jako miłośniczka wilków znalazłam coś dla siebie. Jednak rozczarowałam się myśląc, że będą tutaj fakty na temat życia wilka w przyrodzie. Były, aczkolwiek Adam skupił się w drugiej części na hierarchii jedzenia padliny, co mnie nie zainteresowało. Jednak było to co chciałam znaleźć.

Pokaż mimo to

avatar
550
550

Na półkach:

Wyzwanie Czytelnicze na listopad

Rozczarowanie, mimo iż słucha się całkiem przyjemnie. Na pierwszy plan nie wysunął się wilk, a autor i jego praca dziennikarsko - przyrodnicza, której poświęcił życie. Dla mnie płytko, płasko, mniej o wilkach, a bardziej o wielokrotnych próbach spotkania autora z wilkami i podejrzenia ich życia. Kilka (kilkanaście) takich prób uwieńczonych zostało sukcesem, za który autor uznaje fakt, iż zwierzę podeszło na kilka sekund na kilkadziesiąt metrów i umknęło. Jestem może niesprawiedliwa, ale o wilkach jako zwierzętach nie dowiedziałam się właściwie niczego nowego, za to trochę o odbiorze gatunku przez ludzi, pracy badaczy tych zwierząt oraz dużo o dniu powszednim dziennikarza, którego ambicją i pasją jest poznać wilki, by potem je opisać.
Ot, takie sobie sympatyczne historyjki w sam raz do opowiadania młodzieży w ramach spotkania z ciekawym człowiekiem przy ognisku, gdzieś w puszczy, gdy wokół ciemność i nie wiadomo co się między drzewami czai. W takiej scenerii by się te opowiastki sprawdziły.

Oczekiwania miałam większe, ale to nie był całkiem zmarnowany czas. Książka warta przeczytania dla kilku wątków i epizodów, takich jak na przykład frapujące opisy kruków i innych drapieżnych ptaków korzystających z przerw w wilczych ucztach, czy o zagrożeniach ze strony kłusowników. Ponadto z lektury „Wilków” płyną dwa ważne przesłania: nie bójmy się wilków i chrońmy je jako gatunek.

Gdyby ktoś zapragnął głębszej wiedzy o wilczym gatunku i emocjonującej lektury, to podpowiadam „Żyjącego z wilkami” - niewiarygodną historię Elisa, który został przyjęty do wilczej watahy i spędził z nią rok. To ci dopiero historia i kompendium wiedzy! I gdybym wcześniej nie przeczytała tej książki, pewnie odbiór „Wilków” byłby lepszy.
Natomiast jeśli dla kogoś temat wilków jest całkowicie nowy, to książka Adama Wajraka pewnie się spodoba.

PS. Przeczytałam przed chwilą świetną opinię „Wilków” Ksychopaty (31.12.2016) i zawarte w niej opowiadanie jego autorstwa, wcale nie gorsze od tych, którymi czytelnika raczy Adam Wajrak. Opinię polecam.

Wyzwanie Czytelnicze na listopad

Rozczarowanie, mimo iż słucha się całkiem przyjemnie. Na pierwszy plan nie wysunął się wilk, a autor i jego praca dziennikarsko - przyrodnicza, której poświęcił życie. Dla mnie płytko, płasko, mniej o wilkach, a bardziej o wielokrotnych próbach spotkania autora z wilkami i podejrzenia ich życia. Kilka (kilkanaście) takich prób...

więcej Pokaż mimo to

avatar
379
355

Na półkach: ,

Piękna książka. Bardzo interesująca.

Piękna książka. Bardzo interesująca.

Pokaż mimo to

avatar
168
133

Na półkach: ,

„Wilki” Adama Wajraka długo leżały na moim stosie wstydu, zanim po nie sięgnęłam. Miałam do tej książki jakąś niewyjaśnioną, niczym nie zdeterminowaną niechęć, które to przeczucie okazało się nadzwyczaj trafne. Miałam bowiem nadzieję na coś w stylu „Gawęd o wilkach i innych zwierzętach” Marcina Kostrzyńskiego, a dostałam garść anegdot o Adamie Wajraku, w których wilki są jedynie pretekstem do medytacji autora nad swoimi niezwykłymi przygodami.
I problem nie leży tylko w tym, że strasznie mało jest w tej książce wiedzy. Od wajrakowskich „być może”, „wydaje mi się”, „sądzę że” czy „trudno stwierdzić” kreci mi się w głowie, ale już nawet nie to tak bardzo zawiodło mnie w tej książce. Nie był to nawet naiwny, prosty, potoczny styl pisania, niewyszukane słownictwo, krótkie zdania i kiepskie opisy. A nawet nie to, że te opowiastki miały klimat opowieści wujka Staśka na imieninach cioci Grażyny, o tym jakiego to pięciometrowego szczupaka on ostatnio nie złowił w pobliskim jeziorku. Najbardziej zawiodło mnie to, że w „Wilkach” właściwie nie ma wilków.
Jest na pierwszym miejscu Adam Wajrak. Cóż to za niesamowity człowiek! Ileż on miał przygód! Te przygody, tak nieprawdopodobne i – jak podejrzewam – srogo podkolorowane, miały chyba we mnie, jako czytelniku, wzbudzić pełne zachwytu myśli „ależ przygoda! Nieprawdopodobne! Zazdroszczę!”, tymczasem jedyne, co we mnie wzbudzały, to ciarki żenady. Wilki w wielu z tych niesamowitych przygód zupełnie traciły swój instynkt i wszelkie wilcze cechy. Zdawały się zachowywać dokładnie tak, jak chciał tego Adam Wajrak, by później miał z czego sklecić tę książkę. Na drugim miejscu jest Antonia – jego pies. Cóż to za niesamowite stworzenie. Uzdolnione jak nie wiem co, najmądrzejsze ze wszystkich chyba psów o jakich kiedykolwiek miałam okazję czytać lub słyszeć, zupełnie przypadkowo posiadająca umiejętności potrzebne jej właścicielom. Na trzecim miejscu: Nuria (partnerka autora) i padlina pozostawiana po wilkach, którą badała. Później trochę o ludziach zabijających wilki, z których jednych autor miesza z błotem (słusznie) a drugich już próbuje usprawiedliwiać (no bo przecież za coś trzeba żyć), ciut o fotografii i dopiero gdzieś na szarym końcu majaczy dumna sylwetka wilka.
Dumna w moim mniemaniu, bo sądzę że oprócz lekkiego pióra autorowi brakuje również szacunku do dzikiego zwierzęcia, jakim jest wilk. Po przeczytaniu tej książki odnoszę wrażenie, że Adam Wajrak traktuje wilki w kategorii zwierząt domowych, mających albo być przydatnymi ludziom, albo służyć im swoim wizerunkiem czy zachowaniami. Nie podoba mi się to podejście, tak samo jak obraz wilka, który wyłania się z tej książki: poplątana, niezrozumiała charakterystyka na pół dzikiej „ze strasznymi zębiskami” bestii, na pół łagodnego pieska, którego zachowania są do bólu przewidywalne i proste jak budowa cepa.
Tak samo nie podoba mi się system, w jakim jest zbudowana ta książka, a raczej jego brak. Kilka anegdot rozsypanych bez ładu i składu, pomieszanych czasowo i miejscowo, o tematyce nawet nie wspominam. Chaotycznie rozmieszczone, krótkie opowiadania dotyczące co ciekawszych kąsków z życia autora, które on opisuje jako jedną, wielką przygodę, a w których ja widzę groch z kapustą.
Być może książka ta sprawdzi się dla nastolatków, jako przystawka do prawdziwych i rzetelnych reportaży. Być może moja surowa ocena jest spowodowana tym, że zarówno o przyrodzie jak i samych wilkach przeczytałam już sporo o wiele lepszych książek. Po dziełach Simony Kossak moje oczekiwania są dość wysokie, ale przyjmuję lekką formę tego typu książek z dużą dozą wyrozumiałości i sympatii, o ile są napisane tak dobrze, lekko i prawdziwie jak wspomniana już przeze mnie „Gawęda o wilkach”. Niestety Adam Wajrak to nie Marcin Kostrzyński, o Simonie nawet nie śmiem wspominać.

„Wilki” Adama Wajraka długo leżały na moim stosie wstydu, zanim po nie sięgnęłam. Miałam do tej książki jakąś niewyjaśnioną, niczym nie zdeterminowaną niechęć, które to przeczucie okazało się nadzwyczaj trafne. Miałam bowiem nadzieję na coś w stylu „Gawęd o wilkach i innych zwierzętach” Marcina Kostrzyńskiego, a dostałam garść anegdot o Adamie Wajraku, w których wilki są...

więcej Pokaż mimo to


Cytaty

Więcej
Adam Wajrak Wilki Zobacz więcej
Adam Wajrak Wilki Zobacz więcej
Adam Wajrak Wilki Zobacz więcej
Więcej
Reklama
zgłoś błąd