Chemia między nami. Miłość, seks i naukowe podstawy przyciągania

To książka popularno-naukowa napisana przez badacza zjawiska psychopatii, który publikuje także artykułu stricte naukowe. Książka stanowi kompendium wiedzy o psychopatach i psychopatkach (ich zrachowaniach, praktykach, strategiach radzenia sobie, sposobach diagnozowania, itp). Autor przedstawił wiele przykładów przypadków psychopatii oraz części wywiadów z psychopatami. Bardzo dobra pozycja.

Bohaterami książki są m.in. takie firmy jak: General Foods (mające wówczas w portfolio np. kawę Maxwell House, czy majonez Hellmann's) – i de facto przejęte przez koncern tytoniowy Philip Morris w roku 1985… jak również: Kellogg, PepsiCo i Frito-Lay wraz z siecią Pizza Hut czy Taco Bell, koncern Nestlé i Kraft (to od ciasteczek OREO) oraz Novartis, Cadbury, Cargill, Coke, Unilever, a także John Hayes, Adam Drewnowski, Jeffrey Dunn, Howard Moskowitz, Alina Szcześniak (https://www.scopus.com/authid/detail.uri?authorId=6601992847),czy napój Capri-Sun. Dowiadujemy się jak konkurują ze sobą koncerny żywieniowe i jak trują konsumentów pod płaszczykiem półprawd z reklam i kampanii. Jeśli tego typu procedery i afery oraz przekręty są typowe dla świata produktów dietetycznych (tj. konsumpcyjnych),aż strach pomyśleć jak bezpardonowa jest walka w obszarze szczepionek lub lekarstw, czy elektroniki lub motoryzacji. No mnie książka podpasowała. Jest sprawnie napisana i nie nuży – bo narracja jest pierwsza klasa. I dużo się można dowiedzieć :)

Fascynująca książka o tym jak dziala mózg. Powiązanie aspektów neurobiologicznych z ich wpływem na nasze zachowania, postrzeganie świata i opinie zmusza do refleksji, pozwala dogłebniej zrozumieć nas samych. Od lat jestem wielką fanką prof. Vetulaniego i jego wkładu w popularyzowanie wiedzy naukowej. Jedynym minusem książki jest to, ze jest zlepkiem roznych artykułów, wiec psuje to nieco płynność czytania.

Poznajemy mechanizmy, jakimi posługują się iluzjoniści, szarlatani. Dowiadujemy się też, dlaczego wierzymy w zjawiska paranormalne. Napisane językiem prostym i zrozumiałym. Każdy problem jest omawiany w odniesieniu do faktycznie zaistniałego zdarzenia, lub żyjącego człowieka. Czyta się lekko i bardzo przyjemnie. Dla kogo? Dla ciekawych, dlaczego tak łatwo wierzymy w rzeczy, które nie istnieją.

Jaka to jest dobra książka! Taka jakie najbardziej lubię! Czyli dużo mądrej psychologii, a do tego wyjątkowo ciekawy temat. Czyta/słucha się tak, że się o całym świecie zapomina, no a przynajmniej ja tak mam ;) I zostaje też w głowie, i się myśli o niej, a to też dla mnie znak, że warto było przeczytać. Najlepiej będzie jak przytoczę trochę cytatów i do niektórych może coś dopowiem: "Kiedy chcemy sobie pozwolić na zbyt wiele, w mózgu uaktywnia się układ kary, który wywołuje strach i hamuje EUO (endogenny układ opioidowy),ostrzega nas, gdy szukając zaspokojenia popędu, możemy się narazić, ograniczając prawa innych ludzi. Dzięki temu, dążąc do osiągnięcia pełni szczęścia, nie naruszamy zasad, praw i tabu. Rozsądek, umiejscowiony prawdopodobnie w płacie czołowym (neuroanatomowie nie zajęli jednoznacznego stanowiska),umożliwia nam zastanawianie się nad bardzo złożonymi procesami. Tutaj rozstrzyga się na przykład to, czy mężczyzna podda się potrzebom zgłaszanym przez układ nagrody i będzie uprawiał seks z ładną sąsiadką, czy też posłucha układu kary, by uniknąć ewentualnych kłopotów z własną żoną i mężem sąsiadki." (pdf.str.43) - a jak tu coś nie działa tak jak powinno (a może być wadliwe na kilka sposobów),to niekiedy człowiek nie jest zdolny do "posłuchania układu kary"... Niektórzy ludzie nie mordują, gwałcą czy torturują, bo tak sobie wymyślili, że mogą, a raczej dlatego, że nie są zdolni do takiego procesu myślowego, który by im podsunął wniosek, że tak nie przejdzie... (lub ten układ kary jest znacznie słabszy niż układ nagrody). Np.: "Dla EUO charakterystyczne jest to, że dąży on nieustannie do bezpośredniego zaspokojenia. Nie toleruje zwłoki. Dlatego osobowości dyssocjalne chcą zawsze obejmować wszystko w posiadanie natychmiast i bez zbędnych ceregieli. Zamiast pracować latami na motocykl BMW, kradną go z parkingu przy stadionie. Zamiast zadawać sobie trud zabiegania o dziewczynę listami miłosnymi, głębokimi rozmowami albo zaproszeniami do kina, gwałcą ją za szopą. Jeżeli biorą narkotyki, to najchętniej o błyskawicznym działaniu euforycznym – heroinę albo kokainę. Wszystko to przemawia za tym, że o podstawowej symptomatyce antyspołecznego zaburzenia osobowości decyduje pociąg do szybkiego zaspokojenia EUO." (pdf.str.49-50) Dlaczego niektórzy ludzie się tną (okaleczają) - jak u kogoś EUO działa poprawnie, to będzie głównie odczuwał ból, ale jak nie działa, to może głównie odczuwać naturalną morfinę (endorfiny). Ma to sens, przyznaję, bo przecież kto chciałby czuć ból (u każdego ból może się wyłączyć w momencie poważnego wypadku, tak to powinno działać żeby człowiek był w stanie to w ogóle znieść i zdołać poszukać ratunku, ale u niektórych ten układ aktywuje już mniejsze zranienie jak np. to cięcie się żyletką). Naturalnie można mieć też uszkodzony jakiś ośrodek w mózgu... "Zleciłem przeprowadzenie tomografii komputerowej. Kiedy spojrzałem na obraz, przeraziłem się: w rejonie czołowym brakowało części mózgu wielkości jabłka. Zadałem sobie pytanie, jak ten mężczyzna w ogóle mógł żyć, jak mógł wykonywać zawód mechanika samochodowego. Wszystko stało się dla mnie jasne: w czaszce szesnastoletniego Reinholda K. utworzył się rozległy krwiak. Ponieważ w tamtych czasach nie było jeszcze tomografii komputerowej, krwiaka nie rozpoznano, w przeciwnym razie otwarto by czaszkę i odessano krew. W większości przypadków tak potężny uraz oznacza śmierć. Dlatego że krwotok wyparł część mózgu, która nie była ważna dla przeżycia, pacjent cudem przetrwał. W dodatku nie zaobserwowano żadnych porażeń ani nie stwierdzono wyraźnej utraty zdolności umysłowych, co lekarze natychmiast rozpoznaliby jako konsekwencje wypadku – sprawiał wrażenie zupełnie normalnego. Jednak krew zgniotła olbrzymią część mózgu odpowiedzialną za moralność. Najwyraźniej brakowało mu obszarów mózgu mówiących, iż nie zabija się żony, bo nie zakręciła tubki z pastą do zębów." (pdf.str.58-59) Opisana jest też ciekawie w ogóle psychiatria sądowa i kwestia zagadnień kiedy ktoś trafia do więzienia, a kiedy uznany za niepoczytalnego do zakładu psychiatrycznego (i co to tak naprawdę oznacza),ale za dużo by cytować (to po prostu dobra książka - czytać całą! ;) ). "Pewien młody asystent w klinice psychiatrii sądowej sporządził opinię o oskarżonym, który spowodował uszkodzenia ciała. Rozpoznał ograniczoną poczytalność z powodu zaburzenia osobowości. – Gdyby to zależało od pana – wybuchnął sędzia – należałoby wszystkich przestępców uznać za chorych i kierować do zamkniętego zakładu psychiatrycznego. – Słusznie – odparł lekarz – wśród groźnych przestępców trudno znaleźć choć jednego zdrowego psychicznie." (pdf.str.63) Natomiast u osób z fobią społeczną układ kary jest zbyt wrażliwy... No to przynajmniej taki plus - raczej nie zostanę przestępcą, bo u mnie raczej w przeciwnym kierunku :D (choć z drugiej strony każdemu może się przytrafić uszkodzenie mózgu...). "Spośród wszystkich działań przestępczych uwagę opinii publicznej skupiają na sobie przeważnie przestępstwa seksualne, zwłaszcza zakończone śmiercią dzieci. Na podstawie doniesień prasowych można by przypuszczać, że takie zdarzenia są coraz częstsze, ale na szczęście te odrażające zbrodnie zdarzają się naprawdę rzadko. Chociaż ostatnimi laty w środkach masowego przekazu liczba informacji o wykorzystywaniu seksualnym uległa potrojeniu, liczba przypadków w rzeczywistości zmalała – w Niemczech w latach 1993–2010 zanotowano spadek na poziomie dwudziestu jeden procent. (pdf.str.72) - zawsze lubię sobie podkreślić, że liczba drastycznych przestępstw spada (a nie że "kiedyś to tego nie było"). Albo, że kara nie odstrasza: "Nie bierze się pod uwagę, że zwiększenie wymiaru kary – postulowane zwłaszcza przez polityków niemających rozeznania w uwarunkowaniach ekonomicznych – w żaden sposób nie odstrasza przestępcy seksualnego od popełniania kolejnych występków. Pewien seryjny gwałciciel, którym opiekowałem się jako psychoterapeuta, powiedział: – Kiedy gwałciłem swoje ofiary, nie myślałem o karach. Nawet gdyby mi zagrożono torturami albo kastracją, odcinaniem palca po palcu nożycami do cięcia drutu albo amputacją ramion piłą łańcuchową – kiedy widzę dziewczynę, wszystko się wyłącza, pragnę jednego. Dopiero następnego dnia mam świadomość, na co się zdecydowałem. (...) Oczekiwanie, że gwałciciel rozważaniami moralnymi pohamuje popęd seksualny w chwili pokusy, to jak oczekiwanie, że ogień przed rozprzestrzenieniem się zechce włączyć alarm przeciwpożarowy." (pdf.str.72-73) Tak samo wyjaśnienie syndromu sztokholmskiego jest ciekawe: bije, gwałci i torturuje? Ale przynosi jedzenie! i mógł przecież zabić...: "(...) odbierane przez nas jako nielogiczne określone zachowania zakładników można lepiej wyjaśnić, odwołując się do animalistycznych obszarów mózgu. Zakładnik podejmuje podróż w czasie do bardzo wczesnego stadium życia: do wieku niemowlęcego, w którym dziecko było całkowicie zależne od żywiącej go matki i znajdowało się pod jej pełną kontrolą. Organizm przestawia się na „tryb przeżycia”. Całkowitą utratę samostanowienia dziecko akceptuje lepiej lub gorzej, aby w zamian być odżywianym, ponieważ dotyczy to elementarnej potrzeby człowieka. Wygląda to na stworzony przez naturę program włączony w plan życia. Mówi on: „Kochaj istotę żywiącą cię, niezależnie od tego, jak jest brutalna”. Podobnie jak pasażerowie samolotu rozbitego w leśnej dziczy odrzucają wszelkie normy etyczne i, aby przeżyć, pożerają swoich współtowarzyszy, tak i u ofiar syndromu sztokholmskiego zostają wyeliminowane wyższe, społeczne i etyczne, funkcje mózgu. Wszystkie systemy dostosowują się do „mózgu gadów”, co powoduje bezwarunkowe oddanie się żywicielowi. Kiedy dwoje ludzi jest zakochanych albo małe dziecko ubóstwia matkę, w mózgu aktywizują się takie hormony jak beta-endorfina, dopamina, oksytocyna i wazopresyna. Gdy wszechmocna chemia miłości zdominuje mózg, aspekty krytyczne zostają wyeliminowane. Wydaje się, że podobny stan występuje u zakładnika, który po uwolnieniu nadal odczuwa niezrozumiałą sympatię i życzliwość dla porywacza." (pdf.str.128-129) I jeszcze: "Wydaje się więc możliwe, że zjawisko syndromu sztokholmskiego stanowi efekt uboczny ciągłego i przemożnego strachu przed śmiercią, aktywizującego u zakładników tryb przeżycia i przez wydzielające się przy tym endorfiny wyzwalającego u nich niewyjaśnioną sympatię do sprawców. Jednocześnie więź emocjonalna ze sprawcą łagodzi cierpienie zadawane dzieciom przez ich gwałcenie i bicie – ponieważ endorfiny są naturalnymi środkami przeciwbólowymi organizmu. (…) Człowiek posiada pewną hierarchię potrzeb. Najważniejsze są potrzeby najbardziej podstawowe (niższego rzędu) – pożywienie, napoje, sen i ciepło. Aby je zaspokoić, rezygnuje się często z zaspokajania potrzeb dotyczących bezpieczeństwa, przynależności czy szacunku (wyższego rzędu),takich jak wolność, wolność seksualna, sprawiedliwość i moralność. A to wykorzystują bezlitośnie porywacze." (pdf.str.130) A teraz dlaczego ludzie idą za guru sekt: "Stymulacja EUO poprzez silną wiarę może pozytywnie oddziaływać na stan zdrowia. Jak wykazali naukowcy, osoby religijne rzadziej cierpią z powodu chorób fizycznych i psychicznych. Szybciej regenerują się po operacjach oraz chemioterapii i zasadniczo żyją dłużej. Wynikający z działania endorfiny efekt placebo pod postacią wpływu wierzeń religijnych na wzmocnienie regeneracyjnych możliwości ciała nie jest żadną niespodzianką. System immunologiczny może zdziałać cuda, jeśli wspiera go optymalnie stymulowany układ nagrody." (pdf.str.156) Oczywiście jest tam szerzej to opisane, ale nie będę cytować, bo i tak mi już długi opis wyszedł :D Jeszcze coś o terrorystach: "Badania wykazały, że zamachowcy samobójcy są stanu wolnego, często mają niewiele ponad dwadzieścia lat. Z reguły nie są mniej intelektualnie rozwinięci i wysyłani na misję, mamieni przez pozbawionych skrupułów szefów grup terrorystycznych pobytem w raju w otoczeniu siedemdziesięciu dwóch dziewic – ale nawet ponadprzeciętnie inteligentni. Większość to nie osoby ubogie, bez pracy, pogrążone w depresji, niemające nic do stracenia. Ideologia, kultura i religia odgrywają często podrzędną rolę. Wielu zostaje terrorystami z powodu ciężkich zaburzeń osobowości." (pdf.str.176-177) Tylko książka skłoniła mnie do takich przemyśleń, że jeśli wszystko to tylko kwestia chemii w mózgu, to ile tak naprawdę jest człowieka w człowieku? Czy jest nas w ogóle coś więcej? (czytana/słuchana: 4-5.12.2024) 5/5 [9/10]

Książka dająca wiele do myślenia na temat ludzkiej moralności. Okazuje się, że wykształca się ona naturalnie u małych jeszcze dzieci. Ale na pewnym etapie zdaje się stopniowo zanikać. Z przytoczonych przez autora badań wynika, że z wiekiem człowiek staje się w dużej mierze bardziej podatny na wpływ otaczających go autorytetów. Czyżby to one miały tak zgubny wpływ na moralność człowieka? Czyżby to właśnie pod wpływem złego przykładu innych, ludzie zaczynali zachowywać się źle? Wszystko najwyraźniej na to wskazuje. Rozwój i poziom moralności człowieka zależy od środowiska, w którym przebywa. Im lepsze moralnie środowisko, tym zazwyczaj lepszy człowiek. A im gorsze… no cóż, odpowiedź nasuwa się chyba sama.

Ta książka jest absolutnie genialna. Każdemu kto zastanawia się nad wyborem najzdrowszej diety, która rozwiąże wszystkie jego problemy serdecznie polecam. Otwiera oczy na wiele, wiele i jeszcze raz wiele utartych zarówno schematów, jak i mitów, ale też niestety kłamstw, w które ludzie od wielu lat wierzą. Szczególnie podoba mi się bardzo wyważony sposób przedstawiania własnej opinii jaki stosuje Autor. Każdy problem oglądany jest z wielu stron i bardzo sensownie argumentowany. Zarówno za jak i przeciw. Rewelacyjnie napisana książka, choć zakończenie dość niepokojące. Na mnie zrobiła ogromne wrażenie. Szczególnie polecam czytać w parze razem z książką "Wielki mit cholesterolu" Bowdena i Sinatry.

Świetna pozycja dla wszystkich zainteresowanych behawiorem człowieka, psychologią ewolucyjną, socjologią stosunków międzyludzkich i podobnymi dziedzinami. Nazwisko Bussa - guru psychologii ewolucyjnej gwarantuje lekturę rzetelną i najwyższych lotów. Denerwujący jest tylko tytuł, który może sugerować kolejny bzdurny poradnik seksualny, o tym, co zrobić, żeby kobiecie było dobrze w łóżku i dlaczego, ewentualnie odwrotnie. Każdy, kto kupi książkę z myślą o poradniku, srodze się rozczaruje. Kolejna pozycja pokazująca jak bardzo kierują nami podświadome decyzje różnych ośrodków w mózgu i jak jesteśmy sterowani koktajlem bodźców hormonalnych i nerwowych tak ze środowiska zewnętrznego jak i zewnętrznego. Po lekturze takich fachowców jak Buss zawsze popadam w zadumę nad tym, na ile faktycznie człowiek jest obdarowany wolną wolą a na ile mu się tylko tak wydaje. P.S. Drobny przytyk do jednej z recenzji - warto by przeczytać jeszcze raz książkę i nieco uważniej, odpuszczając negatywne nastawienie wobec "amerykańskich naukowców". Chyba ktoś bardzo nieuważnie czytał tekst, bo autorzy - choć z przyczyn oczywistych sporo poświęcają miejsca ankietom pozyskanym od kobiet amerykańskich - to jednocześnie pokazują podobne badania wykonywane w innych kulturach. Wiele wyników badań obejmuje przekrojowe, międzypopulacyjne i międzykulturowe badania. Autorzy wielokrotnie odnoszą się nie do "małpiego ewolucjonizmu" ale do neurologii i fizjologii człowieka a ta, zaręczam nie zmieniła się od tysięcy lat. Kultura i owszem, wpływa na nasze zachowania (nie tylko seksualne kobiet),ale póki co (stety lub niestety) ma praktycznie nieznaczny lub żaden wpływ na ewolucję naszego gatunku. Gdyby miała w tak krótkim czasie, jak trwa nasza cywilizacja, Darwin mógłby zwijać manatki a lamarckizm święciłby triumf.

Świetnie tłumaczy przyczynę obecnych zmian i problemów w społeczeństwie, choć dużo jest o mężczyznach ta książka jest głównie o współczesnej cywilizacji. Powinna być ciekawa i wiele wyjaśniać kobietom. Pokazuje pułapki technologii i feminizmu. Dobrze, że została napisana wspólnie przez kobietę i mężczyznę, te dwa punkty widzenia świetnie się uzupełniają i podnoszą wartość merytoryczną. Celnie wyjaśnia przyczyny: problemów ze znalezieniem partnera, depresji, rozpadów relacji międzyludzkich, więc powinna być wielkim bestsellerem, szkoda, że nie jest. Dla matek mających problemy wychowawcze z synami, książka obowiązkowa. Książka wydana w 2015, przydała by się aktualizacja, ale jeśli wtedy były już takie problemy, to strach się bać o przyszłość społeczeństwa, a zwłaszcza mężczyzn.

"Ewolucja pożądania" Davida Bussa to wnikliwa analiza mechanizmów doboru partnerów i strategii seksualnych z perspektywy psychologii ewolucyjnej. Autor, opierając się na badaniach z różnych kultur, ukazuje, jak nasze pragnienia i wybory są kształtowane przez tysiące lat ewolucji. Książka obfituje w ciekawe przykłady i odkrycia, które pomagają zrozumieć ludzkie relacje. To lektura obowiązkowa dla studentów psychologii, szczególnie tych zainteresowanych dynamiką związków i zachowaniami społecznymi.

Dobra książka, porównywalna do pisarstwa Sapolsky'ego, może tylko troszkę gorsza ;) Podobny temat, również wciągająco, interesująco napisana. Również ze szczyptą humoru (choć troszeczkę mniejszą). Kolejna książka o mózgu i znowu trochę inna. Powtarzające się w książkach przypadki podjęte z trochę innej strony (i to jest fascynujące). Przyczynia się do rozwiązania zagadki dlaczego jesteśmy ludźmi, dlaczego zaszliśmy trochę dalej niż zwierzęta itp. I właściwie nie wiem co mogę jeszcze o niej powiedzieć - jest to dużo treści ale ciężko ją przywołać z pamięci ;) Tak czy inaczej książkę polecam, to jedna z tych lepszych :) Przy okazji niektórych cytatów jeszcze coś dodam: "Czy możesz sobie wyobrazić świat, w którym nikt nie kłamie? To byłoby straszne. Czy naprawdę chciałbyś znać odpowiedź na pytanie: "Cześć, jak się dzisiaj czujesz?", albo usłyszeć: "Zauważyłam, że te dwa kilogramy, których ci ostatnio przybyło, poszły ci w podbródek"?" (pdf. str.166) - taki mały przykład humoru ;) Ad.str.173 i opisany tam eksperyment moralny: Dobra, przyznaję - też bym sobie przydzielił atrakcyjniejsze zadanie, ale wcześniej też rzuciłbym monetą (i przydzielił je sobie bez względu na wynik) :D Tak myślę przynajmniej ;) "Przyglądając się środowisku, w jakim ewoluowali nasi przodkowie, Haidt zwraca uwagę na fakt, że gdyby nasze mechanizmy formułowania sądów moralnych były skonstruowane w taki sposób, aby zawsze dokonywać trafnych ocen, pociągałoby to za sobą katastrofalne skutki, ponieważ w pewnych sytuacjach bralibyśmy stronę naszych wrogów, występując przeciwko przyjaciołom i rodzinie." (pdf.str.235) - to ciekawe spostrzeżenie, o którym nie myślałem! Ale ma to sens. Ale ludzie też są różni, ja właśnie mam tendencję do sprawiedliwych ocen :P (co też może być wadą w tym kontekście). W mniej-więcej tym samym miejscu książki jest też o roli plotki (jako regulatora),noo mnóstwo ciekawych informacji! "Czystość Przekonanie, że "nieskażone jedzenie jest dobre", doprowadziło do powstania wielu religijnych rytuałów i zakazów dotyczących jedzenia. Intuicyjne przekonanie, że "nieskażone ciało jest dobre", przyczyniło się do tego, iż pewne praktyki seksualne albo sam seks są uważane za nieprzyzwoite i nieczyste." (pdf.str.251) - mamy proste rozwiązanie kwestii "nieczystości", teraz wydaje mi się tak proste, że aż wstyd, że sam na to nie wpadłem :P Jak najbardziej to też ma sens. "Interakcje z osobami, które wyrażają niewiele pozytywnych emocji i nie reagują na sygnały emocjonalne, prowadzą do wzrostu aktywności sercowo-naczyniowej u ich partnerów społecznych. Jeśli więc spędzasz czas w towarzystwie kogoś, kto tłumi swoją ekspresję emocjonalną, to zachowanie tej osoby podnosi ciśnienie nie tylko jej samej, ale także Tobie." (pdf. str. 307) - kolejny powód dla którego nie jestem zbyt lubiany :P (jak i pewnie inni nieneurotypowi...). "Nadaktywny podsystem detektywistyczny w połączeniu z naszą potrzebą wyjaśniania i skłonnością do myślenia teleologicznego stanowi podstawę kreacjonizmu. Próbując wyjaśnić, dlaczego istniejemy, nasz nadaktywny podsystem detektywistyczny zakłada, że musi być w to zamieszany jakiś "Ktoś". Myślenie teleologiczne podpowiada nam, że za naszym istnieniem musi się kryć czyjś celowy zamysł, a poszukiwaną przyczyną są pragnienia, zamiary i zachowania tego Kogoś. Innymi słowy, zostaliśmy celowo zaprojektowani przez jakąś Istotę." (pdf.str.434-435) - oto jak prawdopodobnie człowiek wymyślił Boga ;) Ale fajnie by było gdyby naprawdę to wszystko miało jakiś głębszy cel ;) (czytana/słuchana: 8-20.05.2025) 5/5 [7/10]

“Płonący dom” czytałem już Bardzo dawno temu, wtedy, gdy została wydana w 96-stym roku. Byłem pod ogromnym wrażeniem jak temat został przedstawiony na poszczególnych przypadkach z życia wziętych. Do dziś, po blisko 30 latach, pamiętam dość żywo przebieg eksperymentów, czy różne zjawiska związane z uszkodzeniami naszego mózgu (afazje). To było znacznie bardziej obrazowe przedstawienie tematu niż artykuły w tym zakresie w „Świecie Nauki”. Polecam, to jest lekka i wiele wnosząca lektura dla wszystkich niespecjalistów, którzy jednak chcieliby co nie nieco więcej wiedzieć. To jest wiedza, która nie znajdziemy w podręcznikach w szkole, a jednak jest całkiem podstawowa by lepiej zrozumieć świat.

To jedna z lepszych książek rozwojowych jakie przyszło mi ostatnio czytać 📚 Trudna, wymagająca skupienia. Jeżeli lubicie jednym okiem lecieć przez treść, a drugim przeglądać telefon, no cóż, nie będzie dla was. Wymaga pełnego skupienia, jest pełna badań i wniosków. Daje ogromną wiedzę i umiejętności.

Zupełnie nie rozumiem krytycznych ocen tej książki. Spełnia ona swoje zadanie znakomicie. Oto dostajemy od Bagginiego 100 eksperymentów myślowych ubranych w zgrabne historyjki na niecałą stronę (zdaję się, że tylko jeden eksperyment został opisany na więcej niż jedną stronę). Dalej na kolejnych półtorej do dwóch stron komentarz autora. Jest to tego samego typu pozycja co: "Czy roboty czują ból? 33 filozoficzne łamigłówki". Przewagą "Żuka w pudełku" jest to, że zawiera nie 33 a 100 eksperymentów myślowych. Myślę, że najlepszym podsumowaniem książki będzie blurb zamieszczony na skrzydełku: "Wciągająca lektura. Warto do niej wracać - kiedy mamy ochotę się posprzeczać, ale nie mamy z kim". To akurat prawda. Często z komentarzem autora niepodobna się zgodzić i korci, by się z nim posprzeczać. Czy to źle? Bynajmniej. Stanowi to walor tej pozycji. Nie po to czytamy tego typu książki, by zgadzać się z autorem albo potakiwać klepiąc go w myśli po ramieniu dodając, że dobrze prawi. Przedstawione eksperymenty mają zmusić do myślenia, zastanowienia się nad poruszonym zagadnieniem, a z tego zadania książka wywiązała się znakomicie. To, co mi się podoba w tego typu pozycjach, to dodawanie odniesień do źródeł danego eksperymentu czy to do artykułu czy innej książki. Zainteresowanym danym tematem daje to możliwość zagłębienia się w dany temat. Szkoda, że takie odniesienie nie znajduje się przy każdym eksperymencie, autor we wstępie informował jednak, że umieścił je tam, gdzie to było możliwe. Jedynym minusem, jakiego się doszukałem, jest schematyczność rozdzialików. Odniosłem wrażenie, że autor założył sobie: maksymalnie 1 strona na eksperyment myślowy i maksymalnie 2 strony na komentarz. Aż prosiłoby się, by niekiedy autor rozwinął poszczególne zagadnienia albo dopowiedział coś więcej chociażby poprzez wskazanie dodatkowej literatury. PS nie czytajcie oficjalnej recenzji na lubimyczytać. Jest tragiczna i nijak ma się do książki.

Książka bardzo mi pomogła odkryć w sobie pewne cechy które uważałem za wady. Poczułem dużą ulgę, że pewne moje zachowania są po prostu elementem dostosowawczych pewnych cech do środowiska, w którym funkcjonuje. Mimo, że nie jestem skrajnym introwertykiem, to książka bardzo mi pomogła w poznaniu samego siebie i akceptacji.

Niezmiernie się cieszę, że nie porzuciłem tej lektury, choć byłem tego bliski. W pewnym sensie książka Matta Ridleya dzieli się na dwie części. Pierwsze pięć rozdziałów może trochę znużyć i zniechęcić. To dosyć trudne i nie zawsze przekonująco wyjaśnione przyczyny powstania podziału na dwie płcie w ziemskim życiu. Opowiadają o różnych korzyściach i konfliktach na poziomie biologii molekularnej wynikjacych z dwupłciowości, posiłkując się częstymi przykładami z życia zwierząt i roślin. Natomiast prawdziwa uczta zaczyna się od rozdziału 6-go, gdy Ridley skupia się typowo na gatunku homo sapiens. Skrupulatnie stosuje podejście ewolucyjne do wyjaśnienia różnych form związków, jakie były i są praktykowane w historii ludzkosci (monogamia, poligamia, haremy). Omawia stategie godowe i preferencje doboru partnera u meżczyzn i kobiet. Pokazuje jak wiele w nas nadal twki z plejstoceńskich łowców-zbieraczy, którymi przecież byliśmy przez 99% czasu istenienia naszego gatunku. A wszystko z lekko sarkastycznym angielskim poczuciem humoru (akapit o badaniach nad małżeństwami w Europie Zachodniej, które okazują się zadziwiająco uniwersalne gatunkowo, to majstersztyk). Wreszcie na koniec, Ridley przedstawia teorię, który nasz organ pełnił i nadal pełni rolę "pawiego ogona", który rozrósł się, bo służy zwiększeniu atrakcyjności dla płci przeciwnej. Teoria śmiała i nieco obrazoburcza, więc warto dotrwać do ostatnich rozdziałów! Książka zadziwiająca i jednocześnie trochę niepokojąca pod względem tego, jak wiele tez z niej można potwierdzić obserwując swoje własne preferencje i zachowania. Polecam - spróbujcie sami obejrzeć się w tym zwierciadle!

Nasze centrum dowodzenia lubi rytynę i chce zachować "status quo". Lęk przed zmianami, przed nieznanym oraz swoiste wygodnictwo powodują, iż w nowych sytuacjach podsuwa nam czasem zaskakujące rozwiązania. Walory lektury: przystępny język, odniesienia do badań naukowych, cenne wskazówki do zastosowania w życiu osobistym i zawodowym, podpowiedzi dotyczące poznawania samego siebie, relacji międzyludzkich.

Są książki, które czyta się miesiącami i jakoś ciężko je skończyć, są też do których się zasiada i kończy w wieczór, dwa. Ta książka należy do drugiej. Całość jest napisana w formie wywiadu czyli pani zadaje pytanie a pan odpowiada. Czyta się to wszystko bardzo lekko, język jest prosty i zrozumiały, w którym jest bardzo mało specjalistycznych słów, które jednak są gdzieniegdzie wymagane. Mimo prawie 80. lat Jerzy Vetulani zaskakuje nas błyskotliwością, którą pozazdrościłby 20-30-stolatek. A o czym jest książka? Jak tytuł sugeruje o zachowaniu mózgu. Warto.

książka rewelacyjna ze względu na treść i wyjątkową zdolność autora do gromadzenia niesłychanie ciekawych przypadków działania naszego mózgu i umysłu. Ale może ze względu na to, że jest to jedna z ostatnich książek Sacksa napisana jest dość chaotycznie i powtarzalnie i zostawia jeszcze więcej pytań niż przed przeczytaniem. Natomiast sam temat i ujawnienie różnorodności halucynacyjnych doświadczeń jest fascynujący i dzięki autorowi może trafić do szerszej świadomości społecznej.

Co to jest empatia? Które rejony w mózgu odpowiadają za empatię? Jakie zagrożenie nosi ze sobą brak empatii? Kto jest zero negatywną a kto zero pozytywną? Czy brak empatii to już zło czy jeszcze nie...? Na te wszystkie pytania znajdziecie Państwo odpowiedź w książce "Teoria zła".