Dorota Masłowska dorastała w Wejherowie. Zaczęła studiować psychologię na Uniwersytecie Gdańskim, następnie przeniosła się do Warszawy, aby studiować kulturoznawstwo i zamieszkała na Pradze, a potem na Żoliborzu (opisuje to w Pawiu królowej).
Jej pierwsza książka, Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną, reklamowana jako "pierwsza polska powieść dresiarska", spotkała się z bardzo przychylnymi recenzjami Jerzego Pilcha i Marcina Świetlickiego oraz promocją Roberta Leszczyńskiego w programie Idol i stała się bestsellerem wydawniczym (ponad 120 tysięcy sprzedanych egzemplarzy),wywołała też jednak wiele kontrowersji. Wojna... przyniosła autorce Paszport Polityki w kategorii literatura za "oryginalne spojrzenie na polską rzeczywistość oraz twórcze wykorzystanie języka pospolitego" oraz nominację do nagrody literackiej Nike. Powieść została przetłumaczona na wiele języków europejskich. Według Christiane Kuhl – artykuł w Die Tageszeitung z 28 marca 2009 – Masłowska sprzedała w Polsce prawie tyle książek co Karol Wojtyła. Sama pisarka skomentowała to tym, że oprócz Wojny, histerycznie i ogromnym kosztem nagłaśnianej przez media, co spowodowało, że na fali medialnego hałasu czytelnicy kupowali coś, czego nie rozumieli i co im uwłaczało, żadna inna jej książka nie osiągnęła spektakularnych nakładów.
W 2003 roku nagrała z zespołem Cool Kids of Death dwie piosenki "Słyszałeś" i "Świat wyszedł z foremki".
W 2005 ukazała się druga powieść Masłowskiej, Paw królowej, która znowu podzieliła krytyków. Zarzucano jej, że kipi cynizmem, epatuje brzydotą i głupotą, zraża agresywnym językiem, brakiem spójnej fabuły (Wprost),pisano też jednak, że nowa powieść nie gorzej jest napisana niż tamta, stara. I równie desperacka, i równie jadowita (Tygodnik Powszechny). Paw Królowej napisany jest rymowaną prozą stylizowaną na piosenkę hip-hopową, w której Masłowska naśladuje i parodiuje współczesną polszczyznę. Podobnie jak Wojna... Paw królowej zawiera bardzo krytyczny obraz współczesnej polskiej rzeczywistości. Książka otrzymała nagrodę literacką Nike za 2006 r.
W 2006 Masłowska opublikowała swój debiutancki dramat, Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku, który został zaprezentowany publiczności w formie próby czytanej w TR Warszawa (dawniej Teatr Rozmaitości).
Masłowska pisała felietony do "Przekroju", publikowane pod tytułem "Dziennik z krainy pazłotka", oraz recenzje książek do "Wysokich Obcasów" (dodatek do "Gazety Wyborczej"). Od początków swojej twórczości współpracowała też z magazynem "Lampa".http://free.art.pl/maslowska/
Zawsze jak się skończymy kochać, bierze mnie coś takiego smutnego. Jakbym miała w środku pusto i uderzona mogła wydać tylko dudniący, matowy...
Zawsze jak się skończymy kochać, bierze mnie coś takiego smutnego. Jakbym miała w środku pusto i uderzona mogła wydać tylko dudniący, matowy dźwięk. Jakby wiał przeze mnie wiatr! Gdy mnie bierzesz, czuję się taka pełna, silna, żywa, a gdy jest po wszystkim, znów ogarnia mnie ta dojmująca samotność. Wiem, że znowu jesteśmy dwiema obcymi jednostkami, że połączenie jest niemożliwe, że człowiek jest samotny w sobie na zawsze...
Masłowska operuje niesamowitym językiem, momentami prostym, w innych momentach wyszukanym. Czytając książkę, ma się wrażenie, zejest to zbiór niepowiązanych ze sobą opowiadań. Końcówka jednak zaskakuje, gdy poszczególne historie sklejają się w jedną całość.
Autorka pokazuje różne sfery społeczne, od tych co mają zaledwie parę złotych w kieszeni, ale za wszelką cenę chcą pokazać, że nie są czterdziestoletnimi przegrywami, poprzez ludzi, którym coś zawodowo lub prywatnie nie wyszło, aż po tych, którzy jak SantAna są bożyszczami tłumów. Zakończenie jest bardzo polskie - po prostu nie mogło być tu happy endu. Ale czy ktoś się go spodziewał?
w przyszłości Ranę przeczytam raz jeszcze. jak zwykle u Masłowskiej mamy do czynienia z celnymi obserwacjami dotyczącymi współczesności. autorka tropi źródła naszych przekonań i pokazuje, jak nasz język - a więc i świat - kreowany jest przez serwisy społecznościowe, czy pop-psychologię. poznajemy postaci z "nizin" i "ludzi sukcesu", każdy na swój sposób pogubiony, wewnętrznie niezadowolony z różnych przyczyn. złożoność świata i mnogość możliwości może paraliżować, jednostki próbują zatem wpisać się w istniejące nowoczesne schematy z poczuciem "podążania własną ścieżką". to między innymi bohaterowie tej powieści, tacy jak załamana właścicielka kraft-piekarni "żyjąca z pasji", czy mężczyzna szukający szczęścia w sporcie i inwestycjach-dziewczynach wyznający kult pozytywności. inni łatają swoją pustkę, duszą stres i zmęczenie eksluzywnym stylem życia i narkotykami. brak rytuałów i religii przekształca się w korporacyjne świętowanie otwarcia parkingów i hoteli.
"To mój jakby panieński, tak? Jedyny taki wieczór w moim życiu. Nie chcę, żebyś była na nim smutna. Nie chcę, żebyś ciągnęła mnie energetycznie w dół"