Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną

Tak niskie oceny pokazują, że w Polsce nie opłaca się być innym i ciekawym.

Tak niskie oceny pokazują, że w Polsce nie opłaca się być innym i ciekawym.

Uśmiałam się przy audiobooku. Napisanie czegoś takiego wymagało talentu, erudycji i wiedzy.

Uśmiałam się przy audiobooku. Napisanie czegoś takiego wymagało talentu, erudycji i wiedzy.

Podjęłam drugą próbę po latach, tym razem już dorosłam do tej powieści. To specyficzna historia, opowiedziana kapitalnym językiem, który dla mnie okazał się prawdziwą perełką. Przyczynek do refleksji nad stanem ojczystego języka, tak brutalnie kaleczonego przez wszystkich we współczesnym świecie (czy też zwracacie uwagę, jak nawet dziennikarze mówią np "zobaczyć na"?). Dobra, ale nie wybitna, i na pewno nie dla każdego czytelnika

Podjęłam drugą próbę po latach, tym razem już dorosłam do tej powieści. To specyficzna historia, opowiedziana kapitalnym językiem, który dla mnie okazał się prawdziwą perełką. Przyczynek do refleksji nad stanem ojczystego języka, tak brutalnie kaleczonego przez wszystkich we współczesnym świecie (czy też zwracacie uwagę, jak nawet dziennikarze mówią np "zobaczyć na"?)....

Czy przez blisko 300 stron tej książki nieustannie mówiłem każdą kwestię jako łysy Szyc w podkoszulku? Jak najbardziej.

„Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną” (2002) Doroty Masłowskiej to już klasyk, jeden z najgłośniejszych polskich debiutów tego stulecia. Literaturoznawcy odradzają szukania u niej rozliczeń z przeszłością. Autorka była jednak świadoma skutków historii w Polsce lat dwutysięcznych.

Świadczy o tym już tytułowa wojna, która nie musi się odbywać, by wszyscy o niej mówili. „Rusek” jest tu amalgamatem opresji i fobii bohaterów. To podmiot obwiniany za niepowodzenia, kozioł ofiarny wioski Polska. Nawet niedawno nabyta wolność nie uśmierza skutków konfliktu, bo rodzi kolejne problemy. Wojna to ból egzystencjalny bohaterów, alienacja, brak wartości i obiektywnej rzeczywistości. Dlatego postacie prezentują często skrajne i sprzeczne idee, jak np. Andrzej o przekonaniach lewicowych, sprzeciwiający się podatkom. Masłowska celnie uchwyciła problemy tożsamościowe Polski po transformacji. Pytanie, czy te problemy 20 lat później zostały rozwiązane, czy znaleziono tylko zastępcze, często szkodliwe odpowiedzi.

Andrzej, dla kolegów Silny, to bohater romantyczny naszych czasów. Nieszczęśliwie zakochany, odczuwający pustkę bezideowego istnienia, kiedyś wierzący, chcący poświęcić się na polu bitwy. Bliski samoświadomości i odkrycia sensu, umiera z rąk Stwórcy. A raczej Stwórczyni, czyli policjantki Masłoskiej.

Scena z komisariatu to zupełna zabawa formą. Masłoska, porte-parole autorki, wchodzi w interakcję ze swoją postacią, dopisując akcję w czasie rzeczywistym. To ona też burzy świat przedstawiony Silnemu, informując go o fałszu jego rzeczywistości i doprowadzając do jego próby samobójczej. Masłoska odłączyła Silnego od maszyny (dosłownie) przed jego emancypacją jako postaci. Eksperyment się powiódł, wyłączcie światła.

„Wojną...” Dorota Masłowska rozpoczęła stosować stały wątek w swojej twórczości – zmuszenie widza do autorefleksji przez figurę Innego. W tym przypadku to figura „Ruska”, wciąż winna za nasze słabości. A może ten Obcy jest obrazem stłumionych cech nas samych?

https://www.instagram.com/metakonteksty/

Czy przez blisko 300 stron tej książki nieustannie mówiłem każdą kwestię jako łysy Szyc w podkoszulku? Jak najbardziej.

„Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną” (2002) Doroty Masłowskiej to już klasyk, jeden z najgłośniejszych polskich debiutów tego stulecia. Literaturoznawcy odradzają szukania u niej rozliczeń z przeszłością. Autorka była jednak świadoma skutków...

Bardzo ciekawa pozycja, czytałam ją lata temu myślę, że warto po nią sięgnąć ponownie. Cały kunszt Masłowskiej.

Bardzo ciekawa pozycja, czytałam ją lata temu myślę, że warto po nią sięgnąć ponownie. Cały kunszt Masłowskiej.

Moim błędem było „przeczytanie” tej książki w formie audiobooka. Sam film oglądałam bardzo dawno temu, jakoś w drugiej klasie liceum. Gdy zaczęłam słuchać książki miałam duże poczucie rozbieżności między filmem a książką. To pewnie dlatego, że dość ciężko było mi się skupić na narracji. Ale to właśnie o to tu chodziło. To właśnie ta narracja czyni tę książkę niezwykłą - i właśnie to musiałam sobie przypomnieć (no i zajęło mi to niestety dłużej niż powinno) :-)

Moim błędem było „przeczytanie” tej książki w formie audiobooka. Sam film oglądałam bardzo dawno temu, jakoś w drugiej klasie liceum. Gdy zaczęłam słuchać książki miałam duże poczucie rozbieżności między filmem a książką. To pewnie dlatego, że dość ciężko było mi się skupić na narracji. Ale to właśnie o to tu chodziło. To właśnie ta narracja czyni tę książkę niezwykłą - i...

Arcydzieło. Żałuję, że nie sięgnęłam po Masłowską wcześniej. Osobom oceniającym tak nisko tę pozycję polecam zapoznać się z pojęciem stylizacji. Wiadomo, że w dzisiejszych czasach książka nie robi już takiego wrażenia, ale lata wcześniej najpewniej musiała.

Arcydzieło. Żałuję, że nie sięgnęłam po Masłowską wcześniej. Osobom oceniającym tak nisko tę pozycję polecam zapoznać się z pojęciem stylizacji. Wiadomo, że w dzisiejszych czasach książka nie robi już takiego wrażenia, ale lata wcześniej najpewniej musiała.

Przyszedłem tu po czytaniu kontroli nad światem i mam tak samo jak ty, nawet nie wiedziałem że tu jest taki pożar w burdelu jeśli chodzi o opinie, w ogóle nie wiedziałem że pani jest znana.

Moim zdaniem z jednej strony książka fajna bo drażnienie się z pieskami łańcuchowymi polskiej literatury dla samego sportu zawsze jest dobre, z drugiej książka niefajna bo czuję smród zboczenia inteligencji do potrzeby dekonstrukcji wszystkiego - w tym przypadku małomiasteczkowej patologii - tutaj konkretnie psychikę silnego mam na myśli.

Sam język wymaga tylko delikatnego przyzwyczajenia na początku i według mnie jest idealnym miksem pomiędzy prawdziwą mową potoczną a talerzami na kilju na językowym monocyklu na linie - ktokolwiek narzeka na rynsztokowy język żyje w bańce "ą" i "ę". Genialne przekleństwa i wulgarne konstrukcje zdaniowe - po to czytam książki aby mnie rozpierdoliły w wyszukany sposób. Świetny pokręcony prostacki humor z obrzydliwością wydzielin i zboczeń - mnie to kręci jak jasny chuj i nie będę udawał że nie. Zainteresowanym polecam drinking game z wychylaniem kielonka za każdym rzygiem które tutaj posiadają najbardziej udane opisy jakie do tej pory spotkałem. Niestety film widziałem jako pierwszy i umiarkowanie spodobał mi się mimo braku większego sensu. Mam wrażenie że albo kiedyś byłem głupi w inny sposób niż jestem teraz albo książka jest dużo lepsza od ekranizacji w kwestii prowadzenia czytelnika.

Ostatnie 10% gdzie już wszystkie postacie wyszły i zgasiły światło, nie wiem dla kogo zostało napisane, może dla kogoś kto uwielbia takie wysrywy lub epilog mający udowodnić jakość i umiejętność abstrakcyjnego myślenia autorki. Dla mnie pierwsze skojarzenie podczas czytania zakończenia to "gdy skończyłeś a ona dalej ciągnie".

Jak chcecie to możecie przeczytać ale jeśli jesteście negatywne nastawieni to lektura będzie dla was stratą czasu i nie zmieni waszego podejścia - polecam obu stronom zaakceptować że wady książek mogą być też zaletami.

Przyszedłem tu po czytaniu kontroli nad światem i mam tak samo jak ty, nawet nie wiedziałem że tu jest taki pożar w burdelu jeśli chodzi o opinie, w ogóle nie wiedziałem że pani jest znana.

Moim zdaniem z jednej strony książka fajna bo drażnienie się z pieskami łańcuchowymi polskiej literatury dla samego sportu zawsze jest dobre, z drugiej książka niefajna bo czuję smród...

Niska ocena (5,7) na lubimy czytać - daje do myślenia o oceniających. Dla mnie to książka wybitna, odkrywcza, o masywnej strukturze, surowej, autentycznej Do dzisiaj budzi mój podziw i respekt dla ogromnego talentu autorki.

Niska ocena (5,7) na lubimy czytać - daje do myślenia o oceniających. Dla mnie to książka wybitna, odkrywcza, o masywnej strukturze, surowej, autentycznej Do dzisiaj budzi mój podziw i respekt dla ogromnego talentu autorki.

Książka będzie dobra dla osób, którzy lubią literaturę postmodernistyczną, bo pojawia się w niej przełamywanie 4 ściany, ale to dopiero jakoś od połowy. Powinna spodobać się ludziom, którzy mają absurdalny, chamski i ironiczny humor. Podobają mi się wszystkie "haluny na bańce" Silnego i to, że jest on narratorem, dzięki czemu mamy jego strumień świadomości i język "surrealistycznego dresiarza". Ogólnie dobra satyra i przedstawienie polaka dresa z wczesnych lat 2000.

Książka będzie dobra dla osób, którzy lubią literaturę postmodernistyczną, bo pojawia się w niej przełamywanie 4 ściany, ale to dopiero jakoś od połowy. Powinna spodobać się ludziom, którzy mają absurdalny, chamski i ironiczny humor. Podobają mi się wszystkie "haluny na bańce" Silnego i to, że jest on narratorem, dzięki czemu mamy jego strumień świadomości i język...