Powiedz, że mnie kochasz, mamo

Wydawnictwo: Akurat
6,83 (95 ocen i 40 opinii) Zobacz oceny
10
6
9
6
8
13
7
32
6
24
5
9
4
3
3
2
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788377589977
liczba stron
336
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodała
Beti

Tak bardzo potrzebuję twojej akceptacji. Robię wszystko, żebyś była ze mnie dumna i zadowolona. Czy kiedyś usłyszę od ciebie te dwa proste, piękne słowa? Poruszająca opowieść o tym, że miłość ocala. W kwietniu 2014 roku powieść zdobyła wyróżnienie w konkursie literackim "Moja własna książka". Wzruszająca przez swoją prostotę i autentyzm opowieść o potrzebie miłości i trudnościach z jej...

Tak bardzo potrzebuję twojej akceptacji. Robię wszystko, żebyś była ze mnie dumna i zadowolona. Czy kiedyś usłyszę od ciebie te dwa proste, piękne słowa?

Poruszająca opowieść o tym, że miłość ocala.

W kwietniu 2014 roku powieść zdobyła wyróżnienie w konkursie literackim "Moja własna książka".

Wzruszająca przez swoją prostotę i autentyzm opowieść o potrzebie miłości i trudnościach z jej okazywaniem. To historia życia ponadpięćdziesięcioletniej obecnie kobiety – życia niełatwego i zwyczajnego, ale może właśnie dlatego tak ciekawego. Ze skutkami dzieciństwa, pełnego przemocy fizycznej i emocjonalnej, Gabrysia zmaga się do dziś… Tym, czego bohaterce brakowało najbardziej, był brak akceptacji ze strony matki. Tytułowa prośba przewijała się przez całe jej trudne życie. Po lekturze tej mądrej, wzruszającej książki nikt już nie będzie wątpił, że nie wolno skrywać dobrych uczuć, że ciepło, serdeczność i akceptacja są najwspanialszym darem, jaki każdy z nas może ofiarować innym – a zwłaszcza swoim dzieciom.

 

źródło opisu: http://www.wydawnictwoakurat.pl/ksiazki/zapowiedzi...(?)

źródło okładki: http://www.wydawnictwoakurat.pl/ksiazki/zapowiedzi...»

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 2264
Katee | 2015-09-15
Przeczytana: 15 września 2015

Powiedz, że mnie kochasz, mamo autorstwa Grażyny Mączkowskiej to opowieść dorosłej kobiety o bolesnym i traumatycznym dzieciństwie.
Gabriela ma niemalże wszystko - piękny dom w spokojnej, cichej okolicy, kochającego i troskliwego męża, dwójkę cudownych, dorosłych już synów, mimo, to nie potrafi cieszyć się pełnią życia. Wciąż dopadają ją demony przeszłości i bolesne wspomnienia z dzieciństwa.

Gabriela wraz z rodzeństwem wychowywała się w domu, w którym królował alkohol i przemoc. Pijany ojciec terroryzował całą rodzinę, stosując zarówno przemoc fizyczną jak i psychiczną. Matka kobiety, mimo, że przez całe życie żyła w toksycznym związku z alkoholikiem znęcającym się nad rodziną, który wielokrotnie ją bił, poniżał i zdradzał, nigdy nie zrobiła nic by zmienić sytuację, dała ciche przyzwolenie na niszczenie swojej rodziny, tłumacząc się tym, że robi to dla dobra dzieci, które powinny wychowywać się w pełnej rodzinie. Toksyczny związek matki głównej bohaterki trwał latami. Relacje między jej rodzicami nie zmieniły się nawet w momencie późnej starości, poniżana kobieta przez całe życie trwała wiernie przy mężu tyranie bez słowa sprzeciwu. Swoje frustracje i żale wyładowywała na niczym niewinnych dzieciach, które nie mogły liczyć na wsparcie również z jej strony. Kobieta nigdy nie okazała swoim dzieciom ciepłych uczuć, nie chwaliła, nie przytulała, nigdy nie powiedziała, że je kocha...

Gabriela nigdy nie mogła pogodzić się z tym co działo się w jej rodzinnym domu. Miała żal do matki o to, że nie potrafiła odejść od ojca i zapewnić swoim dzieciom godnego i szczęśliwego życia, o to, że nigdy nie usłyszała od niej ciepłego słowa i nigdy nie interesowała się jej życiem. Gabriela w oczach matki była nikim, wszystko robiła źle, każdy był od niej lepszy, matka bardziej interesowała się życiem obcych ludzi niż własnej córki. Mimo wielu krzywd zaznanych od rodziców, kobieta utrzymywała z nimi regularny kontakt, pomagała gdy wymagała tego sytuacja, wciąż wierzyła, że kiedyś się zmienią, zrozumieją swoje błędy i przeproszą za całe wyrządzone zło, jednak mimo upływających lat, relacje pomiędzy nimi pozostały tak samo toksyczne.

Autorka w swojej powieści pokazuje jak wielki wpływ na dorosłe życie człowieka mają warunki w jakich się wychowuje. Gabriela zmaga się z syndromem DDA (dorosłe dzieci alkoholików), mimo radosnych chwil i ułożonego życia wciąż nie czuje się w pełni szczęśliwa, a bolesne wspomnienia i żal do rodziców dopadają ją w najmniej spodziewanych momentach.

Wychowywanie w rodzinie gdzie alkohol jest na porządku dziennym ma destrukcyjny wpływ na dziecko i jego psychikę. Brak pozytywnych wzorców sprawia, że dzieci wielokrotnie popełniają błędy swoich rodziców, nie wierzą w siebie i własne siły, nie realizują marzeń i mają zaniżoną samoocenę. Droga do odzyskania równowagi psychicznej jest trudna i wyboista, bardzo wiele zależy od ludzi, którzy staną na drodze takiego dziecka. Gabriela miała wiele szczęścia, dzięki wyrozumiałemu mężowi i grupie wiernych przyjaciół zdołała odzyskać właściwy kierunek i uwierzyła, że to ona kieruje swoim życiem i ma największy wpływ na swoje szczęście.

Powiedz, że mnie kochasz, mamo jest opowieścią, która zmusza do głębszych przemyśleń. Autorka uzmysławia nam jak ważna w życiu dziecka jest miłość rodziców i akceptacja, w pierwszych latach życia to przecież oni kreują świat małego człowieka i zaszczepiają mu wzorce, które będzie powielał w dorosłym życiu.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Deus caritas est. Encyklika

Przed lekturą Encykliki bawarskiego "Panzerkardinal" (pancerny kardynał) - bo tak nazywali papieża Benedykta XVI Niemcy w czasie, gdy był ar...

zgłoś błąd zgłoś błąd