Zielona Mila

Stephen King nie jest wcale autorem horrorów czy thrillerów. Niezasłużenie zasiada w loży najlepszych twórców horrorów w historii literatury współczesnej. Jedyny i słuszny tytuł to Mistrz. Mistrz Magii.
Zielona Mila niczym magiczna różdżka z wbudowanym wehikułem czasu zaklina nasze dusze i porywa do roku 1932, kiedy to Paul Edgecombe- główny klawisz w Cold Mountain, spotyka na swej życiowej drodze, skazanego na krzesło elektryczne olbrzyma Johna Coffey-jak napój,tylko inaczej się pisze. John nie jest tym kogo spodziewalibyśmy się po mordercy i gwałcicielu dwóch małych dziewczynek. Zwłaszcza, gdy ten zwyrodnialec mierzy 6 stóp i 8 cali wysokości. Coffey skrywa tajemnice ,której z powodu swojej głupoty nie jest wstanie sobie przypomnieć. Paul,Brutal i inni strażnicy Zielonej Mili, ten jeden jedyny raz ulegają magicznemu magnetyzmowi Murzyna i nie są wstanie przejść obok jego historii obojętnie. Postanawiają odkryć jego przeszłość, godną sprawić teraźniejszość,a przyszłość...Przyszłość pozostawiam do odkrycia Tobie czytelniku.

Gdy wybraniec losu przemierza ten odcinek drogi, pozostaje wówczas bez wątpienia najjaśniejszą gwiazdą w zasięgu wzroku widzów. Na jego twarzy maluje się skupienie, a wyprężone ciało jest niesione na sztywnych nogach. Choć ostre oświetlenie powinno razić w oczy – zdaje się – że dla tego człowieka nie ma to najmniejszego znaczenia. Liczy się tylko fakt, że jest w centrum uwagi i kroczy ku swemu przeznaczeniu.
Czy mówię o gwiazdorze jakiejś superprodukcji filmowej, który dumnie kroczy w blasku reflektorów? Absolutnie nie, choć w obu przypadkach bohaterowie na końcu swej drogi otrzymują należną im nagrodę. I o ile w przypadku aktora można spodziewać się statuetki Oscara oraz dywanu w kolorze rażącej czerwieni, o tyle w przypadku wybrańca losu „nagrodą” jest okrutna śmierć…

Czerwonego dywanu sam nigdy nie oglądałem, za to na pamięć znam każdy milimetr Zielonej Mili – linoleum w odcieniach limonki, po którym po raz ostatni kroczyli skazani na śmierć. Nazywam się Paul Edgecomb. W latach młodości sprawowałem funkcję naczelnego strażnika bloku E więzienia stanowego w Cold Mountain. Jeśli w ogóle można oswoić się z widokiem konania człowieka na krześle elektrycznym, to myślę, że w pewnym stopniu ja tego dokonałem, choć wykonywanie wyroku zawsze odciskało piętno na mojej psychice. Jednak w pamiętnym roku 1932, gdy okoliczną ludnością wstrząsnęła historia dwóch bliźniaczych sióstr brutalnie zgwałconych i zamordowanych, nie sądziłem, że czeka mnie najgorsza egzekucja w całej mojej zawodowej karierze. Na śmierć został wówczas skazany John Coffey – zabójca tych dwóch niewinnych istot. Czarnoskóry olbrzym, napawający wszystkich ludzi przerażeniem, okazał się człowiekiem, którego prawdziwa natura chwytała ze serce, gdy tylko miało się sposobność poznania go bodaj odrobinę bliżej. Do tych szczęśliwców należałem między innymi ja – jako jeden z nielicznych wiedziałem, że ten monstrualnie wyglądający morderca, niczym dziecko bał się ciemności i zalewał się szczerymi łzami, gdy tylko czuł taką potrzebę. Jako jednemu z nielicznych było mi także dane doświadczyć jego ponadnaturalnych zdolności – i to w momencie – gdy sądziłem, że nie ma już dla mnie żadnego ratunku. I to także ja miałem brać udział w jego egzekucji – choć wraz ze zbliżaniem się jej daty topniało we mnie przekonanie o jego winie.

Nie będę streszczał całej tej niesamowitej historii, nie powiem też, czy John dokonał żywota na Starej Iskrówie jak nazywaliśmy nasze wysłużone już narzędzie do odbierania życia skazańcom. Kto będzie chciał dowiedzieć się, jak potoczyły się losy Johna, moich kolegów po fachu czy też mnie samego, niech sięgnie po zapiski Stephena Kinga zatytułowane „Zielona mila”.

Przed ich lekturą musicie przygotować się na to, że dobrze poznacie każdego z bohaterów tej historii – King doskonale oddał prawdziwą naturę każdego z nas, w szczególności Coffey’a.
Musicie się także nastawić na to, że od pierwszych zdań tej relacji wsiąkniecie w klimat, który nas wtedy otaczał. King postarał się, by nie uronić ani kropli z jego niepowtarzalności.
Wiedzcie też, że tempo wydarzeń jest nieśpieszne, ale im głębiej w nie wejdziecie, tym silniejsze emocje w Was wywołają. Nie powstrzymujcie łez, jeśli będą Wam się cisnąć do oczu – nie ma sensu…

Zachowajcie w sercach opowieść stuczterolatka i uchrońcie ją od niepamięci.
A ja zasnę ze słowami piosenki, którą nucił jeden z pielęgniarzy więzienia Cold Mountain:

Gdy odejdziesz w tę dolinę… zgasną jasne oczy twe… i zgaśnie uśmiech…*

* S. King, Zielona mila, Albatros, Poznań 2008, s. 330.

Ocena: 5,5/6

***http://ksiazkowka.blogspot.com***

Wydawać by się mogło, że to moje pierwsze spotkanie z Zieloną Milą, jednak tak nie jest.. Kilka miesięcy temu oglądałam film, o którym myślałam przez kilka dni, o tym jak pod koniec seansu po policzkach płynęły łzy, nad którymi nie dało się zapanować. Film wstrząsnął mną do głębi, czy tak samo było z książką? Dowiecie się tego trochę dalej..

Stephen King jest uważany za mistrza grozy, a dla mnie jest jednym z ulubionych pisarzy. Mimo, że przeczytałam jego dwie słabe książki, nadal lubię sięgać po te wysoko oceniane i sama porównywać książkę do poprzednich przeczytanych. Nie myślałam, że sięgnę po tę pozycję tak szybko, odkładałam ją na później i w końcu za sprawą projektu ROZMAWIAJMY, przeczytałam..

Jest rok 1932, gdzie w USA panuje głód i bezrobocie. W tym samym czasie Paul Edgecombe pracuje w więzieniu jako strażnik na bloku E. Bloku, z którego więźniowie nie wychodzą. Oni umierają na krześle elektrycznym, zwanym inaczej Starą Iskrówą. Ostatnią drogą jaką pokonają jest przejście do sali śmierci po zielonym linoleum.

Paul na co dzień spotyka się z ludźmi, którzy kogoś zamordowali, zgwałcili itd. Pewnego dnia na blogu E pojawia się John Coffrey, olbrzymi murzyn, który został skazany za zbrodnię dwóch bliźniaczek. Gdy go złapali powtarzał non stop: ,,Nie mogłem nic pomóc''. Nikogo to nie obchodziło co mówił, powtarzał. Dla nich najważniejszą rzeczą było to, że zabił dwie małe dziewczynki. Myślicie teraz, że sprawiedliwie by było posadzić go na krześle elektrycznym? To takie proste niestety nie jest, bo jak się okazuje sprawy wyglądają nieco inaczej..

Po przeczytaniu nie wiedziałam co powiedzieć. Oglądałam film, więc wiedziałam co się wydarzy jednak zakończenie było dla mnie takim samym zaskoczeniem jak dla tych, którzy pierwszy raz mieli styczność z Zieloną Milą Stephena Kinga. Przeczytanie książki rozłożyłam sobie na cały tydzień, dlatego, że nie mogłam przeczytać tego ''na jeden raz'' i tak właściwie nie miałam kiedy i jak. Lekturę wbrew pozorom czyta się szybko, za co należy dziękować autorowi że nas nie zanudzał niepotrzebnymi opisami.

Bohaterowie.. Czytając na pewno każdy zauważy, że postacie wykreowane przez Kinga są wyraziste. O każdym można się dowiedzieć co nieco, a najciekawszym stanowczo był Paul Edgecombe i John Coffrey. Problemy, rozmowy, myśli, cud, zdziwienie i wyraz twarzy skazanego. Fragmenty z tymi elementami mogłam czytać kilka razy, bo sama nie mogłam uwierzyć, ze King potrafi wprowadzić czytelnika w taki straszny i zarazem piękny świat.

Nie oceniam tej książki na maksimum punktów, bo film jednak (o dziwo!) podobał mi się bardziej. Nie wiem dlaczego, może w nim było ,,to coś'', czego nie zauważyłam podczas czytania?

,,Zielona Mila'' jest którąś z kolei przeczytaną książką Stephena K. która mnie zachwyciła i pozostawiła jakiś ślad w moim mózgu. O takiej lekturze nie da się zapomnieć od razu, po prostu. Nie chce was na siłę zachęcać do przeczytania tej książki, ale naprawdę warto. :)

Nazywał się John Coffey "tak jak napój, tylko inaczej się pisze"... Trafił do więzienia stanowego Cold Mountain w USA w 1932 roku za okrutne morderstwo i sporo tam namieszał.

Stephen King w tej powieści serwuje czytelnikowi sporą dawkę emocji. Od gniewu począwszy, przez rozdrażnienie i podziw aż do wzruszenia i refleksji. Bohaterowie nakreśleni przez autora wzbudzają współczucie, żal i smutek. Są jednak i tacy, których sami z chęcią posłalibyśmy do wszystkich diabłów. Na pierwszy rzut oka wszystko jest jasne: zwyczajne więzienie, "klawisze", mordercy i gwałciciele skazani za swoje czyny na karę śmierci. Jednak z każdą następną stroną widzimy, że sporo się zmienia. Pozorne dobro staje się złem, a zło dobrem.

W książce tej narratorem jest jeden ze strażników ("główny klawisz") Paul Edgecombe. Przebywający w domu spokojnej starości Paul, opowiada nam historie, jakie zdarzyły się w więzieniu w Cold Mountain w roku 1932. Opisuje sytuacje niekiedy pełne agresji, niekiedy też zabawne. Choć tych drugich nie było zbyt wiele. Paul'a przepełnia raczej gorycz i smutek, kiedy wraca wspomnieniami do 1932 roku...

Jednak by nie zdradzać szczegółów odwołuję do lektury "Zielonej Mili". Sprawdźcie sami jak wyglądały wydarzenia w 1932 roku w Cold Mountain. Zobaczcie czy z którymś z bohaterów sami moglibyście się zaprzyjaźnić? Czy byłby to jeden ze strażników, czy z więźniów? A może jedni i drudzy? Kto zasługuje na potępienie? I czy można wzruszyć się czytając o Dzwoneczku? Na te i inne pytania odpowiedź w książce.

Polecam gorąco.

Zielona mila to książka znacznie odbiegająca od głównego nurtu jakim podąża w swojej twórczości Stephen King. Po pierwsze: gatunek. Nie jest to horror do jakich nas przyzwyczaił. Po drugie: forma. "Zielona mila" została wydana w odcinkach, przez co na początku nowego rozdziału jest przypomnienie końca rozdziału poprzedniego. Można zrozumieć ten zabieg, biorąc pod uwagę różny termin wydawania poszczególnych części, jednak w przypadku połączenia ich w całość, jest to dość irytujące.

Akcja toczy się w więzieniu, a konkretnie w sektorze dla więźniów skazanych na śmierć, w latach 30-tych XX wieku, oraz w domu starców, gdzie przebywa jeden ze strażników - Paul Edgecombe. Opisuje on w swym pamiętniku dzieje więzienia, oraz wydarzenia które miały wówczas miejsce. Poznajemy kilku więźniów, kilku strażników, oraz małą myszkę o niesamowitych umiejętnościach (których naturalnie nie zdradzę, by nie psuć książki osobom, które jej jeszcze nie przeczytały). To tak w naprawdę wielkim skrócie.

Ta książka ma wiele zalet. Nie będę ich tutaj wymieniać, natomiast zachęcam do odnajdywania ich samemu. "Zieloną milę" czyta się świetnie, z wielkim zaciekawieniem. Pan Stefan spisał się na medal.

Byłem jednym z tych, którzy najpierw zobaczyli film... Ale film zrobiony bardzo, bardzo, bardzo dobrze... Podejrzewam, że byłem jednym z niewielu, którym udało się dopaść wydanie sześcioczęściowe, które było bardzo trudno dostać chociażby w bibliotece...

Książka od pierwszej strony wciąga swoją tajemniczością... Głównym bohaterem jest potężny John Coffey, z natury bardzo łagodny, jednakże oskarżony o zamordowanie dwóch dziewczynek... W połączeniu z jego charakterem strasznie się to gryzie... Jednak śledztwo jest prowadzone po macoszemu i niedokładnie, a tym bardziej że oskarżony jest czarnoskóry, a akcja jest w roku 1932, czyli czas Wielkiego Kryzysu...

Książka ta nie jest typowym horrorem pana Kinga... Można rzec, że jest to książka magiczna czy nawet fantastyczna... Wiele tutaj niewyjaśnionych rzeczy, lecz nie aż tak bardzo strasznych...
Ten rodzaj twórczości też jest wspaniały a książka wręcz niesamowita... Bardzo szybko przekłada się czytane strony... Zwroty akcji nie pozwalają ani na chwilę przerwać czytania...

Pewnie wielu z Was wie, jak kończy się Zielona Mila... Podejrzewam, że z filmu... Jednakże jeśli nie czytaliście książki to powinniście jak najszybciej naprawić swój błąd... Można wiele razy się zaskoczyć... Ja ze swej strony gorąco polecam...

Ocena: 10/10

Recenzja opublikowana na moim blogu:
http://danwaybooks.blogspot.com/2012/09/nie-wszystko-jest-takie-na-jakie.html

„Zielona mila” pewnie leżałaby jeszcze długo na półce, gdyby nie projekt Rozmawiajmy. Przyciśnięta terminem zabrałam się za nią prawie natychmiast. Czy żałuję? Nie. Ci co czytali na pewno się ze mną zgodzą. Żałować nie ma czego, ale podróż wcale nie była sielska. Była to długa podróż przez ludzkie życie, przez Zieloną Milę.

Mamy rok 1932. Ameryka, Wielki Kryzys, bezrobocie i ludzie starający się zapracować na życie. Jak? Ano można w różny sposób. Piorąc, gotując, albo… wykonując wyroki śmierci. Paul Edgecombe zajmuje się tym ostatnim. Pracuje na bloku E, gdzie w małym pomieszczeniu stoi elektryczne krzesło, „Stara Iskrówa”. To na nim kończą życie mordercy, przestępcy, których świat się wyparł, którzy ze świata odprawili inne osoby…
Trafia tam również John Coffrey skazany za gwałt i morderstwo na dwóch dziewczynkach. Czarnoskóry olbrzym boi się ciemności, nikogo nie zaczepia, jest potulny jak dziecko. Jednak czyny przemawiają przeciwko niemu. Tylko czy to on dopuścił się tych zbrodni? Prócz niego, na bloku E znajdziemy inne indywidualności. Percy’ego – nie, nie był skazańcem, a rodziną gubernatora i strażnik więzienia, dziewiętnastoletniego zabójcę – Williama Whartona, Francuza Eduardo Delacroix skazanego za gwałt i morderstwo na młodej dziewczynie, a także Pana Dzwoneczka, cudowną myszkę.

Każda z wyżej wymienionych postaci jest dopracowana do perfekcji (no, może prócz myszy, ale i w tym wypadku można się sprzeczać), a jednocześnie tak ciekawie przedstawiona, że cechy charakteru poszczególnych bohaterów poznajemy stopniowo, na każdej karcie dowiadując się coraz więcej, a jednocześnie nie wiedząc nic. Spotkałam się z tym po raz pierwszy i powiem, że zrobiło to na mnie wrażenie. Taki męski punkt widzenia ;p

Fabuła nosi w sobie troszkę psychologii, kryminału, thrillera, taką mieszankę sprawiającą, że trudno o niej zapomnieć. Szczególnie, że czasy, język, historia jednocześnie zwyczajna i przerażająco niezwykła zapada na długo w pamięć. I nie jest to kolejna opowieść kończąca się happy endem. Nie ma tego przereklamowanego „I żyli długo i szczęśliwie.”. Jest „ludzie ludziom zgotowali ten los”* i nie poprawi się on, jeśli my tego nie zrobimy…

Prawie co noc, gdy leżę w łóżku... Myślę o wszystkich, których kochałem, a których już nie ma. Myślę o mojej pięknej Jan... jak ją straciłem wiele lat temu. I myślę o tym, jak każdy idzie swoją Zieloną Milą... każdy w swoim tempie. Ale jedna myśl szczególnie nie pozwala mi spać. Jeśli sprawił, że mysz żyje tak długo, to o ile dłużej ja będę musiał żyć? Każdego z nas czeka śmierć, bez wyjątku, ale Boże... czasem Zielona Mila wydaje się taka długa**

Wszystko widzimy oczami Paula, który wspomina te wydarzenia, przebywając w domu starców. Jednocześnie czasem odkrywa nam również kawałek swojego aktualnego świata. Autor interesująco bawi się przeszłością i teraźniejszości, pokazując jakie zmiany zaszły w głównym bohaterze przez te lata.

Stephen King podjął się trudnego zadania poruszając właśnie ten temat. Jeśli do tego dodamy, że książkę pisał w odcinkach, musząc dotrzymywać terminów, niczym Charles Dickens nabieramy wielkiego podziwu. Brawa za to dla autora.

Uważam, że z „Zieloną milą” powinien zapoznać się każdy mól książkowy. Nie wiem, czy spodoba się, czy nie, ale każdy powinien poczuć tę specyficzną atmosferę bloku E, zatrzymać się chwilkę, zamyślić nad ludzkim życiem.

*Zofia Nałkowska „Medaliony”
**Stephan King „Zielona mila”

'Obejrzyj film, na pewno tego nie pożałujesz', przekonywano mnie kilka lat temu, kiedy w telewizji po raz kolejny puścili 'Zieloną Milę'. Podchodziłam sceptycznie do tego filmu, ponieważ nie przepadałam za tematyką więzienną, ale ostatecznie przekonał mnie Tom Hanks, mój ulubiony aktor. Minęło bardzo dużo czasu, i kiedy widzę zapowiedź 'Zielonej Mili', to z niecierpliwością czekam na jego emisję. Niedawno stwierdziłam, że przyszła kolej na powieść, której autora nie trzeba przedstawiać.
O fabule nie będę się rozpisywała, ponieważ pewnie większość z Was na pewno ją zna. Przejdę w takim razie do rzeczy.
Bardzo mi przeszkadzał styl bałaganiarski - narrator całej historii jest sędziwym staruszkiem, który przypomina sobie to wszystko, dlatego historia wydaje się być na początku opowiadana bez zachowania kolejności, jednak przy następnych stronach coraz mniej mamy tego nieporządku (trzeba jeszcze pamiętać, że 'Zielona Mila' była publikowana w gazecie, dlatego jest usprawiedliwione niektóre powtarzanie wątków). Muszę niestety z przykrością stwierdzić, że Stephen King nie przekonał mnie - mam tu ma myśli to, iż pisarz jakby nie przykładał się przy niektórych opisach (np. uzdrowienia), ponieważ nie odczuwałam tych emocji, jakie dawał mi film - może z powodu dobrej znajomości historii? W takim razie dziwne, że wzruszałam się w określonych momentach - nie muszę chyba wyjaśniać, jakich;-)
'Zielona Mila' to dobra powieść, ale nie zaliczę ją do ulubionych książek. Za to film nadal kocham, i czasami trochę żałuję, że najpierw widziałam adaptację, a nie sięgnęłam po pierwowzór literacki...

Tak, tak-czas na klasykę. W tym wypadku zastosowałam prawidłową kolejność i najpierw sięgnęłam po książkę, a dopiero potem po film (,który notabene wszyscy moi znajomi widzieli i dziwili się, że ja nie!). Zaległość nadrobiona co mnie cieszy. Zaczynajmy więc.

Nie kryję, że Stephen King należy do jednych z moich ulubionych pisarzy, choć na ogół mam dosyć pogardliwy stosunek do szeroko rozreklamowanych twórców (np.Stephenie Mayer). Nietaktem jest wielkim porównywać go do tej autorki, ale cóż stało się. Mimo to stosunkowo mało jego twórczości było mi dane odkryć. Ale spokojnie, na wszystko przyjdzie czas. Moja przygoda z tym amerykańskim mistrzem pióra zaczęła się bodajże od książki "Misery", która wgniotła mnie w sprężyny materaca mego łoża (fotela niestety stosownego do zgłębiania literatury jeszcze nie posiadam). Również film o tymże tytule okazał się dziełem arcygenialnym!
Nie będę tu przytaczać biografii, czy bibliografii z jednego bardzo istotnego celu: jest tego po prostu za dużo. Odsyłam więc zainteresowanych do Wikipedii czy innego źródła.

Przejdźmy jednak moi drodzy do głównej idei tego odcinka, a mianowicie do "Zielonej Mili".

Na początku skupię się na moich wrażeniach od strony technicznej. To, że King w nawyku ma jak się zdaje pisanie opasłych powieści każdy, kto choć raz w życiu miał z nim styczność, wie. To jednak rzecz dla mnie niedeprymująca, wręcz przeciwnie. Sam proces czytania jednak nie należał do najłtawiejszych. Moim zwyczajem bowiem ostatnio stało się pochłanianie książek, a nie ich czytanie. Tutaj jednak musiałam wystopować i stopniowo dawkować sobie prozę, bo groziło to przegrzaniem mojego móżdżku. To, czego mi tego nie ułatwiało była BARDZO mała czcionka, przez co tekst wydawał się o wiele dłuższy, a i oczęta me szybciej się męczyły.
Gdy po raz otworzyłam tę książkę mym oczom ukazał się niepokojący tytuł: wstęp, a tuż za nim: przedmowa-list do Czytelnika. Normalnie z szybkością światła przerzuciłabym niedbale te parę karteluszek, ale w tym wypadku wiedzona kobiecą intuicją rozpoczęłam prawidłową lekturę. I nie rozczarowałam się, ba, bardzo pomocne i dodatkowo uwiarygadniające stały się szczegóły powstawania tej książki. Oba rozdzialiki wraz z posłowiem autora dopełniły czarę genialności tej pozycji.

Właściwa treść jednak dzieli się na na sześć części, kolejno: dwie martwe dziewczynki, mysz Francuza, dłonie Coffeya, zła śmierć Eduarda Delacroix, nocna wyprawa i Coffey na mili.

Dla tych, którym mgliście majaczy fabuła króciutko ją streszczę, lecz bez zbędnych szczegółów między innymi z tego samego powodu, dla którego nie przytoczyłam szczegółów o autorze.

Krzesło elektryczne. Kara śmierci. Fabuła prowadzona z punktu widzenia naczelnego klawisza więzienia stanowego w Cold Mountain- Paula Edgecombe. Te trzy składniki (budzący kontrowersje przedmiot, tematyka i niecodzienny typ narracji) moim zdaniem silnie trzymają w ryzach całość i praktycznie wystarczą, by od pierwszych stron lektury zdać sobie sprawę, iż to jest to! Uwielbiam te uczucie,gdy sam początek książki wystarczy mi, aby stwierdzić, czy jest ona cudowna, czy nie, a potem strona za stroną delektować w sobie te uczucie... W tym wypadku uczucie jednak nie było takie proste i wymagało naprawdę wielkiego zaangażowania. Kosztem rosy potu na mym czole i szczypiącymi oczyma (wina przyłóżkowej żarówki rzecz jasna, a i przyćmionego oświetlenie pociągowego).

Zarys problematyki został już naoczniony, a więc pociągnę mój proces odtwórczy nieskładnie dalej, i tak, po nitce do kłębka poprowadzę Was,milusińscy, ku wnioskom i ocenie. Ostrzegam jednak, że uczucie do tej książki jest bolesne, a cóż dopiero opisywanie jej- to istna słodycz męki, w jak najpełniejszym tego słowa znaczeniu, uff...

Do czynienia mamy z więźniami: Johnem Coffeyem, Eduardem Delacroix i Williamem Whartonem. Oprócz Paula mamy też do czynienia z innymi klawiszami, a najbardziej bezczelnym i genialnie wykreowanym jest przez Stephena: Percy Wetmore. Ważnym bohaterem staje się również mysz- Pan Dzwoneczek. Wspominanie o pozostałych nie wydaje mi się, aż tak istotne.

A więc przyglądamy się ostatnich chwilom życia więźniów oraz chwili jakże w tej całej historii spektakularnej- ich śmierci na krześle elektrycznym.
Czy John Coffey jest winny zabójstwa dwóch dziewczynek? Czy Eduard Delacroix zasłużył na tak okrutną karę (Wetmore bowiem maczał w tym palce...). Czy wolno było w taki sposób uśtmiercić Williama Whartona? (znów Wetmore...) Jakie tajemnice skrywają więźniowe bloku D, a także... strażnicy? Czy jeden z więźniów dysponuje jakąś niewyobrażalną mocą? Nie, nie podam Wam zakończenia. Nie, nie będę streszczać losów poszczególnych bohaterów, ani ich czynów. Nie tym razem. Z jednego bowiem względu: byłoby to jak otwarcie prezentu gwiazdkowego przed kolacją, jak seks na pierwszej randce (ryzykowne porównanie, ale cóż), jak przeczytanie zakończenia książki przed faktyczną treścią. Po prostu jest to to z złym tonie.

Cóż, dodać mogę jedynie jeszcze jedno: nieodłącznie będzie mi się ten tytuł kojarzył z "Kolonią karną" Franza Kafki.

Wnioski: klask, klasyk, klasyk. Nie chcecie spłonąć rumieńcem w towarzystwie? A więc biegnijcie do bibliotek, czy księgarni jak najprędzej. Bywanie bowiem, kochani moi, zobowiązuje.

Ocena: 10/10 !

Stephen King jest niewątpliwie mistrzem horroru, ale nie jest to jedyny gatunek, w jakim tworzy. Pisarz ma także na koncie powieści obyczajowe, psychologiczne, sensacyjne i fantasy. „Zielona mila” łączy elementy każdej z nich. To wspaniała książka, której po prostu nie wypada nie znać.

Lata trzydzieste XX wieku. Do więzienia stanowego w Cold Mountain przybywa, na blok przeznaczony dla więźniów oczekujących na wykonanie kary śmierci, czarnoskóry olbrzym o wiecznie załzawionych oczach, John Coffey. Wkrótce ma trafić na krzesło elektryczne nazywane dla żartów Starą Iskrówą, choć jeden ze strażników więzienia, Paul Edgecombe wierzy w jego niewinność. To właśnie on, sześćdziesiąt cztery lata później pisze pamiętnik, dzięki któremu możemy poznać tą niesamowicie poruszającą historię.

„Zielona mila” rozpoczyna się w sposób charakterystyczny dla twórczości Stephena Kinga. Pierwsze kilkadziesiąt stron wymaga odrobiny skupienia, ponieważ nie dzieje się w zasadzie nic porywającego. Pisarz wykorzystuje ten czas na dogłębne zapoznanie czytelnika z psychiką bohaterów, co bardzo pomaga zrozumieć ich późniejsze zachowanie. Opisy codziennych, trywialnych sytuacji sprawiają wrażenie niesamowicie rzeczywistych, jakby były swego rodzaju pamiętnikiem. O tyle atrakcyjnym, że prezentują życie strażnika więziennego pracującego na bloku dla oczekujących na wykonanie kary śmierci. Mamy dzięki temu okazję być świadkami egzekucji; na ogół przebiegających zgodnie z planem, ale też niekiedy znacznie bardziej widowiskowych. Stephen King stworzył w „Zielonej mili” galerię niezapomnianych postaci skazańców: niepozornego Francuza z Luizjany, Eduarda Delacroix, którego towarzyszką w celi była ponadprzeciętnie inteligentna mysz; Williama Whartona - nieobliczalnego młodocianego zabójcę i obdarzonego niezwykłą mocą Johna Coffeya. Nie sądziłam, że można tak bardzo przywiązać się do papierowych bohaterów.

Stale nie mogę wyjść z podziwu nad talentem literackim tego amerykańskiego pisarza. Gdy akcja się rozkręca, napięcie jest na tyle umiejętnie budowane, że naprawdę trudno oderwać się od lektury. Przerywanie właściwej opowieści w najciekawszych momentach i powrót do teraźniejszości początkowo mnie denerwował, ale z czasem to doceniłam, gdyż elementy z przeszłości znalazły swoje odbicie w czasie obecnym lub też się z nimi połączyły, sprawiając wrażenie spójności i uporządkowania.

Dzięki „Zielonej mili” przez kilka dni dosłownie żyłam w innym świecie. Nie raz wzruszyłam się przy niej do łez i jeszcze długo po przeczytaniu chciałam zacząć od nowa. Kiedyś na pewno to zrobię. Po zastanowieniu, mogę stwierdzić, że to najlepsza książka Kinga i jedna z lepszych, jakie kiedykolwiek przeczytałam.

Gorąco polecam!

Zielona Mila jest trzecią już książką Stephena Kinga, którą przeczytałem. Za czasów pierwszego wydania była ona dopuszczona do druku w pisanych na bieżąco częściach, co moim zdaniem zapotęgowało brakiem nudnych wątków. Tytuł powieści jest nazwą więziennego korytarza bloku E (na tym bloku przebywali skazani na śmierć więźniowie) wyłożonego zielonym dywanem, prowadzącego do krzesła elektrycznego - Starej Iskrówy. Historia jest bardzo ciekawie rozłożona, gdyż główny klawisz Paul Edgecombe będąc w domu spokojnej starości pisze pamiętnik z czasów pracy na Zielonej Mili, w którym opowiada przede wszystkim o skazanych na śmierć więźniach i o pilnujących ich klawiszach, ale również o tajemniczej i bardzo inteligentnej myszce. Oprócz tego dostajemy również wątek Paula, jako staruszka dręczonego przez pewnego pensjonariusza domu spokojnej starości, przypominającego z charakteru i zachowania Percego (młodego i agresywnego klawisza) z Zielonej Mili. Temat powieści może wydawać się banalny, ale gwarantuję, że jest to mylne odczucie. Autor podarował nam nawet trochę fantastyki, która idealnie komponuję się z całością i niewątpliwie dodaje uroku powieści. Mimo, że większość akcji dzieje się w więzieniu, to nie zbraknie również pobocznych, równie znaczących wątków z wydarzeniami poza murami zakładu karnego. Po raz kolejny Stephen King podbija moje serce swoją bardzo głęboką i barwną wyobraźnią, którą wręcz w mistrzowski sposób przelewa na papier.

Dużo słyszałam o "Zielonej mili" i zawsze nie mogłam znieść faktu, że nie oglądałam tego filmu. A kiedy książkę wypożyczyła moja przyjaciółka powiedziałam sobie, że po niej muszę na sto procent to przeczytać. Jeszcze po tym jak mówiła mi same dobre opinie o tym i sama mówiła żebym ją przeczytałam.. Kiedy tylko skończyłam czytaną książkę wzięłam się od razu za tą. Musiałam ją przerwać w którymś momencie bo zaczęłam inną specjalnie chciałam ją przeczytać na spotkanie.. Ale wreszcie udało się i jestem z tego bardzo zadowolona.

"Zielona mila" to powieść, która mnie wciągnęła i poruszyła. W niektórych momentach nie mogłam się opanować i mimo później godziny dalej ją czytałam. Do tej pory nie mogę znieść i nie mogę sobie wyobrazić tego, że po świecie chodzą ludzie podobni do Williama Whartona. Smutne było to, że John musiał odejść. Choć był dobrym człowiekiem i czynił dobro i tak musiał odejść.
Książkę jak najbardziej polecam. Nie zapomnę jej chyba do końca swoich dni i pewnie do niej jeszcze będę wracała.
Jak najbardziej polecam i dziwię się tym, którzy jeszcze tej książki nie przeczytali chociaż niedawno należałam też do tego kręgu. Ale nie martwcie się macie jeszcze sporo czasu i możecie to nadrobić. ;)