Profil użytkownika: Rick

Skończyłem właśnie trzecią część trylogii pogranicza Cormaca McCarthy’ego i po raz kolejny jestem oszołomiony. McCarthy domyka Trylogię Pogranicza z absolutną maestrią i to bez wątpienia jedna z najlepszych trylogii, jakie miałem w rękach.

Największą siłą całego cyklu, a szczególnie finału, jest jego filozoficzna głębia. To ogromna przestrzeń do rozważań nad naturą zła, godnością człowieka i fundamentalnymi pytaniami o sens ludzkiej egzystencji. Proza skąpana jest w melancholijnej aurze, ciężkim, posępnie romantycznym nastroju, chwilami wręcz demonicznie pięknym. McCarthy tworzy bohaterów jak archetypy, surowe i niemal mitologiczne figury niosące w sobie coś pierwotnego.

Ostatnia część to brutalna przypowieść o prawie do wolności i szczęścia, ale też o cenie, jaką płaci się za bunt wobec losu i systemu. U McCarthy’ego nie ma dróg na skróty ani tanich pocieszeń, jest tylko bezlitosna prawda o konsekwencjach wyborów. Świat jest brutalny, a człowiek, stawiając opór, niemal zawsze musi zapłacić.

A jednak w tej mrocznej wizji tli się iskra nadziei, ogień, który warto nieść dalej, bo to właśnie czyni nas ludźmi: gotowość oddania wszystkiego za miłość, godność i honor. To proza, która już należy do kanonu amerykańskiej literatury.

Skończyłem właśnie trzecią część trylogii pogranicza Cormaca McCarthy’ego i po raz kolejny jestem oszołomiony. McCarthy domyka Trylogię Pogranicza z absolutną maestrią i to bez wątpienia jedna z najlepszych trylogii, jakie miałem w rękach.

Największą siłą całego cyklu, a szczególnie finału, jest jego filozoficzna głębia. To ogromna przestrzeń do rozważań nad naturą zła,...

„Bezdennie głupia parabajka, która z uporem próbuje wmówić czytelnikowi, że jest literaturą science fiction., choć jej horyzont intelektualny kończy się na poziomie czytadła dla gimbazy. Wychowany na Lemie, autorze, który potrafił z jednego konceptu wyprowadzić całą ontologię, patrzę na ten twór jako coś co jest zaprzeczeniem literatury s-f.

Dodatkowo kocopoły o katastrofie klimatycznej. Wątek kontaktu z obcym to już himalaje debilizmu, słodkie, naiwne, infantylne, porównując to choćby z "Solaris" to jest jakiś żart i kpina.

Mizerna pisaninia, która nie tylko nie dorasta do tradycji gatunku ona nie rozumie, że taka tradycja w ogóle istnieje. Dno, muł i wodorosty.

„Bezdennie głupia parabajka, która z uporem próbuje wmówić czytelnikowi, że jest literaturą science fiction., choć jej horyzont intelektualny kończy się na poziomie czytadła dla gimbazy. Wychowany na Lemie, autorze, który potrafił z jednego konceptu wyprowadzić całą ontologię, patrzę na ten twór jako coś co jest zaprzeczeniem literatury s-f.

Dodatkowo kocopoły o...

Melodramatyczna elegia o "dresie" gdzieś z Irlandii Północnej, który bardzo chciał zostać literatem, lecz nie potrafił wyrwać się z rynsztoka. Historia aż ugina się pod ciężarem klisz i zużytych banałów. Wszystko wygląda tak, jakby zostało napisane pod aktualne trendy, obowiązkowy homoseksualizm, eksperymentowanie z dragami, a nawet, o zgrozo, pedofilia.

Owszem, napisane z charakterystycznym dla tematu pulsującym nerwem, ale z wtórną fabułą i odpychającym bohaterem. Jest tu dużo rynsztoku, dragów i patologii, lecz wszystko podane bez polotu, finezji, tej iskry, która sprawiłaby, że choć na chwilę chciałoby się w to uwierzyć. To jak filmidło skrojone pod galę oscarową, wyrachowane, nakręcone pod zwichrowane i oklepane do bólu kryteria akademii.

Ot, kolejny literacki brud zapisany tak, jakby autor już w połowie drogi znudził się własną opowieścią. A kiedy pod koniec zaczyna się coming out i molestowanie, naprawdę zacząłem się śmiać pod nosem. Czy dałoby się wymyślić coś jeszcze bardziej sztampowego? Litości, jakie to jednowymiarowe, płaskie, oklepane do bólu, jakby ktoś pisał z checklistą: co dziś wypada wrzucić, żeby było modnie.

Przyznaję, czyta się to szybko. Połknąłem w dwa dni, jak kebaba pod obskurną budą: wciągniesz, bo stoi przed tobą, ale chwilę później zostaje tylko niesmak i pytanie, po co w ogóle było się zatrzymywać i, przepraszam za kolokwializm, żreć ten śmietnik ? Bo to nawet nie jest kwestia tego, że to mało odkrywcze. Takich książek są całe sterty. Ale żeby od razu wielki debiut? Nie pojmuję dzisiejszych literackich standardów, i kryterów. Zwłaszcza że wcześniej czytałem J. Conrada i mam wrażenie, jakbym przesiadł się z transatlantyku na dziurawą łajbę skleconą z byle jakich desek.

I to ma być literacki hit obsypany nagrodami? Wolne żarty. Nie buja mnie to ani w prawo, ani w lewo. W najlepszym razie to średniej jakości grafomania przypominająca dokonania Żulczyka, tylko wykwitła na wyspiarskim gruncie.

To nie jest żadna chłopacka powieść, tylko kolejne czytadło z taśmy, produkt literopodobny, który myli nerwowe drgania z emocją, a hałas z głębią. Jakiś czas temu czytałem "Anioły" Denisa Johnsona, książkę również o marginesie i życiowych rozbitkach. I tam widać, jak wygląda prawdziwe pisanie o pęknięciach: bez maniery, bez efekciarskich fajerwerków, bez tej modnej histerii. U Johnsona rozchwianie i ruina są pokazane brutalnie, czysto, bez sezonowego makijażu, bez katalogu modnych póz, które mają udawać prawdę, choć same jej nie uniosą.

Melodramatyczna elegia o "dresie" gdzieś z Irlandii Północnej, który bardzo chciał zostać literatem, lecz nie potrafił wyrwać się z rynsztoka. Historia aż ugina się pod ciężarem klisz i zużytych banałów. Wszystko wygląda tak, jakby zostało napisane pod aktualne trendy, obowiązkowy homoseksualizm, eksperymentowanie z dragami, a nawet, o zgrozo, pedofilia.

Owszem, napisane...