"Kto ratuje jedno życie - ratuje cały świat."
Tu była cisza spokój, ptaszki śpiewały, aż któregoś dnia zamiast ptaszków usłyszeliśmy dźwięki helikopterów. Potem zaczęło się znajdować buty i ubrania. Potem ludzi.
Nikt z bohaterek i bohaterów tej książki nie wiedział, co ich czeka, kiedy pierwszy raz zdecydowali się pomóc uchodźcom. Nie wiedzieli, że będą musieli ukrywać się, nie tylko przed służbami państwa, ale również przed swoimi sąsiadami. Że pomaganie nada ich życiu największy sens, ale też odbierze spokój, życie rodzinne, czasami pracę, wypali w nich nieusuwalne emocjonalne piętno. Tymczasem państwo polskie wciąż nie umie zapobiec kryzysowi humanitarnemu na granicy białoruskiej, bo wybiera rozwiązania siłowe zamiast sięgać po systemowe. Konsekwencją tego są dziesiątki ofiar, o których już dzisiaj wiemy i setki, o których dowiemy się w przyszłości.
Ludzie, których głosy wybrzmiewają w tej książce, wzięli odpowiedzialność za tę sferę, która została porzucona przez państwo. Dzisiaj są obiektami prześladowań, kiedyś będą kolejnym w historii Polski listkiem figowym. Wyznawcy boga, honoru i ojczyzny ich właśnie będą niedługo nosić na sztandarach. By zapomnieć o hańbie polskich służb, im właśnie będą budować pomniki, ale znowu będzie za późno.
Szukamy ofert...Zawsze uważałam i uważam nadal , że to jedynie przypadek, że ktoś urodził się biały a ktoś inny czarny, że jeden mieszka w Europie, a drugi w Afryce. Dlaczego więc jest tak, że ktoś kto nie urodził się biały lub w Europie ma być gorszy ? Każdy mógł urodzić się w Syrii ogarniętej wojną. To, że ktoś akurat jest tu i teraz to tylko przypadek. Uchodźcą może stać się każdy. M.in. z tego względu nie powinno być tych pushbacków, o których mowa w książce. Takie traktowanie ludzi jak przeganianego bydła jest po prostu nieludzkie i niemoralne.Jeśli ktoś nie zasługuje na azyl bo nie spełnia przesłanek prawnych azylu to powinien być po prostu deportowany, a nie wyrzucany jak śmieć na mróz do lasu . To nie powinno mieć miejsca w kraju, w którym zdarzyło się Auschwitz, a jednak to się dzieje i o tym jest m.in. ta książka. Przeczytajcie zresztą sami. Mnie czytało się to ciężko.
8893 
201 
Nominacja w Plebiscycie 2023 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Jezus umarł w Polsce
Najbardziej poruszył mną fragment, w którym była mowa, że jak nie przyjmiemy wystarczająco dużo imigrantów, to nie będzie komu opiekować się starymi politykami, kiedy ci będą już niedołężni i potrzebujący pomocy.
Wychodzi na to, że zamknęliśmy granice przed armią aniołów, a polskie służby to same diabły.
Jestem przekonany, że na granicy działy się rzeczy okropne. Ale tak jednostronnego i tendencyjnego reportażu jeszcze chyba w życiu nie czytałem. I mówię to jako stuprocentowy przeciwnik poprzednich rządów.
Najbardziej poruszył mną fragment, w którym była mowa, że jak nie przyjmiemy wystarczająco dużo imigrantów, to nie będzie komu opiekować się starymi politykami, kiedy ci będą już niedołężni i potrzebujący pomocy.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWychodzi na to, że zamknęliśmy granice przed armią aniołów, a polskie służby to same diabły.
Jestem przekonany, że na granicy działy się rzeczy okropne. Ale tak...
Kolejna świetna holocaustowa ksiązka Grynberga
Kolejna świetna holocaustowa ksiązka Grynberga
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo „Jezus umarł w Polsce” Mikołaja Grynberga sięgnąłem po świetnych opiniach i z autentycznej ciekawości tematem. Spodziewałem się jednak czegoś zupełnie innego. W mojej głowie była fabuła, może coś na kształt prozy Twardocha – gęstej, literackiej, emocjonalnej. Tymczasem dostałem reportaż w formie wywiadów, o czym wcześniej nie wiedziałem. I to mocno wpłynęło na mój odbiór.
Nie znałem wcześniej tego autora, więc podchodziłem bez uprzedzeń. Niestety książka wydała mi się mocno przeciętna. Rozmowy, które czytamy, są poprawne, momentami ciekawe, ale w dużej mierze nieaktualne. Czułem, że poruszane tematy już były, że gdzieś to wszystko słyszałem, czytałem, przeżywałem w medialnym szumie. Brakowało mi świeżości i głębszego wejścia pod skórę bohaterów.
Najbardziej wstrząsnęło mnie porównywanie wydarzeń na granicy do Jedwabnego. Dla mnie to zestawienie było zbyt mocne, zbyt daleko idące, wręcz nie na miejscu. Zamiast prowokować do refleksji, wywołało raczej sprzeciw i dystans.
Co ciekawe, mimo ciężkiej tematyki, nie poczułem większych emocji. Żadnego uderzenia w brzuch, żadnego zatrzymania na dłużej. Czytałem to raczej chłodno, z poczuciem: „takie życie, taki świat”. Może to kwestia formy, może przesytu podobnymi historiami, a może po prostu nie był to moment na tę książkę.
Wyszedłem z lektury obojętny. Doceniam temat i intencje, ale dla mnie to za mało, żeby zostało we mnie coś na dłużej. Szkoda, bo liczyłem na dużo więcej.
Po „Jezus umarł w Polsce” Mikołaja Grynberga sięgnąłem po świetnych opiniach i z autentycznej ciekawości tematem. Spodziewałem się jednak czegoś zupełnie innego. W mojej głowie była fabuła, może coś na kształt prozy Twardocha – gęstej, literackiej, emocjonalnej. Tymczasem dostałem reportaż w formie wywiadów, o czym wcześniej nie wiedziałem. I to mocno wpłynęło na mój...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoruszający reportaż. Rozmówcy Grynberga rzucają światło na rzeczywistość, na którą niewygodnie patrzeć, ale wstyd odwracać wzrok. Wymiar systemowego okrucieństwa na polskiej granicy szokuje i uderza w same podstawy zaufania publicznego. Szczególnie poruszające rozmowy z funkcjonariuszami Straży Granicznej. Szkoda, że nie udało się przeprowadzić ich więcej lub/i wywołać do głosu innych urzędujących na stanowiskach publicznych. Trudno również się nie zgodzić, że jest to fundamentalnie książka o figurze “polskiego bohatera”, nie o uchodźcach. Nie ukrywa tego zresztą blurb. Nie jest to jednak zarzut delegitymizujący Grynberga i jego rozmówców w debacie publicznej, szczególnie w momencie aktywnego kryzysu. Jeśli to narracja o polskim bohaterstwie ma największą siłę przebicia, posłuchajmy o polskich bohaterach. Warto.
Poruszający reportaż. Rozmówcy Grynberga rzucają światło na rzeczywistość, na którą niewygodnie patrzeć, ale wstyd odwracać wzrok. Wymiar systemowego okrucieństwa na polskiej granicy szokuje i uderza w same podstawy zaufania publicznego. Szczególnie poruszające rozmowy z funkcjonariuszami Straży Granicznej. Szkoda, że nie udało się przeprowadzić ich więcej lub/i wywołać do...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJestem bardzo zaskoczona jak niewiele wiedziałam, jak wiele powinnam wiedzieć i jak niewiele się o tym mówi.
Pewnie niewielu z nas jest takich, którzy stanęliby przed lustrem i powiedzieli, że są rasistami. Ale ilu potrafiłoby potraktować osobę o innym pochodzeniu etnicznym, innym kolorze skóry, z innego kręgu kulturowego tak jak uchodźcę sobie bliskiego?
To jest książka o tym, że kiedy naprawdę powinno działać to prawo międzynarodowe nie działa. O tym kim jes Inny, o humanizmie, który przynależy tylko niektórym, o murze na granicy, ale też o czymś co pani profesor Arlie Russell Hochschild nazywała murem empatii (kto i na jakiej podstawie zasługuje na nasze wsparcie i współczucie?).
Ta książka oddaje głos z tym, którzy chcieli go zabrać ale również tym którzy zabrali go nie chcieli, uczciwa reportersko.
Jestem bardzo zaskoczona jak niewiele wiedziałam, jak wiele powinnam wiedzieć i jak niewiele się o tym mówi.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPewnie niewielu z nas jest takich, którzy stanęliby przed lustrem i powiedzieli, że są rasistami. Ale ilu potrafiłoby potraktować osobę o innym pochodzeniu etnicznym, innym kolorze skóry, z innego kręgu kulturowego tak jak uchodźcę sobie bliskiego?
To jest książka...
Żaden człowiek nie jest nielegalny.
Żaden człowiek nie jest nielegalny.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDam 5, bo nie uważam, że jest to dobry reportaż. Warto przeczytać, ale daleko mu do obiektywizmu. Totalnie jednostronny, nie pokazuje kontekstu i motywacji wszystkich stron. Jezus w Polsce nie umiera.
Dam 5, bo nie uważam, że jest to dobry reportaż. Warto przeczytać, ale daleko mu do obiektywizmu. Totalnie jednostronny, nie pokazuje kontekstu i motywacji wszystkich stron. Jezus w Polsce nie umiera.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiezwykle poruszający reportaż, który ukazuje dramat uchodźców na polsko-białoruskiej granicy oraz reakcję polskiego społeczeństwa na ten kryzys humanitarny. Książka składa się z dwudziestu rozmów z osobami, które na własnej skórze doświadczyły trudów pomocy uchodźcom lub były świadkami brutalnych działań służb granicznych.
Grynberg nie stawia się w roli eksperta, lecz dokumentalisty, który daje głos osobom na co dzień zmagającym się z kryzysem migracyjnym: wolontariuszom, lekarzom, mieszkańcom wschodnich terenów Polski oraz strażnikom granicznym. Ich historie ukazują złożoność sytuacji – od heroicznych aktów pomocy po moralne dylematy związane z wykonywaniem rozkazów.
Lektura tej książki wywołuje naprawdę silne emocje. Oczywiste są pytania o granice człowieczeństwa i solidarności. Opowieści o dzieciach zamarzających w lesie, ludziach umierających z wycieńczenia oraz o strachu przed represjami ze strony służb granicznych są wstrząsające i pozostają w pamięci na długo.
Ale dla mnie szokiem było także uświadomienie sobie, że ci, którzy niosą pomoc często bywają przedmiotem ataków ze strony przerażonych migrantów, którzy przekonani są, że mają do czynienia z oszustami, którzy zawiedli ich wcześniej, porzucili na pastwę losu, pomimo że mieli zapłacone za przerzut, albo zjawiają się za późno i nie czekali w umówionym miejscu. W efekcie to niosący pomoc odpowiadają za ludzi żyjący z przemytu uchodźców, albo nawet handlu ludźmi.
Książka otwiera oczy na wiele niuansów wiążących się z problemem kryzysu humanitarnego na wschodniej granicy Polski. A jednak spotkała się z różnymi reakcjami. Niektórzy zarzucają Grynbergowi jednostronność i brak głosu przedstawicieli służb granicznych, co może prowadzić do uproszczeń w ocenie sytuacji. Inni podkreślają, że autor nie stawia się w roli sędziego, lecz dokumentalisty, który stara się ukazać rzeczywistość oczami tych, którzy są bezpośrednio zaangażowani w pomoc lub jej brak.
Dla mnie jest to ważne świadectwo współczesnego kryzysu humanitarnego i apel o większą wrażliwość oraz odpowiedzialność za drugiego człowieka. A zarazem straszliwe oskarżenie państwa, które nie wypełnia należycie swojej roli.
Niezwykle poruszający reportaż, który ukazuje dramat uchodźców na polsko-białoruskiej granicy oraz reakcję polskiego społeczeństwa na ten kryzys humanitarny. Książka składa się z dwudziestu rozmów z osobami, które na własnej skórze doświadczyły trudów pomocy uchodźcom lub były świadkami brutalnych działań służb granicznych.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGrynberg nie stawia się w roli eksperta, lecz...
Zabawne, że zwolennicy przyjmowania "wszystkich jak leci" po 15 października wiadomego roku mówią o ważności ochrony granic. Hipokryzja Obywatelska - to moja nieśmiała propozycja na zmodyfikowanie nazwy pewnej partii. Znajomy (mundurowy) był na granicy z Białorusią - potwierdził, że po stronie wschodniego sąsiada pałętała się w lesie grupa porzuconych dzieci. Przez kogo? Przez kierowcę dostawczaka, który miał je przeszmuglować do niemieckich burdeli. Spanikował gdy się okazało, że do Polski nie wjedzie - dzieciaki (na szczęście) porzucił. Nie wiadomo co z nimi zrobiły służby białoruskie. Książka "Jezus umarł w Polsce" to właśnie taka hipokryzja na papierze. Tendencyjna strasznie. Jezus to imię pewnego migranta, jeśli ktoś nawiązuje do biblijnego Jezusa niech zajrzy do Pisma Swiętego: Józef i Maryja salwując się ucieczką nie rzucali w nikogo kamieniami. Pokora - słowo dzisiaj pomijane.
Zabawne, że zwolennicy przyjmowania "wszystkich jak leci" po 15 października wiadomego roku mówią o ważności ochrony granic. Hipokryzja Obywatelska - to moja nieśmiała propozycja na zmodyfikowanie nazwy pewnej partii. Znajomy (mundurowy) był na granicy z Białorusią - potwierdził, że po stronie wschodniego sąsiada pałętała się w lesie grupa porzuconych dzieci. Przez kogo?...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRelacje świadków reportażu zburzyły w pewnym stopniu mój świat i zachwiały zaufaniem wobec tych, którym ufałam. Książka nie pozostawia jednak poczucia nienawiści wobec "tym złym", ponieważ wciąż pokazuje perspektywę tylko jednej strony. Dużo jest jeszcze niewiadomych.
Choć obydwie strony mają powody swoich działań, jednego jestem stanowczo pewna: nic nie tłumaczy przemocy wobec bezbronnych. W całym tym piekle nie tracę jednak wiary w dobrych ludzi. Wierzę, że kiedy przyjdzie i moja próba człowieczeństwa, to postąpię za dobrem człowieka, obojętnie jakiego będzie odcienia skóry.
Relacje świadków reportażu zburzyły w pewnym stopniu mój świat i zachwiały zaufaniem wobec tych, którym ufałam. Książka nie pozostawia jednak poczucia nienawiści wobec "tym złym", ponieważ wciąż pokazuje perspektywę tylko jednej strony. Dużo jest jeszcze niewiadomych.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChoć obydwie strony mają powody swoich działań, jednego jestem stanowczo pewna: nic nie tłumaczy przemocy...