Powrót do Lwowa

„Powrót do Lwowa” to czwarty tom cyklu Dwa Miasta Moniki Kowalskiej. Dobra powieść, ale najsłabsza z całej serii.
Niestety, czytając tę książkę, odnosiłam wrażenie, jakby autorka dopisała ją na siłę. Po lekturze z posłowia dowiedziałam się, że miały być trzy części, a ta ostatnia faktycznie została dopisana pod wpływem namowy czytelników i wydawcy.
Akcja tym razem rozgrywa się przede wszystkim w latach 80. i 90. minionego wieku. Na tle kryzysu, stanu wojennego i ustrojowych zmian poznajemy dalsze losy trzech sióstr oraz ich bliskich. Śledzimy też codzienne perypetie kolejnego pokolenia, a nawet dwóch pokoleń.
Niespodzianką jest powrót do wojennych wydarzeń, jakie rozegrały się we Lwowie. Ich bohaterką jest Marianna, postać poznana już wcześniej i luźno powiązana z rodziną Szubów. Jej losy są tu najciekawsze i najbardziej mnie zainteresowały. Nie da się jednak ukryć, że akcja bazuje w tym przypadku na powtarzalności; autorka wykorzystuje wcześniejsze treści i motywy, a wojenny Lwów nie jest już przedstawiony tak plastycznie i klimatycznie jak w pierwszym tomie.
Czy „Powrót do Lwowa” warto przeczytać? Owszem, bo to ciekawa proza, ale jeśli zna się wcześniejsze części, porównanie nie wypada korzystnie dla zakończenie tej historii.
Plusem całości są wiarygodne, przekonujące kreacje postaci, znajomość realiów społecznych i politycznych oraz literacki styl.
Podobały mi się też wstępne słowa autorki, która odnosiła się w nich do przeszłości swojej rodziny, wyjaśniając genezę cyklu.
To na pewno gratka dla wszystkich, którzy lubią i cenią sagi oraz powieści obyczajowe napisane z dbałością o poprawną polszczyznę.

„Powrót do Lwowa” to czwarty tom cyklu Dwa Miasta Moniki Kowalskiej. Dobra powieść, ale najsłabsza z całej serii.
Niestety, czytając tę książkę, odnosiłam wrażenie, jakby autorka dopisała ją na siłę. Po lekturze z posłowia dowiedziałam się, że miały być trzy części, a ta ostatnia faktycznie została dopisana pod wpływem namowy czytelników i wydawcy.
Akcja tym razem rozgrywa...

Dla mnie to najsłabsza część cyklu. I tak do końca to nie wiem dlaczego. Pisana przecież podobnie. Stanowiąca pewne domknięcie historii rodziny Szubów. Ale jakoś losy bohaterów tym razem niezbyt mnie wciągnęły. To co miało się wydarzyć, wydarzyło się w poprzednich tomach. Może też do mojej opinii przyczyniło się dodanie postaci Marianny i Jagody? I te przeskoki w narracji między Szubami a Steckimi? Może też zbyt dużo tu czasów, które już pamiętam i o których mam wyrobione zdanie? Nie wiem. Chciałbym lepszego zakończenia.

Dla mnie to najsłabsza część cyklu. I tak do końca to nie wiem dlaczego. Pisana przecież podobnie. Stanowiąca pewne domknięcie historii rodziny Szubów. Ale jakoś losy bohaterów tym razem niezbyt mnie wciągnęły. To co miało się wydarzyć, wydarzyło się w poprzednich tomach. Może też do mojej opinii przyczyniło się dodanie postaci Marianny i Jagody? I te przeskoki w narracji...

Pochłonęłam tę książkę z ogromną przyjemnością. Największym zaskoczeniem była dla mnie historia jednej z wrocławskich dzielnic, o której wcześniej nie miała pojęcia. To była naprawdę wartościowa i wciągająca lektura, którą szczerze polecam każdemu.

Pochłonęłam tę książkę z ogromną przyjemnością. Największym zaskoczeniem była dla mnie historia jednej z wrocławskich dzielnic, o której wcześniej nie miała pojęcia. To była naprawdę wartościowa i wciągająca lektura, którą szczerze polecam każdemu.

No cóż, zawsze uważałam, że dobra powieść to taka, która ma nie więcej niż 2 tomy, a pozostałe części to często pisanina na siłę. I tu niestety tak właśnie jest. Niemniej warto przeczytać.

No cóż, zawsze uważałam, że dobra powieść to taka, która ma nie więcej niż 2 tomy, a pozostałe części to często pisanina na siłę. I tu niestety tak właśnie jest. Niemniej warto przeczytać.

Ostatnia część przyniosła ukojenie.
Jest bardzo sentymentalna i pełna rodzinnych wspomnień.Tym razem autorka opisuje życie dzieci i wnuków Adeli w czasach wielkich wydarzeń jakimi był stan wojenny,wybóch elektrowni w Czarnobylu i wrocławska powódź.
Cała saga jest piękną opowieścią o miłości,przetrwaniu,a przede wszystkim o siostrzanej sile , wsparciu i mocnych więziach rodzinnych.
Piękna,wzruszająca i pełna ciepłych uczuć.

Ostatnia część przyniosła ukojenie.
Jest bardzo sentymentalna i pełna rodzinnych wspomnień.Tym razem autorka opisuje życie dzieci i wnuków Adeli w czasach wielkich wydarzeń jakimi był stan wojenny,wybóch elektrowni w Czarnobylu i wrocławska powódź.
Cała saga jest piękną opowieścią o miłości,przetrwaniu,a przede wszystkim o siostrzanej sile , wsparciu i mocnych więziach...

Ostatni tom serii DWA MIASTA, która składa się z czterech części, nieco różnił się od pozostałych i był z nich najsłabszy, aczkolwiek stanowi dopełnienie całości, bo autorka skupiła się w nim wprawdzie na nowym pokoleniu i czasach współczesnych, jednak jest tu również retrospekcja, w której cofamy się do przedwojennego, jeszcze polskiego Lwowa.

Zastanawiałam się jak dalej potoczą się losy trzech sióstr: Adeli, Józi i Neli i miałam okazję się tego dowiedzieć. W jakiś sposób najbliższa mi Adela została babcią i postanawia przejść na emeryturę i pomagać Tadziowi i Kaśce w wychowaniu ich pierwszego dziecka. Nela została sędziną, ale odniosłam wrażenie, że ma dosyć trudną osobowość, która stanowi jakąś barierę w kontaktach międzyludzkich. Natomiast Józia wyjechała do Londynu za miłością, jednak czy zostanie tam na zawsze? Od pewnego momentu na plan pierwszy wysuwa się najmłodsze pokolenie, a w szczególności Agnieszka (zwana przez rodzinę Isią),wnuczka Adeli. Śledzimy jak dziewczynka się rodzi, a potem dorasta, a pod koniec książki jest już w liceum. Starsze pokolenie odsuwa się nieco w cień, aczkolwiek kultywują pamięć o Lwowie i trudnej, wojennej przeszłości tej rodziny. W Polsce nastają ciężkie czasy, wybucha stan wojenny i w takiej rzeczywistości przychodzi żyć ludziom, którzy jeszcze pamiętają wojnę i całe zło, jakie za sobą niosła oraz młodym, którzy muszą się zmagać z realiami życia w Polsce w czasach komuny.

Równolegle śledzimy przedwojenny Lwów i ku memu zdumieniu - nową bohaterkę, Mariannę Kornel, której przyszło zderzyć się z wojenną rzeczywistością. Przyznam szczerze, i byłam zdumiona, iż autorka ni z tego ni z owego uczyniła jedną z głównych bohaterek osobę, która nawet nie wiem czy pojawiła się w poprzednich tomach, bo w ogóle tego nie pamiętam. Było to takie trochę " ni z gruszki, niż z pietruszki" i w moim odczuciu ten wątek można by sobie darować, opisując tylko losy znanych nam już z poprzednich tomów postaci.

Ta czwarta część sagi pisana jakby trochę na się, aczkolwiek były momenty ciekawe i zmuszające, jak na przykład końcówka powieści, gdzie wszystkie siostry jadą na wycieczkę do Lwowa. I nie były tam turystkami. "One były lwowiankami. Dziewczynami stąd". Kobiety odwiedzają swój dawny dom przy Krańcowej i jest to moment, który mocno mnie wzruszył, gdyż można odnieść wrażenie, że zrobiły sobie we Lwowie przystanek przed końcem drogi. Cała saga przepiękna, sentymentalna, nostalgiczna i przenosząca czytelnika do świata, którego już nie, a który na chwilę ożył na kartach powieści. Dziękuję Pani Monice przede wszystkim za to, że kultywuje pamięć o polskim Lwowie i przywróciła go Polakom w tej serii. Polecam z całego serca!

Ostatni tom serii DWA MIASTA, która składa się z czterech części, nieco różnił się od pozostałych i był z nich najsłabszy, aczkolwiek stanowi dopełnienie całości, bo autorka skupiła się w nim wprawdzie na nowym pokoleniu i czasach współczesnych, jednak jest tu również retrospekcja, w której cofamy się do przedwojennego, jeszcze polskiego Lwowa.

Zastanawiałam się jak dalej...

Ocenę należy wydać za całość czyli cztery książki pani Moniki Kowalskiej. Na uznanie zasługuje z pewnością niesamowitą pracą zbierania informacji o tym co było o przeszłości aby możliwe było odtworzenie klimatu, historii, ciągu wydarzeń. Niesamowity klimat powieści, ukazanie przekroju rodziny, jej więzów oraz płenta, że to rodzina jest najważniejsza. Ukazanie przemijania. Wielkie brawa dla autorki. Książki na długo jeśli nie na zawsze zostaną za mną w pamięci.

Ocenę należy wydać za całość czyli cztery książki pani Moniki Kowalskiej. Na uznanie zasługuje z pewnością niesamowitą pracą zbierania informacji o tym co było o przeszłości aby możliwe było odtworzenie klimatu, historii, ciągu wydarzeń. Niesamowity klimat powieści, ukazanie przekroju rodziny, jej więzów oraz płenta, że to rodzina jest najważniejsza. Ukazanie przemijania....

Książka jest dużo słabsza od poprzednich trzech tomów, aczkolwiek jako uzupełnienie sagi warta zapoznania. Szybko się ją czyta, chwilami jest ciekawa i przyjemna, a chwilami trochę za bardzo chaotyczna. Są w niej bardzo duże przeskoki czasowe, które sprawiają, że powieść nie do końca ma swój ciąg. W większości miejsc są to raczej urywki z życia bohaterów, jakieś przełomowe dla nich chwile. Ogólnie rzecz biorąc, dzieło to jest takie sobie, czasami miałam wrażenie, że napisane „na kolanie”. Wcześniejsze części były znacznie ciekawsze.

Książka jest dużo słabsza od poprzednich trzech tomów, aczkolwiek jako uzupełnienie sagi warta zapoznania. Szybko się ją czyta, chwilami jest ciekawa i przyjemna, a chwilami trochę za bardzo chaotyczna. Są w niej bardzo duże przeskoki czasowe, które sprawiają, że powieść nie do końca ma swój ciąg. W większości miejsc są to raczej urywki z życia bohaterów, jakieś przełomowe...

Przepiękną opowieść rodzinna,ile tu nostalgii, ile rodzinnych wspomnień. I ta historia Polski tak rzucająca jednostką.

Przepiękną opowieść rodzinna,ile tu nostalgii, ile rodzinnych wspomnień. I ta historia Polski tak rzucająca jednostką.

Ciąg dalszy losów Adeli, Józi i Neli ich najbliższych na tle przemian ostatnich dziesięcioleci. Stan wojenny, kartki, wizyta Papieża, okrągły stół. Wszystko to znajdujemy w tej książce. Z drugiej strony poznajemy historię Jagody i jej matki. Świetna książka.

Ciąg dalszy losów Adeli, Józi i Neli ich najbliższych na tle przemian ostatnich dziesięcioleci. Stan wojenny, kartki, wizyta Papieża, okrągły stół. Wszystko to znajdujemy w tej książce. Z drugiej strony poznajemy historię Jagody i jej matki. Świetna książka.