Nigdy się nie bałam. Jak polskie lekarki pisały historię medycyny

To naprawdę dobra i wciągająca książka. Autorka idealnie odnajduje równowagę między angażującym stylem pisania a trudną momentami tematyką. Historie opisywanych kobiet są niezwykle ciekawe same w sobie, ale nadanie im charakteru niemalże powieściowego sprawia, że czyta się je jednym tchem. Przy okazji jest to kawał historii polskiej medycyny i gdybym czytała tę książkę, gdy byłam nastolatką, to zapewne dziś byłabym lekarzem.

To naprawdę dobra i wciągająca książka. Autorka idealnie odnajduje równowagę między angażującym stylem pisania a trudną momentami tematyką. Historie opisywanych kobiet są niezwykle ciekawe same w sobie, ale nadanie im charakteru niemalże powieściowego sprawia, że czyta się je jednym tchem. Przy okazji jest to kawał historii polskiej medycyny i gdybym czytała tę książkę, gdy...

Piękne opowieści o sile która jest potrzebna żeby podążać za marzeniami.

Piękne opowieści o sile która jest potrzebna żeby podążać za marzeniami.

Przepiękne historie. Warto przeczytać, zwłaszcza jeśli jak ja uprawiacie ten trudny, aczkolwiek piękny zawód.

Przepiękne historie. Warto przeczytać, zwłaszcza jeśli jak ja uprawiacie ten trudny, aczkolwiek piękny zawód.

Wielce ubogaciłam się czytając książkę. Mało, że historycznie to jeszcze terytorialnie podróżując. Wybrane Bohaterki są interesujące i godne podziwu.
Zapewne powrócę...
Warto czytać powoli...
Polecam.

Wielce ubogaciłam się czytając książkę. Mało, że historycznie to jeszcze terytorialnie podróżując. Wybrane Bohaterki są interesujące i godne podziwu.
Zapewne powrócę...
Warto czytać powoli...
Polecam.

#trupyzpolki ciągle na tapecie. Tym razem wybór padł na książkę, która swego czasu zbierała naprawdę fantastyczne recenzje. Kupiłam ją bo lubię kobiece historie i przede wszystkim dlatego, że lubię książki o historii medycyny. Spodziewałam się zbioru opowieści o polskiej doktor Quinn. Autorka jest silnie związana z okolicami Białegostoku i tego nie da się przeoczyć. Trochę książka pokazuje, że lekarki pracują w Warszawie, albo w Białymstoku, pozostałe części kraju to albo męskie dominia, albo obszary bez lekarzy. Książkę podzielić możemy na dwie części, historyczną i współczesną w której głos mają żywe kobiety.

Pierwsza część to osiem historii kobiet, które przecierały ślady. Nie jest łatwo nosić i spódnicę i stetosop. Długo to było niedozwolone, dlatego kobiety które chciały leczyć, musiały emigrować, albo do krajów arabskich, gdzie paradoksalnie(dziś to nie mieści się w głowie, kraj islamski jako kraj bardziej liberalny dla kobiet. W tej części mamy opowieści o bardziej znanych kobietach jak Anna Tomaszewicz-Dobrska, o której ostatnio było głośniej, czy siostra słynnej Marii Skłodowskiej, a wiec Bronisława Dłuska(tutaj złapałam autorkę na błędzie, Helena Skłodowska nie była najmłodszym dzieckiem, najmłodsza Była Maria, Maniusia). Co ciekawe mamy też historie bardzo fascynujących bohaterek, pierwsza lekarka Magdalena, która odziedziczyła fach po mężu, czy doktor Pilsztynowa. Fascynujące historie, pokazujące jak twardy kręgosłup muszą mieć kobiety, które chcą przekroczyć swój czas. Druga część to rozmowy z kobietami, które dziś zbliżają się do setki, często przeszły przez Powstanie, a po wojnie musiały przecierać drogę w świecie, w którym kobieta mogła być pediatrą, ginekologiem, ale chirurgiem? Profesorem? Przecież są dzieci, kobiece zadania. Rozmawiamy z kobietami, które uparły się by iść do przodu, bez oglądania się na konwenanse.

Trochę nie rozumiem tego wielkiego szumu dookoła tej książki. Jest ciekawa, zwłaszcza ta historyczna część, poznałam ciekawe kobiety, które naprawdę miały ciężko. Nie chcę powiedzieć, że te współczesne historie nie są ciekawe. Po prostu mam wrażenie, że czytałam książkę o medycynie w Białymstoku. I super, że autorka jest lokalną patriotką – sama bardzo cenię taką postawę, ale przyznam, że chciałabym poczytać coś bardziej uniwersalnego. O przekraczaniu granicy.
Nie wiem jakie miało być przesłanie tej książki, bo dowiadujemy się raczej o życiu, niż o medycznych dokonaniach. Pewnie dlatego tak długo czytałam tę książkę.

#trupyzpolki ciągle na tapecie. Tym razem wybór padł na książkę, która swego czasu zbierała naprawdę fantastyczne recenzje. Kupiłam ją bo lubię kobiece historie i przede wszystkim dlatego, że lubię książki o historii medycyny. Spodziewałam się zbioru opowieści o polskiej doktor Quinn. Autorka jest silnie związana z okolicami Białegostoku i tego nie da się przeoczyć. Trochę...

Książka zdecydowanie dla pasjonatów medycyny ale również dla osób interesujących się tematem historii medycyny.

Autorka prowadzi nas przez poprzednie wieki opisując rolę kobiet w medycynie.
Poznajemy pierwsze pionierki tego zawodu, które przecierały szlaki w zawodzie lekarza, który uważany był za męski.
Determinacja, miłość do nauki oraz chęć niesienia pomocy drugiemu człowiekowi , to cechy które posiadały bohaterki książki.
To one, dzięki swojej niezłomności udowodniły , że kobieta potrafi.
Bardzo ciekawy kawał historii "medycyny w spódnicy". To co dziś jest normalne, one musiały wywalczyć i udowodnić swoją wartość. Dziś nikogo nie dziwi, że chirurgiem jest kobieta albo że to kobieta jest profesorem albo kierownikiem oddziału.
Książka zdecydowanie z mojego kręgu zainteresowań.
Autorka wykonała kawał dobrej roboty.

Książka zdecydowanie dla pasjonatów medycyny ale również dla osób interesujących się tematem historii medycyny.

Autorka prowadzi nas przez poprzednie wieki opisując rolę kobiet w medycynie.
Poznajemy pierwsze pionierki tego zawodu, które przecierały szlaki w zawodzie lekarza, który uważany był za męski.
Determinacja, miłość do nauki oraz chęć niesienia pomocy drugiemu...

Niezupełnie tego się spodziewałam - książka jest nieco bardziej reportażem historycznym niż medycznym. W pierwszej części (1/3) jest dużo informacji na temat pionierek medycyny w Polsce i przełamywaniu przez nie sztywnych reguł społeczno-kulturowych, a także o tym, jak wyglądała praca, najczęściej spotykane ówcześnie choroby i sposoby leczenia. Druga część książki (2/3) to historie lekarek współczesnych, gdzie dominują wspomnienia z czasów wojny, powstania warszawskiego i PRL-u. Bardziej biografie i wspomnienia niż historia medycyny.

Niezupełnie tego się spodziewałam - książka jest nieco bardziej reportażem historycznym niż medycznym. W pierwszej części (1/3) jest dużo informacji na temat pionierek medycyny w Polsce i przełamywaniu przez nie sztywnych reguł społeczno-kulturowych, a także o tym, jak wyglądała praca, najczęściej spotykane ówcześnie choroby i sposoby leczenia. Druga część książki (2/3) to...

Książka interesująca, inspirująca, choć bez większych fajerwerków i trochę nierówna. Niewątpliwie ukazuje ciekawe i trudne losy kobiet, które zostały lekarkami z powołania, choć znałam już z innych książek historie Anny Tomaszewicz-Dobrskiej (Ałbena Grabowska, "Doktor Anna") i Bronisławy Dłuskiej (Ewa Curie, "Maria Curie"). Rozdziały poświęcone niektórym lekarkom wydawały mi się za krótkie albo przeszkadzało mi skupienie się na losach danej kobiety z czasów dzieciństwa i młodości, a nie na studiach i pracy zawodowej (okej, można przeczytać o tym, co działo się z daną bohaterką np. w czasach wojny, ale jednak dużo bardziej interesuje mnie w tym przypadku trudne wejście w świat medycyny oraz łączenie pracy z życiem rodzinnym i dalsze kształcenie). Co ciekawe, powstał przydługi rozdział na temat jednej z pierwszych polskich lekarek, o której na pewno niełatwo było pozyskać informacje, natomiast rozmowy z niektórymi żyjącymi lekarkami były moim zdaniem zbyt krótkie. Rozumiem, że lekarek w PRL-u było jednak więcej niż kilka wieków temu, więc może ich historie nie były już tak wyjątkowe na tle innych, ale czasem lepiej czyta się o medycynie nie tak odległej, nie tak prymitywnej, a właśnie tej, która kilkadziesiąt lat temu przechodziła sporą rewolucję.
Ta książka na pewno uświadamia nam, że polskie studentki, zwłaszcza kierunków medycznych, do których należę także ja, mają teraz nieporównywalnie łatwiej. Może dlatego czasem nie docenia się tak możliwości nauki, rozwoju, dużo większego równouprawnienia. Historie tych kobiet pokazują, że warto walczyć o siebie, iść za swoimi marzeniami i wbrew wszystkiemu i wszystkim. To także powód do rozważań nad prawdziwym sensem bycia lekarzem - to niesienie pomocy pacjentom. Czasem w ferworze nauki, trudach studiów, myślenia o prestiżu, pieniądzach, szczeblach kariery, łatwo zapomnieć o sednie, skupiając się tylko na sobie.

Książka interesująca, inspirująca, choć bez większych fajerwerków i trochę nierówna. Niewątpliwie ukazuje ciekawe i trudne losy kobiet, które zostały lekarkami z powołania, choć znałam już z innych książek historie Anny Tomaszewicz-Dobrskiej (Ałbena Grabowska, "Doktor Anna") i Bronisławy Dłuskiej (Ewa Curie, "Maria Curie"). Rozdziały poświęcone niektórym lekarkom wydawały...

5,5.
Mój problem polega chyba na tym, że część tytułu brzmiąca ,,jak polskie lekarki pisały historię medycyny" jest dość mocno mylący w kontekście tego, co faktycznie umieszczone zostało w książce.
Szczegółowo zostały przedstawione historie lekarek jeśli chodzi o dzieciństwo, rozwody i miłości, przetrwanie wojny, ale o samej medycynie jest zaledwie wzmianka. Brakuje mi tu rozwinięcia najważniejszego tematu, szczególnie biorąc pod uwagę tytuł.
Mam wrażenie, że to niesamowicie zmarnowany potencjał.
W drugiej części książki autorka umieściła rozmowy z kobietami. Mogła zapytać o tak wiele, a dostałam coś, co jest dla mnie zaledwie wzmianką.
Z jednej strony cieszę się, że powstała taka książka, bo można dzięki niej poznać ważne dla historii medycyny kobiety, ale z drugiej po lekturze pozostał mi straszny niedosyt. Chciałabym żeby ktoś wziął tę książkę, powiedział do autorki ,,słuchaj, tu by można jeszcze to i to", a następnie żeby została wydana jeszcze raz. Z większą ilością informacji o medycynie. Nawet gdyby miała mieć milion stron.

5,5.
Mój problem polega chyba na tym, że część tytułu brzmiąca ,,jak polskie lekarki pisały historię medycyny" jest dość mocno mylący w kontekście tego, co faktycznie umieszczone zostało w książce.
Szczegółowo zostały przedstawione historie lekarek jeśli chodzi o dzieciństwo, rozwody i miłości, przetrwanie wojny, ale o samej medycynie jest zaledwie wzmianka. Brakuje mi tu...

Książka to swoista skrócona kronika poświęcone kobietom, które przedłożyły często swoje osobiste szczęście, by nieść pomoc innym i udowodnić, że nie tylko "mężczyźni z brodą" mogą leczyć i wzbudzać wiarę w zdrowie swoją wiedzą, i doświadczeniem.

Pokazuje, że gdyby nie one, dziś nie było pań lekarek, "chirurgic" czy innych medyczek. Opowieści są momentami przykre, wprawiające w gniew i sprawiające, że popukasz się w głowę myśląc o tym, jak strasznie zabobonne i ograniczone było społeczeństwo począwszy od czasów saskich a skończywszy na XX wieku.

Jedynie wywiady z emerytowanymi lekarkami, będące częścią drugą tej lektury, odrobinę zepsuły jej całokształt.

Książka to swoista skrócona kronika poświęcone kobietom, które przedłożyły często swoje osobiste szczęście, by nieść pomoc innym i udowodnić, że nie tylko "mężczyźni z brodą" mogą leczyć i wzbudzać wiarę w zdrowie swoją wiedzą, i doświadczeniem.

Pokazuje, że gdyby nie one, dziś nie było pań lekarek, "chirurgic" czy innych medyczek. Opowieści są momentami przykre,...