Profil użytkownika: Zielonooka

Nietypowa książka Nataszy Sochy. Dłużący się początek, a potem zwięzłe opisy losów każdej z wielu bohaterek. Umiarkowanie wciągająca, niezbyt zapadająca w pamięć.

Nietypowa książka Nataszy Sochy. Dłużący się początek, a potem zwięzłe opisy losów każdej z wielu bohaterek. Umiarkowanie wciągająca, niezbyt zapadająca w pamięć.

To chyba pierwsza książka z wątkiem romansu w aptece, więc po prostu musiałam przeczytać coś ze swojej "branży". Koleżanki uprzedzały, żeby nie brać tego na poważnie, więc wiedziałam, że będę to czytać dla beki. Nie było na szczęście tak bardzo tragicznie, bo książkę czyta się szybko. Mam jej jednak sporo do zarzucenia.
Jeśli chodzi o samą warstwę apteczną, to rozczarowało mnie przeinaczanie faktów przez autorkę, która jest techniczką farmaceutyczną. Czy naprawdę nie miała pojęcia jak wygląda staż magistrów farmacji albo przynajmniej nie mogła tego sprawdzić? Nie jest to po prostu zwykła praca, gdyż to element studiów. Nie dostaje się wynagrodzenia, nie ma się urlopu, ale nie trzeba być w pracy osiem godzin, a jedynie sześć, poza tym tak naprawdę nie ma obawy utraty tej posady, można jedynie z jakichś przyczyn zmienić miejsce odbywania stażu.
Natomiast sama fabuła jest dosyć płytka. Bohaterowie również myślą płytko i wydaje się, że tylko o jednym - i to zarówno młoda, infantylna stażystka, jak i dziesięć lat starszy od niej kierownik. O ile najpierw są to jakieś podchody czy też przemyślenia postaci, tak później większość tekstu zajmują obrazowo opisane sceny zbliżeń głównych bohaterów i robi nam się z tego powieść erotyczna.
Fabuła nie jest zbyt rozbudowana, bo autorka pobocznym wątkom, takim jak rodziny bohaterów, poświęca bardzo niewiele miejsca. Wydaje mi się, że mamy do czynienia z dużą ilością powtórzeń podobnych myśli i opisów emocji. Poza tym często czytamy o danym wydarzeniu z perspektywy dwóch bohaterów.
Nie jest to jakiś tragiczny gniot, niemniej to literatura raczej niskich lotów i uwagę może przyciągać jedynie osadzenie akcji w tak nieoklepanym jeszcze miejscu jak apteka. Bardziej dla fanów erotyków i niewymagających myślenia lektur.

To chyba pierwsza książka z wątkiem romansu w aptece, więc po prostu musiałam przeczytać coś ze swojej "branży". Koleżanki uprzedzały, żeby nie brać tego na poważnie, więc wiedziałam, że będę to czytać dla beki. Nie było na szczęście tak bardzo tragicznie, bo książkę czyta się sz...

Rozwiń

Zwiń

Ciekawy pomysł na intrygę kryminalną, jednak mam wrażenie, że przez większość książki śledczy zdobywali do niczego nieprzydatne informacje i kręcili się w kółko, natomiast dopiero pod koniec wyszły na jaw prawdziwe przyczyny zbrodni. Wyjaśnienie jest zaskakujące, jednak szkoda, że nie ma poszlak, które by wcześniej na to wskazywały.

Ciekawy pomysł na intrygę kryminalną, jednak mam wrażenie, że przez większość książki śledczy zdobywali do niczego nieprzydatne informacje i kręcili się w kółko, natomiast dopiero pod koniec wyszły na jaw prawdziwe przyczyny zbrodni. Wyjaśnienie jest zaskakujące, jednak szkoda, że nie ma p...

Rozwiń

Zwiń

Książkę czyta się bardzo sprawnie. Zakończenie zaskakujące - nic nie było takie, jak się wydawało. Muszę przyznać, że wyjaśnienia niektórych wątków wyskakują jak królik z kapelusza, jednak większość historii jest rzeczywiście logiczna - udaje się to zrozumieć po opowiedzeniu prawdy pod koniec.

Książkę czyta się bardzo sprawnie. Zakończenie zaskakujące - nic nie było takie, jak się wydawało. Muszę przyznać, że wyjaśnienia niektórych wątków wyskakują jak królik z kapelusza, jednak większość historii jest rzeczywiście logiczna - udaje się to zrozumieć po opowiedzeniu prawdy pod kon...

Rozwiń

Zwiń

Przed lekturą tej części wiedziałam już, czego się spodziewać. Początek był bez fajerwerków, ale bardzo spodobała mi się końcowa część poświęcona Tomoyi i tematyka schroniska oraz odchodzenia kotów, zwłaszcza że sama jestem posiadaczką poschroniskowej kici, a dosłownie ostatnio koleżanka mierzyła się z odejściem swojego kota. Słowa weterynarza Kokoro i pani Chitose bardzo mnie ujęły.

Przed lekturą tej części wiedziałam już, czego się spodziewać. Początek był bez fajerwerków, ale bardzo spodobała mi się końcowa część poświęcona Tomoyi i tematyka schroniska oraz odchodzenia kotów, zwłaszcza że sama jestem posiadaczką poschroniskowej kici, a dosłownie ostatnio koleżanka m...

Rozwiń

Zwiń