Ucieczka od bezradności

Z jednej strony trudno jest odmówić autorowi pewnej racji, słuszności krytyce modelu społeczno-kulturowego neoliberalizmu.

Z drugiej, mamy tutaj cherry picking, bo przecież trudno byłoby posądzić autora o słaby research i zmombardowanie czytelnika wyłącznie twierdzeniami popierającymi jego tezę.

Przykład kobiety, która cierpiała na depresję, ale wygrała dużą kwotę na loterii i jej przeszło, to jawne i paskudne dewaluowanie doświadczenia i cierpienia wielu ludzi.

Wbrew tezie postawiej przez autora (za pośrednictwem cytatu z kogoś innego, bardzo sprytnie) mamy badania wskazujące, że depresja jest chorobą. Oraz o jej wpływie nie tylko na bilans neuroprzekazników.

Między medykalizacją a akceptacją cierpienia i zgodą na bezradność wobec niego, zgubiła się społeczna stygmatyzacja.

To jest być może efekt tego, że otaczam się mądrymi ludźmi, ale kompletnie nie kupuję narracji, że współczesny odbiorca pop psychologii oraz szeroko rozumianego rynku wellness łyka wszystko jak młody pelikan. Nie wydaje mi się również, że ktokolwiek, kto udaje się do certyfikowanego terapeuty usłyszał, na postulat osiągnięcia wiecznego szczęścia, że to da się zrobić.

Są natomiast badania wskazujące na to, że nasz sposób myślenia i reagowania na trudne sytuacje wpływa na jakość życia. Czy to oznacza od razu, że nie wolno nam przeżywać żałoby albo smutku? Bynajmniej. Ale teza, że jest inaczej pasowała do książki.

Jeżeli chodzi o próbę oderwania warunków politycznych i społecznych od dobrostanu na rzecz ekstremalnie wyeksponowanej sprawczości, to polecam dowolny społeczny lub interwencyjny reportaż, przyzwoicie zrobiony. Jest takich bardzo wiele.

Jestem milenialsem i ani ja, ani nikt z moich znajomych nie interesuje się astrologią, raczej starają się zrozumieć swoje doświadczenie życiowe (co, jak rozumiem, jest złe, bo powinni cierpieć i nie szukać pomocy, tylko jak to zrobić, biorąc pod uwagę te, przywołane już, warunki polityczne, społeczne i kulturowe? Na przykład systemową samotność, o której rzekomo nic się nie mówi).

Zainteresowanie astrologią jako źródłem sensu koreluje bardziej z wiekiem odbiorcy, nie z jego, jeśli w ogóle można tak powiedzieć, tożsamością generacyjną.

Cancel culture nie jest zjawiskiem dotyczącym liberalnej lewicy, ale społeczeństwa w ogóle.

Z jednej strony trudno jest odmówić autorowi pewnej racji, słuszności krytyce modelu społeczno-kulturowego neoliberalizmu.

Z drugiej, mamy tutaj cherry picking, bo przecież trudno byłoby posądzić autora o słaby research i zmombardowanie czytelnika wyłącznie twierdzeniami popierającymi jego tezę.

Przykład kobiety, która cierpiała na depresję, ale wygrała dużą kwotę na...

Ciekawa refleksja na temat współczesnego świata. Momentami przegadana, ale trafna i potrzebna

Ciekawa refleksja na temat współczesnego świata. Momentami przegadana, ale trafna i potrzebna

Ciekawa, pobudza do myślenia, do zgody i dyskusji z autorem. Bardzo osadzająca we współczesności.

Ciekawa, pobudza do myślenia, do zgody i dyskusji z autorem. Bardzo osadzająca we współczesności.

Warto. Bo zawsze warto się zatrzymać nieco i rozsiąść w życiu. I sobie z tym życiem trochę pomyśleć... O życiu 😁

Warto. Bo zawsze warto się zatrzymać nieco i rozsiąść w życiu. I sobie z tym życiem trochę pomyśleć... O życiu 😁

W 2025 roku byłam na targach książki w Katowicach. Długa, naprawdę długa wijąca się kolejka odwiedzających stała do stolika, przy którym siedział nieznany mi jeszcze wtedy autor "Ucieczki od bezradności". Popatrzyłam na książki, które ludzie trzymali w kolejce, wyszukałam sobie w sieci, kto zacz. Filozof, eseista, pisarz. Hm. Nie dla mnie, ale ilość osób stojących w tej kolejce wzbudziła we mnie pytanie, co jest w tych książkach takiego, że tyle ludzi czyta twórczość filozofa, eseisty, pisarza? A potem przyszedł koniec stycznia, a potem początek lutego, mróż, śnieg, wiatr, nieprzyjemność życia każdego kolejnego dnia rosła. A bezradność wzrastała. I wtedy w jakiś mroźny poniedziałek przypomniałam sobie o istnieniu pana Stawiszyńskiego, i że może to jest własnie taki moment, że zamiast sięgać po kolejny kryminał z cyklu Domestic Noir i uciekać od zalewającej mnie fali smutku, należałoby się z nią w jakiś sposób zmierzyć. No i tak sięgnęłam po Ucieczkę od bezradności. Przeczytałam ją już dwa razy. Fragmentami czytam codziennie. Można by powiedzieć, że momentami jest banalna, że to są oczywiste oczywistości, ale nikt inny nie zdobył się na to, żeby to opisać. Żeby pozwolić się z tym zmierzyć. Z bezradnością, śmiercią, smutkiem, beznadzieją. Która przecież towarzyszy nam codziennie.

W 2025 roku byłam na targach książki w Katowicach. Długa, naprawdę długa wijąca się kolejka odwiedzających stała do stolika, przy którym siedział nieznany mi jeszcze wtedy autor "Ucieczki od bezradności". Popatrzyłam na książki, które ludzie trzymali w kolejce, wyszukałam sobie w sieci, kto zacz. Filozof, eseista, pisarz. Hm. Nie dla mnie, ale ilość osób stojących w tej...

Fenomenalna książka. Bije od niej spokojny oddech, taka świeżość, wręcz jakaś otucha, choć nie wprost, nie wystawiona jak kawa na ławie. Staram się nie popadać w subiektywne uwielbienie dla autora, ale mam wrażenie że jest to jedna z najlepszych diagnoz dzisiejszego świata, o ile nie najlepsza jaką czytałem. Jest to trzecia książka Pana Tomasza jaka czytałem, po "Powrót fatum" i "Co robić przed końcem świata" i o ile tamte bardzo mnie zaciekawiły, tak ta jestem dla mnie zdecydowanie numerem jeden póki co. Jedyne do czego może bym się przyczepił to trochę powtarzalność na niektóre tematy, jak np. teorii spiskowych czy astrologii, miałem wrażenie że już to u autora czytałem. Być może jednak zostało to ujęte inaczej, nie pamiętam aż tak. Bardzo polecam.

Fenomenalna książka. Bije od niej spokojny oddech, taka świeżość, wręcz jakaś otucha, choć nie wprost, nie wystawiona jak kawa na ławie. Staram się nie popadać w subiektywne uwielbienie dla autora, ale mam wrażenie że jest to jedna z najlepszych diagnoz dzisiejszego świata, o ile nie najlepsza jaką czytałem. Jest to trzecia książka Pana Tomasza jaka czytałem, po...

Autor pobudza do refleksji swoimi opiniami. Czasem je podzielam, a innym razem nie. No ale chyba taki był zamysł, żeby dać impuls do rozważań nad nowoczesnością i zachodzącymi (lub nie) w niej procesami.
Świetna pozycja.

Autor pobudza do refleksji swoimi opiniami. Czasem je podzielam, a innym razem nie. No ale chyba taki był zamysł, żeby dać impuls do rozważań nad nowoczesnością i zachodzącymi (lub nie) w niej procesami.
Świetna pozycja.

Książka przewrotna.
Książka uwalniająca.
Książka mocarna!

Książka przewrotna.
Książka uwalniająca.
Książka mocarna!

Ciekawa. Pobudzająca do choćby ulotnej myśli o utracie, o sensie, o wartościach.

Ale... - jeśli dobrze zrozumiałam intencje autora - w rozdziale 2, powątpiewa w zasadność stanowiska Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego w sprawie klasyfikacji żałoby w ICD-5; przytacza tu inne niż medyczne uzasadnienia np. ekonomiczne czy interesów korporacji; by w rozdziale zdaje się piątym - tych, którzy ślepo nie wierzą owym korporacjom czy towarzystwom nadać krzywdzące imię "antyszczepionkowcy", bo że ci są od teorii spiskowych... hm...

Ciekawa. Pobudzająca do choćby ulotnej myśli o utracie, o sensie, o wartościach.

Ale... - jeśli dobrze zrozumiałam intencje autora - w rozdziale 2, powątpiewa w zasadność stanowiska Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego w sprawie klasyfikacji żałoby w ICD-5; przytacza tu inne niż medyczne uzasadnienia np. ekonomiczne czy interesów korporacji; by w rozdziale zdaje się...

I na koniec roku bardziej filozoficznie, o tym przed czym uciekamy, czym to zastępujemy, autor dotyka wielu spraw, m. in. żałoby, poradników, astrologii, teorii spiskowych, transhumanizmu, odnosi się do wielu źródeł, całkiem ciekawa rozprawa. Trochę polemizowałabym w niektórych tematach, ale chyba to dobrze?

I na koniec roku bardziej filozoficznie, o tym przed czym uciekamy, czym to zastępujemy, autor dotyka wielu spraw, m. in. żałoby, poradników, astrologii, teorii spiskowych, transhumanizmu, odnosi się do wielu źródeł, całkiem ciekawa rozprawa. Trochę polemizowałabym w niektórych tematach, ale chyba to dobrze?