Rok magicznego myślenia

Książka Joan Didion to poruszający zapis roku żałoby po nagłej śmierci męża. Autorka z oszczędnością i szczerością opisuje ból, szok, niedowierzanie oraz „magiczne myślenie”, które pomaga przetrwać stratę. To krótka, ale niezwykle intensywna i refleksyjna opowieść o kruchości życia. Ta pozycja zostanie w mojej pamięci na bardzo długo!

Książka Joan Didion to poruszający zapis roku żałoby po nagłej śmierci męża. Autorka z oszczędnością i szczerością opisuje ból, szok, niedowierzanie oraz „magiczne myślenie”, które pomaga przetrwać stratę. To krótka, ale niezwykle intensywna i refleksyjna opowieść o kruchości życia. Ta pozycja zostanie w mojej pamięci na bardzo długo!

Życie składa się z chwil... myślimy, chcemy, by trwały wiecznie... nie trwają. Autorka pokazuje jak może wyglądać żałoba... życie przed i po. Nigdy nie jestesmy na to gotowi... bo jak można być gotowym.

Życie składa się z chwil... myślimy, chcemy, by trwały wiecznie... nie trwają. Autorka pokazuje jak może wyglądać żałoba... życie przed i po. Nigdy nie jestesmy na to gotowi... bo jak można być gotowym.

Rozumiem, że dla wielu ta książka może być nużąca, chaotyczna, jednak dla mnie jest wybitna. Wydaje mi się, że to ten typ książki, której odbiór znacznie różni się w zależności od tego, w jakim momencie życia ją czytamy. Dla osób w żałobie, czy na zakręcie ,,Rok magicznego myślenia” może być oparciem, otuchą (bo Didion uświadamia nam, że inni przechodzą przez to samo),a być może wskazówką do rozpoznania i nazwania własnych uczuć.

Rozumiem, że dla wielu ta książka może być nużąca, chaotyczna, jednak dla mnie jest wybitna. Wydaje mi się, że to ten typ książki, której odbiór znacznie różni się w zależności od tego, w jakim momencie życia ją czytamy. Dla osób w żałobie, czy na zakręcie ,,Rok magicznego myślenia” może być oparciem, otuchą (bo Didion uświadamia nam, że inni przechodzą przez to samo),a...

Książka pełna emocji i bólu. Bardzo osobista. Wydaje mi się, że napisana bardziej po to, żeby autorka mogła poradzić sobie z uczuciami po stracie męża, niż jako dzieło dla innych do czytania.

Książka pełna emocji i bólu. Bardzo osobista. Wydaje mi się, że napisana bardziej po to, żeby autorka mogła poradzić sobie z uczuciami po stracie męża, niż jako dzieło dla innych do czytania.

Lekturę poprzedziła ogólna opinia, że jest to książka wybitna. Czytałam kiedyś Modlitewnik i Rzekobieg, obie dość przeciętne. Myślałam, że osobiste doświadczenia autorki sprawią, że Rok magicznego bardziej mnie poruszy. Niestety, po dobrym początku, zaczęłam się nudzić. Doceniam niektóre sekwencje wprowadzające rytm do całości, ale wiele fragmentów, wzmianek o konkretnych osobach, za którymi nic nie idzie, można by usunąć z korzyścią dla całości. Poza tym, nie ma nic nudniejszego niż cudze sny. Opowiedzenie ich pomaga lub jest formą terapii dla narratora, ale osoby postronne nic z tego nie wynoszą.

Lekturę poprzedziła ogólna opinia, że jest to książka wybitna. Czytałam kiedyś Modlitewnik i Rzekobieg, obie dość przeciętne. Myślałam, że osobiste doświadczenia autorki sprawią, że Rok magicznego bardziej mnie poruszy. Niestety, po dobrym początku, zaczęłam się nudzić. Doceniam niektóre sekwencje wprowadzające rytm do całości, ale wiele fragmentów, wzmianek o konkretnych...

🔰"Zdawało mi się, jakbym przekroczyła jedną z tych legendarnych rzek oddzielających świat żywych od zmarłych; znalazła się w miejscu, gdzie mogą mnie zobaczyć jedynie ci, którzy sami niedawno zostali osieroceni. Pierwszy raz zrozumiałam, jaką siłę ma obraz tych rzek - Styksu, Lete; odzianego w opończę przewoźnika z tyką."

Obok cyklu "Trenów" Jana Kochanowskiego "Rok magicznego myślenia" to w literaturze jedna z najważniejszych książek opowiadających o żałobie po stracie najbliższych w tak wyjątkowo przejmujący sposób.
Joan Didion, amerykańska pisarka i eseistka, na bieżąco opisywała żałobę, najpierw po nagłej śmierci męża Johna Gregory'ego Dunne'a (pisarza, krytyka literackiego i scenarzysty) a później córki Quintany.
Mąż pisarki zmarł na atak serca, niedługo po tym, jak ich córka po źle rozpoznanym zapaleniu płuc trafiła z sepsą na oddział intensywnej terapii.
Książka jest zapisem przeżyć z "roku magicznego myślenia", który nastąpił po śmierci męża i wypełniony był nie tylko żałobą, ale także walką o życie córki, opowieścią o wdowieństwie, żałobie jako zjawisku społecznym, o ludziach z wyższej klasy średniej, którzy tracąc grunt pod nogami, nie mogą uwierzyć, że w ich życiu, na które do tej pory mieli wpływ, dzieje się coś, z czym nie są sobie w stanie poradzić. Książka jest opowieścią bardzo osobistą, ale nie tylko, jest też próbą przyjrzenia się "amerykańskiej żałobie" i podróżą w głąb śmierci w różnych kulturach oraz w literaturze, zwłaszcza w poezji.

🔰"Życie zmienia się szybko.
Życie zmienia się w jednej chwili.
Siadasz do kolacji i życie, jakie znasz, się kończy."

🔰„Żałoba to miejsce, które się poznaje dopiero, gdy się tam dotrze”.

Żałoba nie jest linearnym procesem, to powracające wciąż miotanie się myśli, przypominanie tych samych obrazów, szukanie sensu tam, gdzie go nie ma, szukanie swojej winy, że przeoczyło się jakieś ostrzeżenia.
Joan Didion udało się uchwycić nie tylko ból straty, lecz także sam sposób, w jaki ludzki umysł próbuje oswoić niemożliwe.

🔰"Żal po stracie, kiedy nadchodzi, zupełnie nie przypomina tego, czego się spodziewaliśmy. (...) Nie jest daleki. Nadchodzi w postaci fal, paroksyzmów, nagłych napadów lęku, od których uginają się nogi, zaćmiewa wzrok i znika powszedniość."

🔰„Opuściła nas jedna osoba, a cały świat zdaje się pusty”.

🔰”Małżeństwo to nie tylko czas: to także paradoksalnie zaprzeczenie upływu czasu. Przez czterdzieści lat patrzyłam na siebie oczyma Johna. Nie starzałam się...”.

🔰"Nie potrafię zliczyć, ile razy w ciągu przeciętnego dnia przychodziło mi do głowy coś, o czym musiałam mu powiedzieć...".

Córka pisarki zmarła równo półtora roku po śmierci jej męża. Joan Didion opisze w wyjątkowo poruszający sposób nie tylko rozpacz z powodu jej śmierci, ale również to, jak boleśnie odczuwała poczucie bezpodstawnej omnipotencji wynikające z posiadania dostępu do numerów telefonów najlepszych lekarzy, najdoskonalszych specjalistów, odpowiednich decydentów. Zrozpaczona matka nie była w stanie zaakceptować tego, że nie miała żadnego wpływu, nie mogła zatrzymać nieuchronnej śmierci córki, zmienić tego, co nieuniknione. Była to najboleśniejsza lekcja, jaką dostała i to jest najboleśniejsza lekcja jaką otrzymuje każdy, kto stoi w obliczu śmierci ukochanej osoby. Tracimy ukochaną osobę, a wraz z nią odchodzi bezpowrotnie również poczucie panowania nad rzeczywistością.

🔰"Nie możemy (...) przewidzieć niemającej końca nieobecności, która następuje później; pustki; zupełnego przeciwieństwa sensu; nieubłaganego pochodu chwil, kiedy będziemy się zmagać z doświadczeniem całkowitej bezsensowności."

🔰"Rzucam klucze na stół za drzwiami i dopiero wtedy sobie przypominam. Nie ma nikogo, by wysłuchał nowiny; nie ma dokąd się udać z nieułożonym planem, niedokończoną myślą. Nie ma nikogo, by się zgodził, nie zgodził, odpowiedział. [...] Innymi słowy, wciąż od nowa zostajemy opuszczeni, nie mając innego przedmiotu uwagi prócz siebie samych...".

🎄Grudniowe wyzwanie LC 2025: Przeczytam książkę nominowaną lub nagrodzoną.
Książka Joan Didion została wyróżniona nagrodą National Book Award, otrzymała nominacje do Nagrody Pulitzera, National Book Critics Circle Award. (6)

🔰"Zdawało mi się, jakbym przekroczyła jedną z tych legendarnych rzek oddzielających świat żywych od zmarłych; znalazła się w miejscu, gdzie mogą mnie zobaczyć jedynie ci, którzy sami niedawno zostali osieroceni. Pierwszy raz zrozumiałam, jaką siłę ma obraz tych rzek - Styksu, Lete; odzianego w opończę przewoźnika z tyką."

Obok cyklu "Trenów" Jana Kochanowskiego "Rok...

Joan Didion brakuje pokory i skromności nawet w obliczu śmierci najbliższych. Mało lekcji wyciągnęła od losu.
Układanie słów w ładne zdania, rzeczowe fakty, luźne myśli, bez emocji.

Joan Didion brakuje pokory i skromności nawet w obliczu śmierci najbliższych. Mało lekcji wyciągnęła od losu.
Układanie słów w ładne zdania, rzeczowe fakty, luźne myśli, bez emocji.

Trudno mi tę książkę ocenić. Autorka opisuje tutaj bardzo dogłębnie emocje, które towarzyszyły jej w trakcie żałoby, a że sama w trakcie czytania zmagałam się z tymi emocjami to mocno mnie w tym aspekcie dotknęła. Jednocześnie elementem, który mocno zapadł mi w pamięć w trakcie lektury to to, że dało się odczuć, że autorka całe swoje życie spędziła "w dostatku" - więc opisy wakacji na jachcie czy najlepszych hotelach trochę tą próbę "relatywowania" z autorką utrudniały.

Trudno mi tę książkę ocenić. Autorka opisuje tutaj bardzo dogłębnie emocje, które towarzyszyły jej w trakcie żałoby, a że sama w trakcie czytania zmagałam się z tymi emocjami to mocno mnie w tym aspekcie dotknęła. Jednocześnie elementem, który mocno zapadł mi w pamięć w trakcie lektury to to, że dało się odczuć, że autorka całe swoje życie spędziła "w dostatku" -...

Książka bardzo trudna s swej treści, Didion pisze o swojej żałobie po śmierci męża, o chorobie swojej córki.
Cytat "trzeba wyczuć zmianę fali" tak mówił John, ona wiedziała że jego brak to jest właśnie ta zmiana fali, której ona nie może zaakceptować.
Bardzo polecam

Książka bardzo trudna s swej treści, Didion pisze o swojej żałobie po śmierci męża, o chorobie swojej córki.
Cytat "trzeba wyczuć zmianę fali" tak mówił John, ona wiedziała że jego brak to jest właśnie ta zmiana fali, której ona nie może zaakceptować.
Bardzo polecam

Książka Joan Didion przewijała mi się już w kilku poleceniach od znajomych, więc postanowiłam dać jej szansę. Lubię smutne tematy i literaturę, która pomagają mi oswajać się z nimi oswajać. Tak więc w smutnych, dramatycznych, rozpaczliwych opisach autorki można spróbować utożsamiać się z jej historią, współczuć i jednocześnie pięknie przeżywać miłość, jaką dane jej było mieć, a w końcu stracić. Jest to jednak historia bardzo osobista - Didion nie pisze generalnie o żałobie, a opisuje dokładnie swoją żałobę. Przez co czasami czytelnik ma wrażenie, że nie do końca może coś z tego wynieść "dla siebie". Warto mieć to na uwadze, gdyby ktoś szukał nieco innej lektury, zbliżonej może bardziej do poradnika. Nie mniej jednak polecam, czyta się szybko.

Książka Joan Didion przewijała mi się już w kilku poleceniach od znajomych, więc postanowiłam dać jej szansę. Lubię smutne tematy i literaturę, która pomagają mi oswajać się z nimi oswajać. Tak więc w smutnych, dramatycznych, rozpaczliwych opisach autorki można spróbować utożsamiać się z jej historią, współczuć i jednocześnie pięknie przeżywać miłość, jaką dane jej było...