Kim Jiyoung urodzona w 1982

Gdyby nie tłumaczenie z języka angielskiego, a nie oryginału byłaby wyższa ocena.
Sama książka przedstawia system patriarchalny z perspektywy jednostki - tytułowej bohaterki, która przez całe życie musiała się wyrzekać siebie dla innych. Podoba mi się skupienie na aspekcie psychologicznym. Kiedy główna bohaterka musi mierzyć z rzeczywistością, pod której ciężarem w końcu musi dojść do destrukcji. Główna bohaterka zostaje zmuszona do przyjęcia ról jakich od niej oczekiwano - dobrej córki, siostry, żony i matki. Te wszystkie role wymagają od niej wyrzeczeń, a każde kolejne prowadzi do samozatracenia.
Świetna książka ukazująca rzeczywistość koreańskich kobiet.

Gdyby nie tłumaczenie z języka angielskiego, a nie oryginału byłaby wyższa ocena.
Sama książka przedstawia system patriarchalny z perspektywy jednostki - tytułowej bohaterki, która przez całe życie musiała się wyrzekać siebie dla innych. Podoba mi się skupienie na aspekcie psychologicznym. Kiedy główna bohaterka musi mierzyć z rzeczywistością, pod której ciężarem w końcu...

Książka była interesująca. Znałam Koreę tylko z kanału Wioli Błazuckiej, i uważam że było to ciekawe uzupełnienie wiedzy o tym kraju. Czytając historie kobiet czułam smutek, który chciała przekazać autorka. Historia zataczała koło co było ironiczne. Umiliło mi to nudny wykład.

Książka była interesująca. Znałam Koreę tylko z kanału Wioli Błazuckiej, i uważam że było to ciekawe uzupełnienie wiedzy o tym kraju. Czytając historie kobiet czułam smutek, który chciała przekazać autorka. Historia zataczała koło co było ironiczne. Umiliło mi to nudny wykład.

Świetna książka ale potwornie dołująca (bo prawdziwa).

Świetna książka ale potwornie dołująca (bo prawdziwa).

Książka mocno mnie poruszyła i otworzyła oczy na sytuację w Korei Południowej. Interesuje się kulturą tego kraju, ale jeszcze nie spotkałam się z tematyką dyskryminacji kobiet na takim poziomie jak opisała to autorka w książce.

Myślę, że dobrym pomysłem było posłużenie się historią Kim Jiyoung oraz jej bliskich, aby ukazać problematykę. Wiarygodności dodawały statystyki i fakty, które zostały wplecione w opowieść.

Końcówka niezwykle trafna i daje do myślenia.

To szybka lektura na jeden wieczór, ale na pewno nie należy do tych przyjemnych. Zachęcam do przeczytania!

Książka mocno mnie poruszyła i otworzyła oczy na sytuację w Korei Południowej. Interesuje się kulturą tego kraju, ale jeszcze nie spotkałam się z tematyką dyskryminacji kobiet na takim poziomie jak opisała to autorka w książce.

Myślę, że dobrym pomysłem było posłużenie się historią Kim Jiyoung oraz jej bliskich, aby ukazać problematykę. Wiarygodności dodawały statystyki i...

Ta książka leżała na mojej półce już od dawna, a ja ciągle odkładałam ją na później (choć objętościowo wcale nie jest duża). Wyzwanie #lutywkorei zmotywowało mnie, by w końcu po nią sięgnąć, i cieszę się, że to zrobiłam.

Opowieść o zwyczajnym życiu - dzieciństwo, studia, praca, małżeństwo, macierzyństwo. Niby codzienne etapy, a jednak każdy z nich pokazuje, jak subtelnie i konsekwentnie ogranicza się przestrzeń i możliwości. Ta historia pokazuje, jak łatwo człowieka zredukować do funkcji. Jak łatwo powiedzieć: „taka jest tradycja”, „tak było zawsze”, „ktoś musi się poświęcić”. I jak niebezpieczne jest to „zawsze”, które brzmi jak coś naturalnego, a w rzeczywistości jest tylko powtarzanym schematem.

Najbardziej uderzyło mnie to, że czytając o Korei, wcale nie czułam egzotyki. Różnice kulturowe oczywiście są, ale mechanizmy są uniwersalne. To samo przekonanie, że kobieta powinna bardziej uważać. Że musi udowadniać więcej. Że jej sukces jest mniej oczywisty.

Styl książki jest chłodny, niemal dokumentalny. Początkowo mi to przeszkadzało, chciałam wejść głębiej w bohaterkę, poczuć emocje (to zazwyczaj popędza mnie to dalszego czytania). Ale tutaj ta surowość jest zdecydowanie celowa. Fakty podane spokojnie, bez patosu, uderzają mocniej. Nie manipulują, po prostu są.

Nie czuję, żeby książka próbowała mnie nawracać. Raczej zachęca do zadania sobie kilku niewygodnych pytań. Ile w naszym życiu jest prawdziwego wyboru, a ile oczekiwań innych? Jak często akceptujemy rzeczy tylko dlatego, że są „normalne”? W którym momencie przestajemy być sobą, a stajemy się funkcją?

To nie jest powieść, która zachwyca formą czy stylem, ale jej siła tkwi w prostocie i prawdzie, którą przedstawia. Czyta się ją i po cichu zaczyna się myśleć – nie tylko o życiu Kim Jiyoung, ale też o własnej codzienności.

Ta książka leżała na mojej półce już od dawna, a ja ciągle odkładałam ją na później (choć objętościowo wcale nie jest duża). Wyzwanie #lutywkorei zmotywowało mnie, by w końcu po nią sięgnąć, i cieszę się, że to zrobiłam.

Opowieść o zwyczajnym życiu - dzieciństwo, studia, praca, małżeństwo, macierzyństwo. Niby codzienne etapy, a jednak każdy z nich pokazuje, jak subtelnie i...

Niby temat i opisywane sytuacje są mi doskonale znane, a jednak podczas czytania tej książki ogromnie się denerwowałam. To opowieść o sytuacji kobiet w Korei, pokazana na tle kilku pokoleń jednej rodziny w latach 1982–2016, ale wiele z tych doświadczeń wciąż pozostaje boleśnie aktualnych. Co więcej — część z nich znam aż za dobrze, bo doświadczam ich także, mieszkając w Polsce.

Trudno mi ubrać w słowa, jak bardzo buzowała we mnie złość na opisywane sytuacje — tym bardziej że nie są one fikcją, lecz czymś, co naprawdę się wydarzyło i nadal się wydarza. Książka dobitnie pokazuje skalę nierówności płciowej i to, z jakimi absurdami oraz ograniczeniami muszą mierzyć się kobiety.

Jednocześnie czuję ogromną wdzięczność wobec wszystkich kobiet, które walczyły z opresyjnym systemem i wywalczyły dla mnie lepszą przyszłość. Wciąż nie jest idealnie, ale zmierzamy w dobrą stronę — i takie książki przypominają, dlaczego ta walka nadal jest potrzebna.

Niby temat i opisywane sytuacje są mi doskonale znane, a jednak podczas czytania tej książki ogromnie się denerwowałam. To opowieść o sytuacji kobiet w Korei, pokazana na tle kilku pokoleń jednej rodziny w latach 1982–2016, ale wiele z tych doświadczeń wciąż pozostaje boleśnie aktualnych. Co więcej — część z nich znam aż za dobrze, bo doświadczam ich także, mieszkając w...

Ta ksiazka uswiadomila mi, jak bardzo jestem wdzieczna naszym mamom, babciom, prababciom za to, ze ja nie musze doswiadczac podobnych sytuacji. Oraz to, ze w wielu krajach jest jeszcze tyle do zrobienia dla poprawy zycia kobiet.

Ta ksiazka uswiadomila mi, jak bardzo jestem wdzieczna naszym mamom, babciom, prababciom za to, ze ja nie musze doswiadczac podobnych sytuacji. Oraz to, ze w wielu krajach jest jeszcze tyle do zrobienia dla poprawy zycia kobiet.

Hey, właśnie skończyłam czytać tę książkę i przychodzę z moimi przemyśleniami na jej temat: szczerze mówiąc, ogrom poruszonych tutaj trudnych tematów mnie zaskoczył - objętościowo książka jest bardzo krótka, a zawiera w sobie bardzo wiele rzeczy, które mnie poruszyły. Od dawna wiadomym jest, że kobietom jest bardzo ciężko w życiu, bo oprócz pracy, którą wykonują mężczyźni, muszą również zajmować się domem i dziećmi, rezygnując przy tym całkowicie z pracy, zainteresowań, kariery, podczas gdy mężczyzna martwi się, że będzie miał "mniej" czasu na wyjście po pracy ze znajomymi... Inne problemy jak mniejsze zarobki kobiet, poszukiwanie pracownic, które są niezamężne, bo nie trzeba będzie im płacić za macierzyński, preferowanie syna zamiast córki i wiele innych dość mocno mnie przygnębiły, bo to są po prostu fakty, z którymi nie można się kłócić, a ta książka ukazuje powolny proces zmian i wychodzenia z tego na przestrzeni wielu lat, co i jak kobiety sobie wywalczyły czasami wielkim kosztem. Znoszenie seksistowskich docinków, ignorowanie, poniżanie? Tak, ale do czasu... Korea jest dość konserwatywnym krajem, bardzo się cieszę, że to się już zmienia, ale to jak kobiety musiały przez lata żyć i radzić sobie w kraju "promęskim" że tak to ujmę, ta książka oddała w fantastyczny, surowy, ale dosadny sposób. Mnie ona dość uderzyła, ale to być może dlatego, że sama po części utożsamiam się z bohaterką - jako kobieta, która sama na co dzień wychowuje dziecko rozumiem wiele rozterek i przemyśleń Kim, zmartwień czy nadążę za światem, który ciągle pędzi do przodu i gdyby nie to, że trafiłam na wspaniałego pracodawcę, który mnie wspiera i do dziś pozwala przychodzić do biura z dzieckiem bez żadnego problemu, to gdzie być może bym była? Tak jak Kim Jiyoung szukałabym pracy w lodziarni za małą stawkę pomimo ukończonych studiów, byleby tylko mieć jakikolwiek zarobek? Tak bardzo smuci mnie to, przez co muszą przechodzić kobiety, a jednocześnie radością napełnia fakt, że to się już zmienia i z roku na rok jest coraz lepiej. Kobiety, jesteśmy wspaniałe i silne, ta książka dostaje ode mnie 8/10 ❤️ 

Hey, właśnie skończyłam czytać tę książkę i przychodzę z moimi przemyśleniami na jej temat: szczerze mówiąc, ogrom poruszonych tutaj trudnych tematów mnie zaskoczył - objętościowo książka jest bardzo krótka, a zawiera w sobie bardzo wiele rzeczy, które mnie poruszyły. Od dawna wiadomym jest, że kobietom jest bardzo ciężko w życiu, bo oprócz pracy, którą wykonują mężczyźni,...

Na początku książka spowodowała u mnie zdziwienie. Zaczęłam się zastanawiać co ja właściwie czytam? Czyżby szykował się kolejny dnf? Ale z czasem książka zaczęła bardziej mnie wciągać aż w końcu skończyłam ją w ten sam dzień.
Niektóre momenty powodowały że chciałam krzyczeć z bezsilności...

Na początku książka spowodowała u mnie zdziwienie. Zaczęłam się zastanawiać co ja właściwie czytam? Czyżby szykował się kolejny dnf? Ale z czasem książka zaczęła bardziej mnie wciągać aż w końcu skończyłam ją w ten sam dzień.
Niektóre momenty powodowały że chciałam krzyczeć z bezsilności...

czytając nie raz miałam ochotę krzyczeć, bo tak denerowała mnie niesprawiedliwość (i to że wcale nie jest zmyślona, że jest prawdziwa). bardzo ważna, ale jednak czegoś trochę mi zabrakło.

czytając nie raz miałam ochotę krzyczeć, bo tak denerowała mnie niesprawiedliwość (i to że wcale nie jest zmyślona, że jest prawdziwa). bardzo ważna, ale jednak czegoś trochę mi zabrakło.