- Pomożesz mi? Co ty masz z tym pomaganiem? Pomożesz mi w pracach domowych. Pomożesz w wychowywaniu dziecka. Pomożesz w szukaniu nowej pracy. To przecież także twój dom. Prawda? Twoje dziecko. Gdybym to ja pracowała, wydawałbyś także moje pieniądze, prawda? Dlaczego w kółko mówisz o pomaganiu, jakbyś wspaniałomyślnie wyciągał życzliwą dłoń do obcej osoby?

Życie uczy nas, że w miłości łatwo o skromność. Najbardziej wydziedziczeni podobają się czasami; najbardziej pociągającym nie wiedzie się.

Życie uczy nas, że w miłości łatwo o skromność. Najbardziej wydziedziczeni podobają się czasami; najbardziej pociągającym nie wiedzie się.

Łączyło nas coś więcej niż zwykła sympatia albo czułość. To nie była też zwykła przyjaźń. Łączyło nas coś niezniszczalnego, coś co rodzi się tylko w dzieciństwie i trwa całe życie na "na dobre i na złe", w praktyce częściej na złe niż dobre.

Łączyło nas coś więcej niż zwykła sympatia albo czułość. To nie była też zwykła przyjaźń. Łączyło nas coś niezniszczalnego, coś co rodzi się tylko w dzieciństwie i trwa całe życie na "na dobre i na złe", w praktyce częściej na złe niż dobre.

Tak dłużej trwać nie może – myślał. – Ale przecież to wszystko można było przewidzieć wcześniej, za późno się połapał. Dlaczego, gdy był jeszcze dzieckiem, pozwalała mu patrzeć w siebie jak w tęczę i robiła z nim, co chciała? Czemu nie miał dość rozsądku, by w porę z niej zrezygnować, kiedy ona sama go o to prosiła zimą, przed ślubem? On przecież rozumie, że ona kocha nie jego, lecz swój szlachetny obowiązek wobec niego, swoje ucieleśnione bohaterstwo.

Tak dłużej trwać nie może – myślał. – Ale przecież to wszystko można było przewidzieć wcześniej, za późno się połapał. Dlaczego, gdy był jeszcze dzieckiem, pozwalała mu patrzeć w siebie jak w tęczę i robiła z nim, co chciała? Czemu nie miał dość rozsądku, by w porę z niej zrezygnować, kiedy ona sama go o to prosiła zimą, przed ślubem? On przecież rozumie, że ona kocha nie jego,...

Może ludzie wcale nie zmieniają się aż tak, jak się nam wydaje. Może po prostu stają się... bardziej kategoryczni.

Może ludzie wcale nie zmieniają się aż tak, jak się nam wydaje. Może po prostu stają się... bardziej kategoryczni.

W ludzkiej naturze leżało pragnienie tego, co nieosiągalne.

W ludzkiej naturze leżało pragnienie tego, co nieosiągalne.

Lecz esencja zła, największa ohyda ludzkiej duszy, nie kryje się wśród ostrzy i szpikulców; pierwotną brzydotę widać w twarzach tłumu.

Lecz esencja zła, największa ohyda ludzkiej duszy, nie kryje się wśród ostrzy i szpikulców; pierwotną brzydotę widać w twarzach tłumu.

Gdybym miała władzę nad światem, pieniądze nie byłyby w użyciu.

Gdybym miała władzę nad światem, pieniądze nie byłyby w użyciu.

Zabójstwo dla pieniędzy! – W głosie smoka brzmiała okropna pogarda. – Rzeczywiście, nie popisał się. Ale skąd wam przyszło do głów, że tu można wynająć likwidatora, ot, tak sobie?
– Przecież tu pracują smokobójcy?
– A na szyldzie mamy MOD – Miejski Oddział Drakonizacyjny, czy MOPS – Miejski Oddział Pieprzonych Smokomorderców?

Zabójstwo dla pieniędzy! – W głosie smoka brzmiała okropna pogarda. – Rzeczywiście, nie popisał się. Ale skąd wam przyszło do głów, że tu można wynająć likwidatora, ot, tak sobie?
– Przecież tu pracują smokobójcy?
– A na szyldzie mamy MOD – Miejski Oddział Drakonizacyjny, czy MOPS – Miejski Oddział Pieprzonych Smokomorderców?

Czyż można walczyć tak, jak myśmy walczyli, o sześć arów powierzchni na daczę, o mercedesa, o komercyjny kiosk z obcą czekoladą? Tak można walczyć tylko za ojczyznę. Oni nie mają ojczyzny. Mój wnuk uczy się na kucharza. Jego marzeniem jest otworzyć własną kawiarnię. Z ciastkami, z kanapkami. Chce być bogaty, mieć dużo pieniędzy. Słyszy pani? A ja w jego wieku marzyłem, żeby zostać lotnikiem albo czołgistą. Żeglarzem. Bohaterem. A pieniądze były mi potrzebne tylko na to, żeby kupić chleb. Całej reszty, której pragnąłem, nie można było kupić za pieniądze. Nawet za miliony!
Teraz i ja także nie mam ojczyzny. Moją ojczyzną jest moja przeszłość.

Czyż można walczyć tak, jak myśmy walczyli, o sześć arów powierzchni na daczę, o mercedesa, o komercyjny kiosk z obcą czekoladą? Tak można walczyć tylko za ojczyznę. Oni nie mają ojczyzny. Mój wnuk uczy się na kucharza. Jego marzeniem jest otworzyć własną kawiarnię. Z ciastkami, z kanapkami. Chce być bogaty, mieć dużo pieniędzy. Słyszy pani? A ja w jego wieku marzyłem, żeby zos...