Koła zębate. Wybór opowiadań

Otaczał mnie smutek jaki niesie z sobą dżdżysty świt. Ach, drga powietrze. Że mieszkam poza grobem, to tyle tylko. Nic więcej nie mogę powiedzieć. Wysokie łodygi tataraku chwiały się na wietrze jak podczas gwałtownej burzy, z kolbami, na końcu których zawisło miedziane słońce. Jechałem rowerem przez wąwóz w górach skąpanych w porannym blasku gwiazdy. Żuraw który żyje tysiąc lat, symbol niezliczonych radości. Nad głową przesuwały się obrazy barwnych liści drzew, w bezruchu pozostawało chłodne jesienne niebo, po którym przepływały chmury. Tu i ówdzie migotały wodospady. Na tafli stawu odbijał się okrągły wzgórek - czystym, nieruchomym, jak oko Boga. Kropla rosy - w niej zatrzymał się czas. Niebo ciemnieje od wspomnień. W sinawym powietrzu rysują się granatowym odcieniem gęste gałęzie. Promienie słońca padające na sosnowy lasek stopniowo nabrały złocistej poświaty wieczora. Pora wracać. Zstępuje mgła. Kępki sosen odsłaniają gdzieniegdzie skrawki nieba - welony fuksji - i wydzielają delikatny zapach żywicy. Ognie na grobach, i nam przyjdzie iść drogą przez nie wskazaną. W oddali błyska światło okien. Księżyc świeci nad smukłą wierzbą płaczącą rosnącą pośrodku ogrodu. Dzwon zadzwonił wieczorem. Jakby sen. Czas wyjąć z szafy drogocenny shamisen. Struny chłodne jak woda w studni - dźwięk drży. Tam w oddali na północnym zboczu gór niewyraźnie połyskuje śnieg - śpiewa instrument - ostre wierzchołki obnażonych z liści buków zdają się boleśnie dziurawić niebo. Aż w końcu widać już jedynie rozległe zimowe pola, na których kruki szukają pożywienia.

Otaczał mnie smutek jaki niesie z sobą dżdżysty świt. Ach, drga powietrze. Że mieszkam poza grobem, to tyle tylko. Nic więcej nie mogę powiedzieć. Wysokie łodygi tataraku chwiały się na wietrze jak podczas gwałtownej burzy, z kolbami, na końcu których zawisło miedziane słońce. Jechałem rowerem przez wąwóz w górach skąpanych w porannym blasku gwiazdy. Żuraw który żyje tysiąc...

Nie wiem czy mi od tego lepiej czy gorzej. Im więcej naczytane (aż do landslajdow literackich od tyłu glowy chlup błockiem do bieżącego zdania z opowiadanek) tym silniejsza choroba lokomocyjna. No, ale podróż całkiem spoko. Dziwność, wertepy jakieś, permanentna zwłoka i deja vu jedno za drugim, no ale za to płacę w końcu.

Nie wiem czy mi od tego lepiej czy gorzej. Im więcej naczytane (aż do landslajdow literackich od tyłu glowy chlup błockiem do bieżącego zdania z opowiadanek) tym silniejsza choroba lokomocyjna. No, ale podróż całkiem spoko. Dziwność, wertepy jakieś, permanentna zwłoka i deja vu jedno za drugim, no ale za to płacę w końcu.

Jak na literaturę japońską to brak jej charakteru. Zebrane opowiadania nie zachwycają są przeciętne. Nie polecam

Jak na literaturę japońską to brak jej charakteru. Zebrane opowiadania nie zachwycają są przeciętne. Nie polecam

Czytane bodaj w drugim lockdownie (lub jakoś tak),niestety, dzisiaj nie jestem w stanie sobie przypomnieć o czym było.

Czytane bodaj w drugim lockdownie (lub jakoś tak),niestety, dzisiaj nie jestem w stanie sobie przypomnieć o czym było.

Na pewno słabsze wprowadzenie do twórczości Akutagawy od krótszego zbioru "Życie szaleńca", ale zdecydowanie ciekawszy i bardziej dogłębny przez nią przekrój.

Twórczość z wczesnego i środkowego okresu autora - poświęcona dość ogólnym społeczno-filozoficznym refleksjom osadzonym w historii Japonii i chińsko-japońskich tradycjach - ma swoje ciekawe momenty, lecz często ulega wadom w postaci zbyt krótkich tekstów i niepotrzebnie subtelnych, nieprzekonujących puent.

W tym wypadku jednak późne opowiadania Akutagawy nadrabiają to z nawiązką. Z jednej strony mamy przyziemny, ale angażujący naturalizm "Grudy ziemi" i "Wczesnych lat Daidōjiego Shinsukiego", które powoli i skutecznie wciągają w przybijający klimat. Z drugiej zaś są "Rejestr umarłych" i opowiadanie tytułowe, a więc bardzo przejmujące teksty autobiograficzne. Zwłaszcza w tym drugim autor bardzo skutecznie przedstawia obsesyjnie galopujące myśli i skomplikowane emocje związane z zaburzeniami lękowymi i depresyjnymi, nie popadając przy tym w nieco wymuszoną fragmentaryczną formę "Życia pewnego szaleńca".

Na pewno słabsze wprowadzenie do twórczości Akutagawy od krótszego zbioru "Życie szaleńca", ale zdecydowanie ciekawszy i bardziej dogłębny przez nią przekrój.

Twórczość z wczesnego i środkowego okresu autora - poświęcona dość ogólnym społeczno-filozoficznym refleksjom osadzonym w historii Japonii i chińsko-japońskich tradycjach - ma swoje ciekawe momenty, lecz często ulega...

OCENA - 5/10 PRZECIĘTNA

Jak dotychczas nie miałem okazji zetknąć się z twórczością Akutagawy Ryunosuke i jest to moje pierwsze spotkanie z tym autorem, czy było ono udane?, no cóż pozwolę sobie na kilka słów w tej kwestii poniżej. Za sprawą Legimi udało mi się zapoznać, ze zbiorem 25 opowiadań, które przedstawiają początek twórczości tego autora z okresu 1915 - 1927.

Mój stosunek do tego o czym przeczytałem jest ambiwalentny, niestety nie porwała mnie zaproponowana treść, a w niektórych momentach nawet się mocno wynudziłem. Myślę też, że sięgnąłem po tę książkę w nieodpowiednim momencie dla siebie, nie twierdzę, że jest bezwartościowa wręcz przeciwnie ma swój potencjał literacki, ale trzeba mieć czystą głowę bez trosk oraz problemów, aby dostrzec wartość tego co chciał przekazać Akutagawa.

Generalnie bardzo lubię prozę Dalekiego Wschodu, głównie za sprawą jej odmienności, innego spojrzenia na otaczającą rzeczywistość, na świat oraz ludzi, dlatego z pewnością wrócę do tej książki i przeczytam ją jeszcze raz tylko w innych okolicznościach, mam na myśli pozytywny aspekt naszego życia. Ten moment w którym jestem obecnie, nie służy aby pozytywnie ocenić tę prozę, dlatego wobec opowiadań Akutagawy przechodzę obojętnie. Pozdrawiam. Jack_

OCENA - 5/10 PRZECIĘTNA

Jak dotychczas nie miałem okazji zetknąć się z twórczością Akutagawy Ryunosuke i jest to moje pierwsze spotkanie z tym autorem, czy było ono udane?, no cóż pozwolę sobie na kilka słów w tej kwestii poniżej. Za sprawą Legimi udało mi się zapoznać, ze zbiorem 25 opowiadań, które przedstawiają początek twórczości tego autora z okresu 1915 - 1927.

Mój...

Próbuję zrobić niemożliwe, czyli zmniejszyć kolejkę uzbieranych książek, zanim kupię jakąkolwiek inną. Na pierwszy ogień poszedł zbiór opowiadań Ryūnosuke Akutagawy Koła zębate. Kupiłem go niemal natychmiast po przypomnieniu sobie zbiorku, który od lat posiadałem (Życie szaleńca),gdy okazało się, że jest dostępny w formie ebooka.

To nie była szybka lektura. Może z powodu atmosfery beznadziei w pewnym momencie zrobiłem sobie przerwę i sięgnąłem po kolejny z tomów Fistaszków. Pierwsze opowiadanie w zbiorze datowane jest na 1915, ostatnie pochodzi z 1927 roku (wydane zostało już po śmierci pisarza). Mamy więc dwunastoletni okres gdy powstawały i były publikowane. Czytane w tak długiej rozpiętości czasu pozwalałyby na zatrzymanie się, zastanowienie, odrobinę przygnębienia. Skompresowane do przeczytania w kilka dni stają się nieznośnie uciążliwe.
[...]
całość:
https://www.speculatio.pl/kola-zebate/

Próbuję zrobić niemożliwe, czyli zmniejszyć kolejkę uzbieranych książek, zanim kupię jakąkolwiek inną. Na pierwszy ogień poszedł zbiór opowiadań Ryūnosuke Akutagawy Koła zębate. Kupiłem go niemal natychmiast po przypomnieniu sobie zbiorku, który od lat posiadałem (Życie szaleńca),gdy okazało się, że jest dostępny w formie ebooka.

To nie była szybka lektura. Może z powodu...

Jednak opowiadanie to genialna forma jest. Czytanie opowiadań zebranych w tomie „Koła zębate” jest jak wejście do mikrokosmosu Akutagawy Ryunosukego. Jest to przeżycie intensywne i ekscytujące. Literatura była dla Akutagawy tratwą ratunkową, on sam jako nadwrażliwiec, widzący i czujący więcej niż może to unieść układ nerwowy, miał w sobie to samo tragiczne pęknięcie co Robert Walser, Franz Kafka, czy wielu artystów i nieartystów, dla których świat to było „za dużo”. Opowiadania Ryunosukiego są niezmiernie różnorodne, sięgające do różnych konwencji literackich, od tradycyjnych opowieści japońskich po kanon literatury europejskiej, szczególnie, że tom prezentuje przekrój twórczości pisarza. Są w nich mikroopowieści, czasem rozmiaru zaledwie anegdoty, przepełnione melancholią, ale i poczuciem humoru, absurdem, groteską. Jest w nich niesamowita świeżość. Językowa precyzja i lekkość. Mam oczywiście kilka faworytów, min. „Shiro” opowieść o psie, który zmienił wygląd i zostaje odrzucony przez właścicieli, czy „Jesień”, dojmująca opowieść o przemijaniu. Ciekawe, że czytając te teksty w ogóle nie umieszczałam ich w czasie, dopiero w trakcie lektury sprawdziłam, że autor urodził się w 1892 roku, czyli tym samym co Bruno Schulz. Niestety tytułowe koła zębate jednak dopadły Akutagawe Ryunosukiego. W 1927 przedawkował środki nasenne. Nam zostawił po sobie wspaniałą literaturę.

Jednak opowiadanie to genialna forma jest. Czytanie opowiadań zebranych w tomie „Koła zębate” jest jak wejście do mikrokosmosu Akutagawy Ryunosukego. Jest to przeżycie intensywne i ekscytujące. Literatura była dla Akutagawy tratwą ratunkową, on sam jako nadwrażliwiec, widzący i czujący więcej niż może to unieść układ nerwowy, miał w sobie to samo tragiczne pęknięcie co...

Czuć więcej. Czuć bardziej. Jedni bardzo by chcieli, inni wiedzą, że to przekleństwo. Pewnie często kończy się źle. A jednak to wielki dar. Dar, za który trzeba być wdzięcznym i jednocześnie którego należy się obawiać. Akutagawa ten dar miał. Zdecydowanie widać go na każdej stronie, w każdym opowiadaniu. Wnikliwość, zmysł obserwacji i wyłuskiwania tego, co najbardziej doskwiera, to taki talent, który trafia się niezwykle rzadko. Czytanie tych opowiadań pozwala na przeżywanie ogromnych emocji, mierzenie się z własnym rozumieniem świata, grzebanie w głębinach ludzkiej duszy. Coś niesamowitego. Ponadto utwory te są świetnie napisane, doskonale się je czyta, szybko, ale nie pomijając nic z czucia i tego, co autor nam ofiaruje w swojej twórczości. To książka dla tych, którzy lubią babrać się w człowieku mentalnie. Jestem pod ogromnym wrażeniem.

Czuć więcej. Czuć bardziej. Jedni bardzo by chcieli, inni wiedzą, że to przekleństwo. Pewnie często kończy się źle. A jednak to wielki dar. Dar, za który trzeba być wdzięcznym i jednocześnie którego należy się obawiać. Akutagawa ten dar miał. Zdecydowanie widać go na każdej stronie, w każdym opowiadaniu. Wnikliwość, zmysł obserwacji i wyłuskiwania tego, co najbardziej...

"Czy nie znalazłby się ktoś, kto udusiłby mnie we snie?"

"Czy nie znalazłby się ktoś, kto udusiłby mnie we snie?"